Με αφορμή
και την πρόσφατη συζήτηση στα καθ' ημάς
περί τους προγόνους μας Θεσπιείς, έχω
παρατηρήσει ότι η αναφορά σε γεγονότα
κυρίως της νεώτερης Ιστορίας μας,
ερεθίζει ιδιαίτερα το πνευματικό μας
δυναμικό και δη το θυμικό μας. Αλλά αντί
για την συναισθηματική έξαρση η λογική
είναι που χρειάζεται, ειδικά σε αυτούς
τους καιρούς. Αυτές τις ημέρες είδαμε
επίσης και πάλι να γίνεται κριτική σε
μια εντελώς ήπια ως αδιάφορη δήλωση της
“στιγματισμένης” Ρεπούση για τον χορό
στο Ζάλογγο αυτή τη φορά. Είναι η ίδια
που σε κάποιο σχολικό εγχειρίδιο θέλοντας
να το κάνει πιο “πολιτικαλι κορέκτ”
σε μια περίοδο που πρέπει να καλλιεργείται
πνεύμα φιλίας με τους Τούρκους, περιέγραψε
τους κάτοικους της Σμύρνης που τρομαγμένοι
μαζεύονταν στην προκυμαία της πόλης
τον Σεπτέμβρη του 1922 κοιτάζοντας πως
και πως να γλυτώσουν από τους φανατικούς
Τσέτες του Κεμάλ, ως “συνωστισμένους”.
Η Ρεπούση
μίλησε για “εθνικούς μύθους” που πρέπει
να ξεπεράσουμε αλλά προσωπικά θεωρώ
ότι ο μύθος μπορεί να έχει θετικό ρόλο
στην κοινωνική και πολιτική ζωή της
κοινωνίας μας, αρκεί να μην κυριαρχεί
ως συναίσθημα επί της νηφάλιας λογικής
εξέτασης των πραγμάτων. Να εμπνέει και
να κινητοποιεί θετικά χωρίς να φανατίζει
εθνικιστικά. Αυτό για παράδειγμα έγινε
στην διάρκεια της Κατοχής και σωστά το
περιέγραψε ο Παλαμάς με το κάλεσμα στους
νέους της εποχής “τούτο το λόγο θα σας
πω – δεν έχω άλλο κανένα – μεθύστε με
το αθάνατο – κρασί του '21”.
