Πέμπτη, 7 Νοεμβρίου 2019

ΛΑΡΚΟ δυστυχώς ακόμα μια φορά


Κάτι τέτοιες ανακοινώσεις με εξοργίζουν. Με στενοχωρεί δε που και εσείς οι άλλοι δεν αντιδράτε.

Όποιος έχει περάσει έξω από μια μεγάλη βιομηχανία, όπως η ΛΑΡΚΟ, ξέρει το τι κόπος χρειάζεται για να συντηρείται ο μηχανολογικός εξοπλισμός και οι εγκαταστάσεις. Και στην ΛΑΡΚΟ όλα είναι παρατημένα.

Στην ΛΑΡΚΟ εδώ και καιρό κανείς δεν ασχολείται με την ΛΑΡΚΟ ως βιομηχανία. Μαθητευόμενοι μάγοι διευθυντές κοοματόσκυλα και κομματοεπιρροές, άσχετοι κι ανεύθυνοι ακόμα δυστυχώς και της καθ' ημάς Αριστεράς κουνάνε μοχλούς που σπρώχνουν ανθρώπους στην κρεατομηχανή. Αυτό κι αν είναι σκάνδαλο: διότι είσαι μέτοχος στο έγκλημα όταν το βλέπεις να συμβαίνει και δεν κάνεις κάτι. Και πολλοί από αυτούς το ήξεραν και το είχαν καταγγείλει πριν μπουν στις θέσεις διοίκησης.

Ειδικά στα χρόνια της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ και των παρελκομένων της, δεν έγινε απολύτως τίποτα. Στις σκουριές της ΛΑΡΚΟ θαύτηκαν τα μεγάλα λόγια της ευαισθησίες για την ζωής της εργατικής τάξης και το όνειορο της βιομηχανικής αναγέννησης -θου Κύριε.

Και ιδού ο Πρόεδρος του (μεγαλύτερου) Σωματείου (μέλος/στέλεχος της ΝΔ παρακαλώ)  να δηλώνει ότι θα σταματήσουν να δουλεύουν! Χα! και γιατί δεν το έχουν κάνει παρακαλώ; Η ΛΑΡΚΟ μπαίνει με τα μπούνια μέσα και είναι μια μηχανή παραγωγής νεκρών. Οπότε όφελος θα ήταν η διακοπή των εργασιών της μέχρι να γίνει ένας αξιοπρεπής εκσυγχρονισμός.

Αλλά, καθώς οι καλοί μισθοί πέφτουν, κάθε μέτρο για την σωτηρία των εργαζομένων μετατίθεται στο μέλλον. Κι έτσι έχουν οι πολιτικές και συνδικαλιστικές εξουσίες χώρο να . . . παίζουν.

Το θέμα της ΛΑΡΚΟ δεν είναι απλό αλλά δεν είναι και θέμα μόνο πολιτικής βούλησης, που λένε συχνά οι Αριστεροί Είναι πιο σύνθετο και απαιτεί διακομματική και "διακοινωνική" συνεννόηση. Κι αυτό κάνει την αναζήτηση λύσης σχεδόν αδύνατη. 

Μικρές νίκες του Ελληνικού πολιτισμού

Ο Ελληνικός πολιτισμός, ο δικός μας δηλαδή, είναι αναγνωρίσιμος σε όλον τον πλανήτη. Κι όταν λέω "Ελληνικός Πολιτισμός" είναι όλα τα πνευματικά δημιουργήματα από την Ελληνική αρχαιότητα, την Βυζαντινή περίοδο έως και σήμερα.
Ναι και σήμερα, παρόλη την γκρίνια μας, οι Έλληνες δημιουργούμε και παράγουμε αξίες!
Αυτός ο πολιτισμός είναι μέρος και κτήμα της ανθρωπότητας κι αυτό ακριβώς είναι το όφελος για εμάς, τους σύγχρονους Έλληνες. Αυτό βέβαια με την σειρά απαιτεί σε εμάς να μελετούμε και να γνωρίζουμε αυτόν τον πολιτισμό. Ε, στο σημείο αυτό πρέπει να εντείνουμε τις προσπάθειες😉
Η σύγχρονη Ελληνική κοινωνίας μας λοιπόν, με όσα αρνητικά της καταλογίζουμε, έχει να επιδείξει κατακτήσεις κι επιτεύγματα και προσπαθεί να κρατήσει το βήμα σε αυτή την μακροχρόνια πολιτισμική ανέλιξη. Ένδειξη της δύναμης που έχει η σύγχρονη Ελληνική κοινωνία είναι η ικανότητα της να ελκύει και να κάνει Έλληνες πολίτες από όλα τα μέρη του κόσμου.

