Ενεργοί πολίτες (απο την Αλίαρτο) και Δημοτικές Εκλογές

Και να που το σκηνικό αρχίζει να διαμορφώνεται. Λέμε τώρα! Διότι τι ανάγκη έχουμε να δούμε το σκηνικό που διαμορφώνουν οι ηγεσίες των κομμάτων όταν ζούμε την δική μας τραγωδία; Πρώτη φορά πάντως η αντίδραση του κόσμου, των πολιτών, έχει προκαλέσει τέτοια αμηχανία στον τρόπο που θα παρουσιαστούν οι υποψήφιοι και επιβάλλει σοβαρές προσαρμογές στους πολιτικούς σχεδιασμούς. Στο πεδίο της κεντρικής πολιτικής σκηνής, των μεγάλων πόλεων και των περιφερειών οι αποφάσεις για τα πρόσωπα λαμβάνονται και τα κριτήρια είναι το πολιτικό συμφέρον του κόμματος.

Το πώς επιλέγουν οι πολίτες τους Δημοτικούς τους άρχοντες είναι μεγάλη (και πολύπλοκη) ιστορία. Κρίνοντας από την εικόνα που έχουν οι Δήμοι και τα χωριά μας εικάζω πως δεν είμαστε καθόλου ευχαριστημένοι και από τους άρχοντες και από τους εαυτούς μας.


Για να μην καλλιεργηθούν φρούδες ελπίδες στο δικό μας τοπικό επίπεδο, σκέφτομαι φωναχτά: εάν πράγματι ο νόμος Καλλικράτης δημιουργεί τομή στην διοίκηση του ελληνικού κράτους κι αν πράγματι οι νέοι ηγέτες της Τοπικής ή Υπερτοπικής αυτοδιοίκησης έχουν τις εξουσίες που μας έχουν πει –άρα και την οικονομική ισχύ να κάνουν πράγματα- τότε εάν οι προτεινόμενοι είναι το νέο αίμα και η ανανέωση του πολιτικού συστήματος τότε πάμε για αλλού. Ιδού γιατί οι πιο πολλοί από τους νυν πολιτικούς αστέρες, υπουργοί και πρωτοκλασάτοι στυλοβάτες των κομματικών εξουσιών, ως πολιτικά ζώα οσμίστηκαν τον κίνδυνο να χαθούν στο ομιχλώδες τοπίο πριν και μετά τις εκλογές και αρκέστηκαν στα τωρινά τους οφίτσια. Έτσι νέοι αστέρες έλαμψαν (νέοι όχι ως προς την ηλικία πάντα!) αμυδρά και μάλλον έτσι θα υποφώσκουν και μετά τις εκλογές διότι η Τοπική Αυτοδιοίκηση θα μείνει –εκτός αν άλλα κελεύσουμε όλοι μας- στο ημίφως των εξελίξεων.

Στο μισοσκόταδο λοιπόν των γενικών προσδοκιών λοιπόν εξελίσσονται τα πράγματα και στο δικό μας Δήμο:  τηρείται σιγή ασυρμάτου,  οι συζητήσεις είναι υπόγειες, διατακτικές και κρυφές. Ίσως και να μην γίνονται καν.

Οι πρώτες απόπειρες είναι δειλές, ανιχνευτικές και με στρογγυλές, αυτονόητες και γενικόλογες διακηρύξεις. Ας είναι κι έτσι ας είμαστε κι εμείς συγκαταβατικοί!

Ευριπίδειος Ορέστης τόσο σύγχρονος

Είδαμε πρόσφατα οικογενειακώς την παράσταση του Ευριπίδειου "Ορέστη" από το Εθνικό Θέατρο σε σκηνοθεσία Χουβαρδά. Εν μέσω της πολιτκολογίας, δημαρχολογίας, περιφερειολογίας και του κενού που απειλεί να μας καταπιεί, καλύτερη η επιστροφή στον 5ο π.Χ. αιώνα.

Η νύχτα γλυκιά, η παράσταση εξαιρετική αλλά η όλη οργάνωση από τις υπηρεσίες του Δήμου Ελευσίνας ήταν επιεικώς απαράδεκτη. Μέχρι να παρκάρω και να φτάσω στο θέατρο μου βγήκε η γλώσσα. Διάφοροι υπεύθυνοι κατεύθυναν τα αυτοκίνητα και δεν έλεγαν τι και που να πάμε.

