Η απώλεια του μέτρου

Βλέπουμε και διαβάζουμε όσα γίνονται αυτές τις ημέρες στον μουσουλμανικό κόσμο με αφορμή την κυκλοφορία σκηνών από μια ταινία που δήθεν γυρίζεται για τη ζωή του Μωάμεθ. Η συγκεκριμένη κινηματογραφική ταινία είναι γελοία από κάθε άποψη κι όποιος είδε τις σκηνές που υπάρχουν στο γιουτιούμπ θα θυμήθηκε τις ταινίες του δικού μας Τζέημς Πάρις με τους Έλληνες να νικάνε τους Κομιτατζήδες ή και εκείνες με τον Γκουσγκούνη να σαλιώνει χυδαία κι άτσαλα το σελιλόιντ. Μια γελοία παραγωγή οπωσδήποτε που για λόγους που δεν γνωρίζω, πυροδότησε λυσσώδεις αντιδράσεις κι έκανε τον όχλο για αυτές τις σκηνές να δολοφονήσει τον Αμερικανό πρέσβη στη Βεγγάζη και να σκυλέψει το σώμα του (η παραπάνω φωτογραφία) κι ένα Πακιστανό υπουργό να επικηρύξει τους συντελεστές της ταινίας.

Πριν μερικά χρόνια κάτι αντίστοιχο είχε γίνει με μια Δανέζικη εφημερίδα που είχε επίσης δημοσιεύσει σκίτσα με τον Μωάμεθ κι ακόμα πιο παλιά ο Σαλμάν Ρουσντί για το βιβλίο του «Σατανικοί στίχοι» είχε αναγκαστεί να ζήσει κρυπτόμενος για πολλά χρόνια -=κι ίσως ακόμα να συνεχίζει να ζει έτσι- επειδή έτσι έκριναν οι Ιρανοί μουλάδες.

«Όλα αυτά καμία σχέση δεν έχουν με την δική μου Ελλάδα» λέω, αλλά μετά το ξανασκέφτομαι και βάζω ερωτηματικό στο τέλος.

Πάνω που το βούλωνε ο Ανθιμος μας προέκυψε ο . . . μουεζίνης!

Με την θρησκοληψία και τον φανατισμό δεν τα πάω καθόλου καλά. Κατά καιρούς εντυπωσιάζομαι και απορώ με τα χριστεπώνυμα πλήθη που γεμίζουν τα προαύλια των ναών για να προσκυνήσουν ιερές εικόνες που ταξίδεψαν από μακριά ή για να προσκυνήσουν κάποιον πνευματικό που επίσης άφησε το γιατάκι του κι ήρθε στους κοσμικούς χριστιανούς να τους ευλογήσει. Δεν τους καταλαβαίνω.

Χωρίς να θέλω να είμαι δηκτικός προς τους θρησκευόμενους, οφείλω να παρατηρήσω ότι οι περισσότερες θρησκείες ενώ διακηρύσσουν την αγάπη προς τον συνάνθρωπο έχουν γίνει η αιτία για πολλούς πολέμους, σφαγές και καταπατήσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Πολύ πριν την μυστική αστυνομία των σύγχρονων αυταρχικών καθεστώτων, η Ιερή Εξέταση στην Δύση και οι αφορισμοί στην Ανατολική, έδωσαν έμπρακτα μαθήματα εξολόθρευσης της διαφορετικής άποψης.

Ο Μωαμεθανισμός δεν πάει πίσω. Όχι ως θρησκευτικό δόγμα αλλά ως οργάνωση των Αγιατολάχ και των Μουεζίνηδων επιδεικνύει την ίδια εξολοθρευτική φανατίλα. Θυμάστε πριν μερικά χρόνια που είχαν επικηρύξει με θάνατο τον συγγραφέα Σαλμάν Ρουσντί ή τον Δανό σκιτσογράφο που είχε τολμήσει να κάνει τον Μωάμεθ σε κάποια γελοιογραφία;

Η δίκη των πιθήκων και η αεί μάχη κατά της βλακείας

Ο Ιούλιος είναι ο μήνας των επετείων των μεγάλων γεγονότων. 

Στις 14 Ιουλίου 1789 ξεκίνησε η Γαλλική Επανάσταση ενώ στην Ελλάδα στις 15 Ιουλίου 1965 ξεκινούσε η Αποστασία των βουλευτών της τότε κεντρώας Ένωσης Κέντρου με πρώτο και καλύτερο τον Μητσοτάκη.

Στις 4 Ιουλίου 1776 οι άποικοι στην Αμερική, ξεκίνησαν τον χορό των προοδευτικών επαναστάσεων αλλά οι Αμερικάνοι δεν ξέφυγαν από την θρησκοληψία και τον ρατσισμό.

Οι ΗΠΑ είναι μια μεγάλη χώρα με κάθε μέτρο. Μεγάλη στο μεγαλείο της αλλά μεγάλη και στην βλακεία. Οι στενόμυαλοι και οι φανατικοί εκεί, δεν έλειψαν ποτέ και αρκεί να θυμηθούμε τους ρατσιστές της Κου Κλουξ Κλαν αλλά και τους πρόσφατους δύο Μπους αλλά και τον Ρέιγκαν.  Η οικονομική ισχύς, η επιστημονική ανάπτυξη πάνε χέρι χέρι με τις πιο καθυστερημένες αντιλήψεις. 

Έχουν κι εκεί ιεροκήρυκες σαν τον δικό μας τον Άνθιμο (τον επίσκοπο Θεσσαλονίκης) αλλά και εισαγγελείς, σαν τους δικούς μας, που μεριμνούν για τα άγια των αγίων της θρησκόληπτης Αμερικής.

Το Τενεσί είναι μια πολιτεία (δηλαδή ένα μικρό κράτος) των ΗΠΑ κάπου στα ανατολικά, προς τον Ατλαντικό. Έχει έκταση λίγο πιο μικρή από την Ελλάδα και πληθυσμό περίπου 6,5 εκατομμύρια κατοίκους.