Δείτε κι ακούστε τον λόγο (τέλεια Ελληνικά) της αριστούχου μαθήτριας με καταγωγή από την Νιγηρία που ήταν σημαιοφόρος στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου.

Δείτε όμως στην φωτό δίπλα της την συγκίνηση που προκαλεί αυτή η εμφάνιση σε μια άλλη μαύρη γυναίκα (ίσως η μάνα της;). Κι αυτή είναι η νίκη μας!

Πρόσφυγες ή η απέχθεια για τον ξένο

Όσο γερνάω όλες και πιο πολλές βεβαιότητες μου ανατρέπονται και πρέπει να ξανασκεφτώ τα πράγματα που θεωρούσα δεδομένα από την αρχή. Κι αυτό, αλήθεια σας λέω, δεν είναι καθόλου εύκολο. Οι βεβαιότητες προσφέρουν ηρεμία.
Ξανασκέφτομαι σημαίνει ανατρέχω στο παρελθόν μου για να δέσω κόμπο στο κομμένο νήμα.
Ήταν μια εποχή, όταν ήμουν παιδί, που στο Ερημόκαστρο τα παιδιά έπαιζαν μικρούς εμφύλιους πολέμους. Οι «αγοραίοι» ενάντια στους «δημοφιλαίους» και οι «σχολαίοι» ενάντια στους «ντιβαναίους». Πραγματικά σκληρές συγκρούσεις με σπασμένα κεφάλια και επικίνδυνους τραυματισμούς.
Ο άλλος από την άλλη γειτονιά ήταν εχθρός.
Κατά καιρούς εχθροί γίνονταν οι Κασκαβελαίοι απέναντι, οι βρομιάρηδες κι οι ψωριάρηδες. Κι εκείνοι πάλι, σιχαίνονταν να μας λένε με το όνομά μας «Ερημοκαστραίοι» και έλεγαν «οι απέναντι» -«άτα γκα τέντρα».
Όταν έρχονταν οι Αθηναίοι, στις γιορτές δηλαδή, ήταν αυτοί οι «άλλοι», οι «εχθροί» και τους κοροϊδεύαμε και σχολιάζαμε την μπουταλοσύνη τους στα αρβανίτικα και γελούσαμε πίσω από την πλάτη τους.
Μερικές φορές εχθροί απαίσιοι γίνονταν οι Γιαχωβάδες, οι Ευαγγελικοί αλλά αυτό το θεωρούσαμε εν μέρει φυσικό για τους ανθρώπους της Εκκλησίας: έτσι κι αλλιώς πάντα είναι φανατικοί όταν δουν κάτι να απειλεί τα ιερά και όσια της Ορθοδοξίας.
Πιο πέρα από το χωριό δεν πηγαίναμε και δεν ξέραμε. Έτσι δεν ξέραμε κάτι για «ρατσισμό» και «φυλετικές διακρίσεις».
Α, υπήρχαν οι γύφτοι, που τώρα τους λέμε «Ρομά», αλλά αυτοί από μόνοι τους ήταν διακριτοί (έχεις δει ρε γύφτισσα να πηδιέται με δικό μας; ) και στο περιθώριο χωρίς παρεξήγηση.
Στην συνέχεια βιώναμε κατά καιρούς τον διαχωρισμό ένεκα πολιτικών πεποιθήσεων: ΚΚέδες και Δεξιοί, Πασόκοι και Νεοδημοκράτες σε ξεχωριστά καφενεία, Ολυμπιακοί και Παναθηναϊκοί -αυτό κρατάει ακόμα, και τόσων άλλων.
Και βεβαίως μια τέτοια αντίθεση σημειώθηκε όταν άρχισαν να έρχονται οι Αλβανοί. Δεν έμεινε αρνητικός χαρακτηρισμός που να μην χρησιμοποιήθηκε εναντίον τους: βρωμιάρηδες, εγκληματίες, κακοποιά στοιχεία, κλέφτες. Για ό,τι παρανομία υπήρχε και ο Αλβανός της. Και βέβαια για την κακή κατάσταση των σχολείων έφταιγαν τα Αλβανάκια που, αλλοίμονο, συγχρωτίζονταν με τα δικά μας Ελληνόπουλα και ίσως μετέδιδαν ποικίλες αρρώστιες.
Στο μεταξύ οι Αλβανοί μετανάστες προσφέρουν σημαντικές υπηρεσίες σε όλους μας στα χωράφια και στις οικοδομές, τα παιδιά τους κρατάνε τα σχολεία μας ανοικτά και είναι καλοί μαθητές. Εκείνοι δε, σκληρά εργαζόμενοι αγοράζουν τα χωράφια και τα σπίτια μας και γίνονται σαν κι εμάς: μέχρι και χρυσαυγήτες είχαν γίνει!
Και βέβαια είναι γνωστό το πως υποδέχθηκαν οι πρόγονοί μας τους αδελφούς μας Μικρασιάτες πρόσφυγες μετά το 1922, αλλά ας μην διαταράξω την εθνική μας ομοφροσύνη. Αυτοί μας έφεραν τον πολιτισμό τους και τον χαιρόμαστε τώρα με τα ρεμπέτικα, τα τσιφτετέλια όπως αυτό που σας δίνω εδώ.
