Σε κάθε άποψη που ακούμε είτε αυτή εκφράζεται γραπτά είτε λέγεται προφορικά ο καθένας μας διαμορφώνει τη δική του άποψη. Προφανώς η σχέση που έχουμε με τον διατυπώνοντα την άποψη (μακρινή η πλησιέστερη) επηρεάζει την δική μας. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να είμαστε "αντικειμενικοί" αν και κατά τη γνώμη μου τέτοια "αντικειμενικότητα" δεν υπάρχει. Να, αν πρόκειται να κάνεις "κριτική" στον γιο σου που παίζει στον ΘΕΣΠΙΑΚΟ, είναι δύσκολο να είσαι αντικειμενικός.
Ο καθένας επίσης έχει δικαίωμα στη κριτική της άποψης που εκφράζεται. Η κριτική είναι στοιχείο διαμόρφωσης και της δικής μας άποψης διότι πως αλλιώς διαμορφώνεται η δική μας άποψη, αν απορρίψουμε την έννοια της “επιφοίτησης”¨: Με ένα “διάλογο” συνήθως φανταστικό με τον εκφράζοντα την άποψη. Μερικές φορές αυτός ο διάλογος δημοσιοποιείται αλλά τις περισσότερες φορές μένει εσωτερικός.
Ασχέτως του τρόπου που διατυπώνεται μια άποψη –και η κριτική είναι επίσης άποψη οπότε εμπίπτει σε αυτή τη κατηγορία- αυτή πρέπει να κρίνεται όσο πιο ανεξάρτητα γίνεται από τον εκφραστή της και τη σχέση που έχουμε με αυτόν. Παρατηρούμε όμως ότι αυτό σπανίως γίνεται. Για παράδειγμα, μπορούμε ανάμεσά μας εν Ελλάδι να σχολιάζουμε την απαράδεκτη κατάσταση στην χρήση της δημόσιας γης στη χώρα μας, αλλά μόλις αυτό διατυπωθεί από έναν αρθρογράφο Γερμανικής εφημερίδας, ενίοτε με σκωπτικό τρόπο, όλοι είμαστε έτοιμοι να καταγγείλουμε επεμβάσεις κι ύποπτους δακτύλους που απειλούν . . . την εθνική μας ανεξαρτησία. Ή, ενώ ανάμεσα στους οπαδούς και μέλη του ΣΥΡΙΖΑ αναπτύσσεται ποικίλος προβληματισμός για το “που πάμε ρε παιδιά”, όταν αυτός ο σχολιασμός γίνει από έναν δημοσιογράφο του “αστικού τύπου”, τον Πρετεντέρη ας πούμε ή τον Μανδραβέλη, θεωρείται κακόβουλη κριτική και ξεσηκώνεται αχός ενάντια στον άθλιο συκοφάντη.
