Έγκυρη πολιτική ανάλυση ενός ιερωμένου

Εδώ κι αρκετό καιρό έχω μετατραπεί σε αμήχανο παρατηρητή των γεγονότων. Παρακολουθώ τα τεκταινόμενα στην πολιτική σκηνή κι αδυνατώ να καταλάβω τα όποια σχέδια των πολιτικών ταγών μας. Υπάρχουν; 

Η εσωστρέφεια μου εκδηλώνεται με . . . αυτομόρφωση! Αυτή τη περίοδο λοιπόν, σημείωσα μερικά κείμενα τα οποία νομίζω ότι αξίζει κάποιος να τα διαβάσει:

Η ομιλία του Σημίτη στη πρόσφατη ΠΑΣΟΚική συνάντηση

 http://www.tovima.gr/files/1/2013/09/04/simitis.pdf, όχι τόσο για την ελλειπή αυτοκριτική της αλλά για σκέψεις που μπορεί να είναι χρήσιμες για το μέλλον

Τα βιβλία του Παρ. Αυγερινού "Η αλλαγή τέλειωσε νωρίς" για την ΠΑΣΟΚική 20ετία και για ένα παρελθόν που μοιάζει να μας έρχεται ξανά 

. . . και του Τάσου Γιαννίτση "Η Ελλάδα στην κρίση" που άνετα αποτελεί μια ψύχραιμη βάση για συζήτηση για το τι πρέπει να γίνει.

Για την περίοδο 1930 - 1945 στην Κεντρική Ευρώπη το βιβλίο του Μάνες Σπέρμπερ "Η καμένη βάτος" (εκδόσεις Καστανιώτη) είναι πολύ καλό αλλά . . . καταθλιπτικό. 

Τέλος για την Χρυσαλητεία και με αφορμή την τελευταία τους δολοφονία του Παύλου Φύσσα, ένα κείμενο του Μητροπολίτη Σιάτιστας που εξ όσων γνωρίζω δεν σχολιάστηκε ούτε προσέχθηκε ενώ θα έπρεπε:

«Όταν την "Χρυσή Αυγή" την χαρακτήριζα «μαύρη νύκτα» δεν έψαχνα να βρω δύο λέξεις για να εντυπωσιάσω.

Ευχάριστες ψευδαισθήσεις, δυσάρεστη πραγματικότητα

Ένας φίλος από τα παλιά μου έστειλε κι ευχαρίστως δημοσιεύω το κείμενο που ακολουθεί, χωρίς διορθώσεις. Η φωτογραφία που συνοδεύει το κείμενο είναι από αγγείο και απεικονίζει την στιγμή που ο Αιάς αρπαζει την ικέτισα Κασσάνδρα. Την Κασσάνδρα που προέλεγε όσες καταστροφές θα συνέβαιναν στη πόλη της. Το φώναζε μα δεν έπειθε κι οι καταστροφές συνέβαιναν! Το κείμενο τούτο καλό είναι να συζητηθεί χωρίς προκαταλήψεις. Ιδού η άποψη κι εν αναμονή οι απόψεις σας!

Η Ελλάδα βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι. Θα πρέπει να διαλέξει ανάμεσα σε έναν δρόμο που ορίζεται από φαντασιώσεις και μύθους και μια πορεία που χαρακτηρίζει ο κριτικός ρεαλισμός. Η Ελλάδα χρειάζεται ανάπτυξη για να βγει από την κρίση. Η ανάπτυξη απαιτεί την εμπιστοσύνη της κοινωνίας στο μέλλον της χώρας και πόρους για επενδύσεις. Ούτε η εμπιστοσύνη ούτε τα κεφάλαια εξασφαλίζονται όταν υπάρχει συνεχής αβεβαιότητα για τις οικονομικές εξελίξεις. Η αμφισβήτηση της ευρωπαϊκής πολιτικής στο σύνολό της αλλά και η μη εφαρμογή των αποφάσεων της Ένωσης αποτελούν επίσης μόνιμα εμπόδια για τη χρηματοδότηση της ανάπτυξης.

Το πιθανό «αναπτυξιακό σύμφωνο» που συζητείται τώρα στην Ένωση θα προβλέπει πόρους και για τη χώρα μας. Θα προϋποθέτει όμως για την καταβολή τους την εφαρμογή των περιορισμών του δημοσιονομικού συμφώνου, καθώς και την εκπλήρωση των υποχρεώσεων της Ελλάδας από τις δανειακές συμβάσεις.

Στη χώρα πολλοί ελπίζουν ότι ο κ. Ολάντ και οι άλλοι ηγέτες που επεσήμαναν τις αρνητικές πλευρές της λιτότητας θα απαλλάξουν την Ελλάδα από τις δεσμεύσεις της. Ούτε όμως ο Γάλλος πρόεδρος ούτε οι άλλοι ηγέτες της Ένωσης θα δεχθούν να χορηγήσουν χρήματα χωρίς όρους και χωρίς να εφαρμοστεί η δημοσιονομική πειθαρχία.