Όταν χειροτερεύουν τα πράγματα οικονομικώς, τότε η γκρίνια γίνεται θεωρία συνωμοσίας και μίσος για κάποιον άλλον που ούτε τον ξέρω καν. Ο «εχθρός», η «απειλή της ενδεχόμενης καταστροφής», μας ενώνει κι έτσι είμαστε καλύτερα ψυχολογικώς όταν μοιραζόμαστε ένα κοινό αίσθημα ανησυχίας κι ανασφάλειας. Ο καθένας χωριστά και το πλήθος στο καφενείο αισθάνεται πιο ήρεμος όταν βρεθεί μια εύκολη αληθοφανής εξήγηση της κακοδαιμονίας μας. Μας ψεκάζουν, μας τρώνε τα λεφτά στο Χρηματιστήριο, μας στέλνουν τους πρόσφυγες, μας παίρνουν την Μακεδονία, την Θεσπρωτία (Τσαμουριά), την Θράκη, το Αιγαίο κι ων ούκ έσται τέλος, όλες αυτές οι καταστροφές που δεν είναι δυνατόν να τις διαχειριστεί κανείς, λειτουργούν καταθλιπτικά μεν αλλά και ανακουφιστικά δε. Διότι επιτέλους υπάρχει μια εξήγηση για όλα αυτά που μού πάνε στραβά κι αυτό είναι κάτι.
Οπότε, τουλάχιστον για εμένα, είναι κατανοητές όλες αυτές οι «λαϊκές» εκδηλώσεις ρατσισμού και μισανθρωπισμού που εκδηλώνονται τις τελευταίες μέρες σε διάφορες πόλεις, με αφορμή τις μετεγκαταστάσεις των προσφύγων (ούτε μετανάστες είναι ούτε λαθρομετανάστες) από την Συρία.
Η ημιμάθεια σε συνδυασμό με την παραδοσιακή ανικανότητα της Ελληνικής Δημόσιας Διοίκησης είναι επαρκής λόγος για πολλαπλές εκρήξεις.
Όλη αυτή η συζήτηση έφτασε και στο Δήμο μας και έγινε σχετική συζήτηση στο Δημοτικό Συμβούλιο. Εκεί ο Δήμαρχος ήταν καθησυχαστικός: στον Δήμος μας για διάφορους λόγους δεν θα μας φέρουν Σύριους πρόσφυγες. Μάλιστα.
Όμως θα είχε ενδιαφέρον μια άλλη προσέγγιση.
Εφόσον η ροή των προσφύγων από την Συρία δεν θα κοπάσει, κι εφόσον έχει αποδειχθεί ότι υπάρχει μια αντικειμενική δυσκολία στην τακτοποίησή τους, θα έπρεπε ως Δήμος να θέσουμε στους εαυτούς μας το ερώτημα για το πως μπορούμε να βοηθήσουμε την Πατρίδα μας και να εκτιμήσουμε με ρεαλισμό κι αίσθηση ευθύνης και πατριωτισμού υπό ποιες προϋποθέσεις μπορούμε να φιλοξενήσουμε και πόσους πρόσφυγες στα χωριά του Δήμου μας; Διότι αντικειμενικώς δεν μπορούμε να υπερβούμε ένα κάποιο μέτρο το οποίο όμως πρέπει να το ορίσουμε.
Δηλαδή νομίζω ότι αντί να περιμένουμε να «μας φορέσουν καπέλο» την μία ή την άλλη «λύση» που θα είναι μια απόφαση στο πόδι με πολλές μεγάλες σφραγίδες, κι επειδή η Πατρίδα μας πράγματι αντιμετωπίζει ένα σοβαρό πρόβλημα, είναι πιο καλά (1) να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε την ουσία του προβλήματος και (2) να προτείνουμε εμείς μια κάποια λύση αφού την σκεφτούμε και την σχεδιάσουμε καλύτερα από τους «από πάνω».
Κι οι Θεσπιείς τότε, στα 480 π.Χ. όταν τους έκαψαν το χωριό τους οι εισβολείς Πέρσες, πρόσφυγες έγιναν στην Πελοπόννησο. Τι θα έκανα σήμερα; Θα έστηναν φράγματα και θα έσφαζαν όλους αυτούς τους απελπισμένους που δεν έχουν που την κεφαλή κλείναι;
Πως είπατε; Θα πληγεί έως εξαφανίσεως ο πολιτισμός μας αό τους αλλόθρησκους και αλλοεθνείς; Μα ο πολιτισμός μας άντεξε τόσους αιώνες κι όχι μόνον δεν χάθηκε αλλά, το αντίθετο, αφομοίωσε και αφομοιώνει όλους τους ξένους μας. Εάν δεν μπορεί πια να το κάνει, ας χαθεί για να γεννηθεί κάτι πιο ωραίο και πιο δυνατό.

