Την ημέρα που συζητούσαν όλοι με πάθος για το εξώφυλλο του Γερμανικού περιοδικού Φόκους και τους μοχθηρούς Ευρωπαίους που απεργάζονται το κακό μας, ο Παναθηναϊκός σταμάτησε την ευρωπαϊκή πορεία της Ιταλικής Ρόμα η οποία παρουσιαζόταν ως το φαβορί για την κατάκτηση του τίτλου. Δεν ήταν η πρώτη φορά αυτή που κάτι καταφέραμε έξω από τα σύνορά μας.
Γιατί όταν νικάμε δεν υπάρχει καχυποψία και θεωρίες συνωμοσίας; Γιατί δεν υπάρχουν αναλύσεις για το ότι μας άφησαν να νικήσουμε και άλλα τέτοια αλλά απολαμβάνουμε την εθνική επιτυχία;
Το σύνδρομο του κυνηγημένου, αυτού που όλοι τον έχουν βάλει στόχο και τον καρπαζώνουν είναι δικό μας εφεύρημα.
Είναι δικαιολογία για τις δικές μας ανεπάρκειες.
Πάντα κάποιος ξένος φταίει που εμείς δεν τα καταφέρνουμε. Για αυτό και διάλεξα για τίτλος της σημερινής ανάρτησης τον στίχο του Μάνου Ελευθερίου.
Γιατί του μυαλού μας κατασκευάσματα είναι όλα τούτα και όσο πιο γρήγορα τα καταλάβουμε τόσο το καλύτερο για όλους μας.
Ας βρισκόμαστε στην ονειρική διάσταση, αυτή που όμορφα αποτύπωσε η Ελένη Κάπρου, στις ιδιαίτερες στιγμές μας. Όταν πρόκειται για πολιτικές, οικονομικές και άλλες εκτιμήσεις, ας πατάμε στο χώμα της πραγματικότητας!
Εμείς φτιάχνουμε τη ζωή μας και προδιαγράφουμε το μέλλον μας. Ενίοτε το υποθηκεύουμε κιόλας.
"Και ποιοι είμαστε εμείς οι μικροί και ασήμαντοι πολίτες, που θα σκεφτούμε έτσι ρεαλιστικά;" θα ρωτήσετε και θα έχετε δίκιο.
Η στάση αυτή δυστυχώς χαρακτηρίζει όλους τους πολιτικούς εκπροσώπους σε όλες τις πολιτικές παρατάξεις.
