Κατά καιρούς μου στέλνουν μηνύματα όπως τούτο:
Καλημέρα
,Αν δεν αντιδράσουμε είναι ικανοί να μας φάνε ζωντανούς. Ας μην τους το
επιτρέψουμε. Αν είμαστε λίγοι θα μας αγνοήσουν. Αν είμαστε πολλοί
θα φοβηθούν.
Το συγκεκριμένο μού είχε έρθει και με καλούσε
στην κινητοποίηση που έγινε στην Αθήνα στην διάρκεια της επίσκεψης της Μέρκελ.
Θυμάμαι ότι παρόμοια
μηνύματα – καλέσματα είχα λάβει όταν
γινόταν η συζήτηση για την πρόταση μομφής του ΣΥΡΙΖΑ κι έπρεπε να πάω στην
Αθήνα στο Σύνταγμα, αλλά και για άλλες κινητοποιήσεις αλλού.
Το ερώτημα "γιατί δεν είμαστε ήδη πολλοί;" δεν μπορεί κάποιος πεφωτισμένος να το απαντήσει, οπότε βουρ στον αγώνα.
Σε καιρούς σαν κι αυτούς με
την ολοκληρωτική πίεση που ασκούν οι εξουσίες πάνω μας, τέτοια μηνύματα ασκούν
πίεση στη συνείδησή μου. Πρέπει κάτι να κάνω, κάπως να αντιδράσω. Δεν μπορεί να
παρακολουθώ απλώς τα γεγονότα. Αν δεν δείξω την διαφωνία μου με τις αποφάσεις τους,
αυτοί θα πάρουν κι άλλες χειρότερες. Δεν έχουν έλεος.
Μερικές φορές την ίδια
συνειδησιακή φόρτιση έχω με τους λογής ζητιάνους, ανάπηρους, με άρρωστα παιδιά,
που μένουν σε άθλια σκοτεινά σπίτια και κρυώνουν διότι τους έκοψαν το ηλεκτρικό
ρεύμα και δεν έχει τέλος η μιζέρια και η δυστυχία των ανθρώπων.
«Πρέπει να κάνεις κάτι»
με γρατζουνά η μέσα μου φωνή.
.jfif)