Σάββατο, 2 Νοεμβρίου 2019

Η Γιάννα στα Δερβενάκια, η Μαριάννα στις Θερμοπύλες κι οι 700 Θεσπιείς στο . . . Κατσακούτσο (*)



Ζούμε σε έναν τόπο που είναι γεμάτος Ιστορία. Είμαστε βουτηγμένοι στην Ιστορία. Αλλά εμείς μάλλον δεν θα μείνουμε στην Ιστορία. Την Ιστορία πάντως (με το Ι κεφαλαίο) την έχουμε ξεσκίσει. 

Την Ιστορία βέβαια που την ξέρει ο καθένας με τον δικό του τρόπο, κατά τις πεποιθήσεις και τις κοσμοθεωρίες του και την διαβάζει και την χρησιμοποιεί αναλόγως.

Μέσα στην ημιμάθεια πορευόμαστε στον 22ο αιώνα, φωτίζοντας με μίζερα φαναράκια κατά καιρούς κομμάτια από αγάλματα και αγγεία. Έτοιμοι να αντιδράσουμε με φανατισμό σε όποιον θίξει δήθεν την φήμη  των προγόνων μας ενώ αγνοούμε ουσιαστικά την τεράστια προσφορά τους.

Ειδικά εμείς οι Ερημοκαστραίοι, όταν ακούμε Θεσπιές τρέχουμε με βιασύνη και σκουντάμε τον Δημόφιλο και τους 700 πεσόντες στις Θερμοπύλες και την Φρύνη. Τους ζητάμε να σηκωθούν από το τάφο τους και να μπουν επικεφαλής και αρχηγοί μας -όπως στο γνωστό τραγούδι του Μπρέχτ.

Αλλά ό,τι γίνεται στο χωριό μας, γίνεται στην χώρα ολάκερη. Το καλοκαίρι ο Πρωθυπουργός είχε αναθέσει στην Γιάννα να οργανώσει τους εορτασμούς για τα 200 χρόνια από την Επανασταση του 1821

Κι επιπλέον, λίγο καιρό μετά, σε άλλη λαμπρή εκδήλωση με την παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας πριν λίγες ημέρες, ο Πρωθυπουργός  ανάθεσε σε  επιτροπή υπό την κ. Μαριάννα Βαρδνογιάννη τους εορτασμούς για τα 2500 χρόνια από το καλοκαίρι / φθινόπωρο του 490 π.Χ. οπόταν έγιναν η μάχη των Θερμοπυλών και η ναυμαχία της Σαλαμίνας. Στην συνάντηση αυτή δεν καλέστηκε ο Δήμαρχος μας κι αμέσως ένα ηλεκτρικό σοκ μας ξύπνησε από την καφενειακή μας ραστώνη ένα κύμα διαμαρτυριών ξέσπασε προς όλους εκείνους που αγνόησαν την συμβολή των Θεσπιαίων στους αγώνες εναντίον των Περσών.

Θλίψη με κατέχει που η «φιλελεύθερη» Κυβέρνηση της χώρας μας βγάζει και πάλι στα παζάρια του κόσμου τις αρχαίες πραμάτειες μας ελλείψει άλλων επιτευγμάτων. Η Κυβέρνηση της χώρας αντί να αξιοποιήσει έστω αυτές τις εκατονταετίες και χιλιετίες από ένδοξες στιγμές της Ελληνικής Ιστορίας ως αφορμή για να ενθαρρύνει την φιλομάθεια των πολιτών, τις προσθέτει στο πρόγραμμα δημοσίων σχέσεων των εκλεκτών κυριών, ευπόρων βεβαίως βεβαίως.

Στενοχωρήθηκα όμως και με όσα άκουσα και είδα στην  συζήτηση που έγινε στο Δημοτικό Συμβούλιο  πριν λίγες ημέρες με θέμα (ανάμεσα σε άλλα) την μεθόδευση της αντίδρασης του Δήμου μας σε όλα αυτά.  

 Ψύχραιμος βέβαια ο Δήμαρχος είπε ότι το ότι δεν τον κάλεσαν στην εκδήλωση της Βαρδινογιάννη που προανέφερα, δεν ήταν σχεδιασμένο από σκοτεινούς κύκλους αλλά απλή συνέπεια της γενικής άγνοιας ακόμα και επισήμων όπως οι Υπουργοί Παιδείας και Πολιτισμού, για την ιστορική συμβολή των 700 προγόνων μας. Κι έτσι είναι.

Και ξαναθυμήθηκα το όσες φορές σε παρέες με άτομα από άλλα μέρη έχω δώσει μάχες για την αποκατάσταση της Αλήθειας. Κι αφού έχω αναφερθεί στα Ιστορικά γεγονότα του 480 π.Χ. έχω εισπράξει τόσες εκδηλώσεις απορίας και θαυμασμού «τι λές βρε παιδί μου!» και βλέπω τον Δημόφιλο Διαδρόμου εκεί που ήταν έτοιμος να ορμήσει, να ξαναβάζει το ξίφος στην θήκη και να ξαπλώνει ήρεμος στον αιώνιο ύπνο του. Και μετά όλα ξεχνιούνται μέσα σε μια φιλοσοφικοφανή ανταλλαγή θορύβων για τον ιδεολογικό ιμπεριαλισμό όπου οι ισχυροί γράφουν και γράφονται στην Ιστορία κατά προτεραιότητα και οι μικροί και αδύναμοι, όπως οι Θεσπιείς, εμφανίζονται ως υποσημείωση που κανείς δεν προσέχει.

Με την ευκαιρία να πως ότι ακόμα και σε αυτή την συνεδρίαση του Δημοτικού συμβουλίου από το Ερημόκαστρο ήταν καμιά δεκαριά συμπατριώτες μας. Ακόμα και η προσβολή προς τους 700 δεν ήταν ικανή να μας βγάλει από την ράθυμη αναζήτηση του «τι και τις πταίει» που «άμοιροι κι άβουλοι αντάμα περιμένουμε κάνα θάμα» . . .

(*) Κατσακούτσος είναι γνωστή ρεματιά κοντά στο χωριό μας σχετικά απρόσιτη

Τρίτη, 22 Οκτωβρίου 2019




Επιστροφή . . .

Γυρνάω έπειτα από καιρό. Σηκώνω τα ρολά και ανοίγω την πόρτα. Τρίζουν οι μεντεσέδες. Μπαίνω μέσα και μια μυρωδιά από καπνό και ανθρώπους με γεμίζει. 
Σκόνη παντού αλλά όλα στην θέση τους. Διότι τα πράγματα ξέρουν να περιμένουν. Οι άνθρωποι βιάζονται και ξεχνούν.
Μετράω τον χρόνο πλέον με αυτούς που πέθαναν. Μετρώ τις καρέκλες που έμειναν άδειες και ακούω τα σβησμένα κεριά πίσω μου να σωρεύονται.
Αυτός που ενέπνευσε τον Έρμο πια δεν υπάρχει πια. Αλλά μού είπε πως θέλει να διαβάζει όσα λέγονται στην αίθουσα. Μακάρι να γεμίσει και πάλι με φωνές και καπνούς. 
Καιρός για καθάρισμα και λάντζα. 
Καλό φθινόπωρο!

Δευτέρα, 1 Σεπτεμβρίου 2014

Αριστεροί κι Εξουσία




Από το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο
κεφ ιζ' . . . 24 Ἐλθόντων δὲ αὐτῶν εἰς Καπερναοὺμ προσῆλθον οἱ τὰ δίδραχμα λαμβάνοντες τῷ Πέτρῳ καὶ εἶπον· Ὁ διδάσκαλος ὑμῶν οὐ τελεῖ τὰ δίδραχμα; 25 λέγει, Ναί. καὶ ὅτε εἰσῆλθον εἰς τὴν οἰκίαν, προέφθασεν αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς λέγων· Τί σοι δοκεῖ, Σίμων; οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς ἀπὸ τίνων λαμβάνουσι τέλη ἢ κῆνσον; ἀπὸ τῶν υἱῶν αὐτῶν ἢ ἀπὸ τῶν ἀλλοτρίων; 26 λέγει αὐτῷ ὁ Πέτρος· Ἀπὸ τῶν ἀλλοτρίων, ἔφη αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Ἄρα γε ἐλεύθεροί εἰσιν οἱ υἱοί. 27 ἵνα δὲ μὴ σκανδαλίσωμεν αὐτούς, πορευθεὶς εἰς τὴν θάλασσαν βάλε ἄγκιστρον καὶ τὸν ἀναβάντα πρῶτον ἰχθὺν ἆρον, καὶ ἀνοίξας τὸ στόμα αὐτοῦ εὑρήσεις στατῆρα· ἐκεῖνον λαβὼν δὸς αὐτοῖς ἀντὶ ἐμοῦ καὶ σοῦ.

Με την Ευαγγελική περικοπή αυτή ως επιχείρημα, πρόσφατα κάποιος προσπάθησε να τεκμηριώσει τη "θέση" ότι ο Ιησούς ήταν ο πρώτος διδάξας του "δεν πληρώνω δεν πληρώνω" και πολιτικός αρνητής κι επαναστάτης. 

Μάλιστα! Είναι ενδιαφέρον που ψηφοφόροι και μέλη του ΣΥΡΙΖΑ αναζητούν τεκμηρίωση περί του ‟δεν πληρώνω” και της κάθε "απείθειας" στο Κράτος, στα κείμενα των Ευαγγελίων. Δεν είναι η πρώτη φορά που οι Αριστεροί το κάνουν αυτό χωρίς να αντιλαμβάνονται το άσχετο του θέματος. Ακόμα θυμάμαι στο καφενείο του χωριού τον παλαίμαχο κομμουνιστή συγχωριανό μου να αγορεύει με ζέση περί του ότι ‟ο Χριστός ήταν ο πρώτος κομμουνιστής” και άλλα ευτράπελα.

Κυριακή, 27 Ιουλίου 2014

Η ‟αλήθεια” των άλλων είναι το μέτρο της δικής μας αλήθειας.



Δεν είναι εύκολο να καταλάβεις την πραγματικότητα. Ό,τι συμβαίνει το αντιλαμβάνεσαι με τα ψυχολογικά και ιδεολογικά σου φίλτρα εν πλήρη λειτουργία. Αυτός είναι ο λόγος που το ίδιο το γεγονός δύο διαφορετικοί άνθρωποι το βλέπουν και το περιγράφουν διαφορετικά.

Το να έχεις αποδεχτεί ένα όραμα είναι σημαντικό για την πολιτική σου ένταξη. Είναι η ουσία της. Συμμετέχεις στις κομματικές συνελεύσεις, πηγαίνεις σε συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις ακόμα κι όταν δεν έχουν άμεση σχέση με τα δικά σου επαγγελματικά ή εν γένει προσωπικά συμφέροντα. Διότι ‟βλέπεις” σε κάθε τέτοια κινητοποίηση τον τρόπο να κάνεις το όραμα σου πράξη. Όσο πιο πολύ επιλέγεις έναν τέτοιο τρόπο ζωής τόσο πιο πολύ το όραμά σου σε κυριεύει κι από σκεπτόμενος και σκεπτικιστής γίνεσαι παθιασμένος αγωνιστής για την κοινή υπόθεση.

Κοινή υπόθεση”; χμ! Μπορεί όχι ακόμα για όλους τους άλλους αλλά σίγουρα για τους συντρόφους σου. Μια ‟κοινή υπόθεση” που περιγράφεται με κοινούς όρους που μπορεί να μην έχουν γίνει κατανοητοί από όλους με τον ίδιο τρόπο αλλά συντηρούν ένα πνεύμα επικοινωνίας και κυρίως την ελπίδα για την επιτυχία ενός ασαφούς αλλά εντέλει κοινού στόχου.

Παρασκευή, 13 Ιουνίου 2014

Ανάλυση της νέας κυβέρνησης από τον Φ. Γεωργελέ


1. Αυτό που φανταζόμασταν τα προηγούμενα χρόνια, με τον ανασχηματισμό έγινε πιο φανερό. Το κυβερνητικό στρατόπεδο έχει στόχο να κάνει το απολύτως μίνιμουμ για να διατηρηθεί η χώρα στην Ευρωζώνη. Μόλις έφτασε στο επιθυμητό σημείο να ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό διά της υπερφορολόγησης, νομίζει ότι το δύσκολο κομμάτι τελείωσε, ότι οι υποχρεώσεις έπαψαν. Ετοιμάζεται για την αυτοαναπαραγωγή του. Αυτή δεν είναι κυβέρνηση που λύνει προβλήματα. Είναι κυβέρνηση μάχιμη, με αντίπαλο όχι τα προβλήματα της χώρας αλλά τους άλλους διεκδικητές της εξουσίας.
2. Ο πρόσφατος ανασχηματισμός είχε ως κατάληξη τη δημιουργία όχι μιας νέας κυβέρνησης, αλλά δυο. Μια κυβέρνηση εξωτερικού και μια κυβέρνηση εσωτερικού. Στην κυβέρνηση εξωτερικού υπάρχουν οι 2-3 υπουργοί-άλλοθι που μπορούν να συνομιλήσουν με τους διεθνείς οργανισμούς, τα άλλα ευρωπαϊκά κράτη. Στην κυβέρνηση εσωτερικού συναθροίζονται οι μαχητές των τηλεπαραθύρων, το «γαλάζιο αντιμνημόνιο», ο δεξιός λαϊκισμός για να αντιμετωπίσει τον αριστερό λαϊκισμό.

Πέμπτη, 22 Μαΐου 2014

Τι να ψηφίσω ρε γαμώτο;



Ο καθένας μας έχει διαμορφωμένη μια εικόνα του κόσμου και κάποιες αξίες με τις οποίες ζει τη ζωή του. Συμφωνώ, ότι είναι άκρως περίπλοκο το πως διαμορφώνονται οι αξίες και τα πιστεύω αυτά, αλλά εν πάση περιπτώσει υπάρχουν, ανομολόγητα ή μη, και ο κάθε πολίτης θέλει να ενεργεί σύμφωνα με αυτά. Τότε μόνο είναι καλά με τον εαυτό του.

Αυτό ισχύει όταν πρόκειται ο καθένας να αποφασίσει κάτι σημαντικό, όπως τώρα για Δήμαρχο, Περιφερειάρχη ή και για Ευρωβουλευτή –αν και για τον τελευταίο πιο πολύ ως εθνική καταμέτρηση κομματικών προτιμήσεων φαίνεται.

Όταν λοιπόν πρόκειται να ψηφίσει, επιλέγει εκείνο το πολιτικό κόμμα ή τον υποψήφιο του οποίου η εικόνα ταιριάζει κάπως με τις πεποιθήσεις του.

Μιλώ για «εικόνα», διότι, πρώτον, ο κάθε πολίτης δεν κάθεται να διαβάσει και να μελετήσει τα εκλογικά προγράμματα και τις διακηρύξεις και δηλώσεις των υποψηφίων αλλά αρκείται σε ότι τα διάφορα μέσα μαζικής επικοινωνίας και προπαγάνδας του παρουσιάζουν ή από όσα οι γνωστοί και οι φίλοι του λένε.

Τετάρτη, 21 Μαΐου 2014

Μετεκλογική χαρμολύπη



Πάνε κι οι εκλογές για τον Δήμο μας. Όλα τέλειωσαν καλά την προηγούμενη Κυριακή. Ο νυν Δήμαρχος έχει την μεγάλη υποστήριξη των κατοίκων του Δήμου οπότε με «αέρα στα πανιά» του ξεκινάει το ταξίδι για την δεύτερη τετραετία.

Δεν κατάλαβα τελικά προς τι ο δεύτερος συνδυασμός. Παρόλο που είχε πολλά νέα πρόσωπα –και ηλικιακά- τίποτα νέο δεν ακούσαμε. Το μόνο θετικό ήταν οι νέοι άνθρωποι που είδαμε στην δική μας πολιτική σκηνή και τους οποίους εμείς εδώ στον ΕΡΜΟ ΚΑΣΤΡΙΩΤΗ θα υποστηρίξουμε ολόπλευρα. Ο ηλεχώρος μας είναι στη διάθεσή τους για μια καλή και γόνιμη συζήτηση, αυτή που τόσο μας έλειψε στην προεκλογική περίοδο. Διότι πρέπει οι απόψεις του έστω και τώρα να παρουσιαστούν και να ακουστούν.

Σήμερα δημοσιεύω δύο επιστολές που μού έστειλαν ο Γιώργος Ντασιώτης και η Βενετία Κατσιφή.

Η πρώτη είναι ευχαριστήρια επιστολή, τίποτα ιδιαίτερο. Οπότε κι εγώ «αισθάνομαι την ανάγκη» να δηλώσω παρών και συμπαραστάτης στην δύσκολη  προσπάθεια του Δημάρχου και των συνεργατών του και να τους ευχηθώ να είναι υγιείς και υπομονετικοί με όλους εμάς που πιο εύκολα γκρινιάζουμε από ότι σκεφτόμαστε.

Για την Βενετία Κατσιφή όμως τα αποτελέσματα για εμένα ήταν μια έκπληξη. Η επιστολή της είναι μια αξιοπρεπής αποδοχή ενός κακού αποτελέσματος για εκείνη αλλά και για εμάς. Χωρίς να έχω δει αναλυτικά την σταυροδοσία, καταλαβαίνω ότι δεν εξελέγη ως δημοτικός σύμβουλος και για αυτό υπάρχει μια απολύτως δικαιολογημένη γεύση πικρίας στο κείμενο της. Δεν την γνωρίζω προσωπικώς κι εκ του σύνεγγυς αλλά από όσα άκουγα για αυτή και κυρίως για το έργο της –που σημεία του αναφέρει στην επιστολή της- νομίζω ότι ο ρόλος της στον Δήμο δεν ήταν ασήμαντος ούτε αρνητικός. Κρίμα.

Της εύχομαι να είναι καλά κι αυτή κι οι τέσσερεις άνδρες της και θέλω να πιστεύω ότι θα συνεχίσει να είναι μια ενεργός πολίτης, ένας δημιουργικός πνευματικός άνθρωπος. Ελπίζω δε, να με τιμήσει με την ηλε-φιλία της.

Ιδού οι επιστολές με την ορθογραφία τους:

Διάφορα