Το εντυπωσιακό ήταν ότι ενώ είχε σχεδόν αρχίσει η παράσταση –ο Χουβαρδάς είχε τον χορό του μια παρέα νέους, αγόρια και κορίτσια, και τους έβγαλε στην σκηνή ανορθόδοξα, δεν καταλάβαμε αμέσως ότι αυτοί είναι ο χορός- κάποια κυρία από τον Δήμο έβγαλε ένα λογύδριο και κάλεσε τον Δήμαρχο (που είναι και υποψήφιος) να χαιρετήσει. Έγινε χαμός! Οι θεατές άρχισαν να βρίζουν φωναχτά και να σφυρίζουν ενώ ο Δήμαρχος συνέχιζε να διαβάζει κάτι που δεν άκουγε κανείς. Κάποια στιγμή το κατάλαβε και έφυγε από την σκηνή. Τέτοιο κατάντημα Δημοτικού άρχοντος δεν είχα ματαδεί. Κρίμα γιατί ο συγκεκριμένος –ο Αμπατζόγλου, της Ελευσίνας- ακούγεται ότι είναι καλός.

Η κάθοδος του Δημάρχου

Στην ταυτότητά μου αναγράφεται ως τόπος γέννησης: Λιβαδειά Βοιωτίας, επειδή όταν ήταν να γεννηθώ (πάνω από μισό αιώνα πριν) εκεί υπήρχε μαιευτήριο. Από την δική μου ηλικία και πριν, οι γέννες γίνονταν στο χωρίο, στο σπίτι οπότε ήταν σαφής πρόοδος η γέννησή ενός παιδιού σε μαιευτήριο, στην πρωτεύουσα του νομού. Επειδή δεν μου αρέσει καθόλου η Θήβα και οι Θηβαίοι με βολεύει και στο ερώτημα από που είσαι λέω από την Λιβαδειά και αισθάνομαι μια χαρά. Έτσι κι αλλιώς οι Θεσπιείς με την Φρύνη και την καπελωμένη θυσία τους στις Θερμοπύλες από τους Λακεδαιμόνιους αφορά ειδική ανάλυση που κάνει τον συνομιλητή μου να βαριέται

Στην Λιβαδειά γνωρίζω την Κρύα και το μαντείο του Τροφώνιου, την περιοχή Ταμπάχνα, όπου ψωνίζαμε βαρέλια για κρασί κι εργαλεία, το κτίριο του Μητροπολίτη και πρόσφατα τους πεζόδρομους με τις καφετέριες και το Νομαρχιακό μέγαρο. Δυστυχώς δεν είχαμε πολλά πάρε δώσε με την πόλη αφού οι υπηρεσίες που θέλαμε και θέλουμε είναι στη Θήβα.

Έτσι λοιπόν,  αφού γεννήθηκα στην Λιβαδειά, δικαιούμαι δια να σχολιάσω την ανακοίνωση του Δημάρχου Τσιφή και να θέσω ερωτήματα τα οποία θα με βοηθήσουν να αποφασίσω για το τι να πράξω στις επικείμενες εκλογές και στον Δήμο που ανήκω, τον Καλλικρατικό Δήμο Αλιάρτου (Δήμος Θεσπιών).

Ακόμα οι νυν δήμαρχοι του Δήμου μου δεν εξέδωσαν ανακοινώσεις περί της καθόδου των. ο κ. Τσιφής ας θεωρήσει εαυτό προνομιούχο καθώς ανοίγει τον δρόμο της κριτικής των δημοτικών αρχόντων.

Θέλει άλλον Δήμαρχο; Διαγράψτε τον!

Ας δηλώσω από την αρχή ότι εδώ και πολλά χρόνια έχω πάψει να ανήκω σε κάποιο κόμμα ή σε άλλη οργάνωση που διακηρύσσει πως θέτει ως στόχο την αλλαγή της κοινωνίας προς το καλύτερο ή την εν γένει βελτίωση του ανθρώπου.
 
Προτιμώ να πορεύομαι μόνος και να συνομιλώ με πολίτες που έχουν παρόμοιες ανησυχίες κι ευαισθησίες.
 
Η υποταγή έστω και εθελοντικώς σε αντιλήψεις πρωτοπορίας και πεφωτισμένων ηγεσιών μόνον τρόμο και απέχθεια μου προκαλεί.
 
Θεωρώ, αντίθετα, ότι η έκφραση ίδιας γνώμης και η έκφραση της προσωπικής άποψης του καθενός μας είναι το οξυγόνο της Δημοκρατίας ή της Κοινωνίας των Σκεπτόμενων πολιτών (αυτή κι αν είναι ουτοπία!). Αυτό προσπαθώ να κάνω κι ενθαρρύνω τους λοιπούς να κάνουν το ίδιο.
 
Προφανώς και δεν είναι εύκολο.

Δήμαρχος με την κολοκυθιά θα είναι Δήμαρχος κολοκύθα

Για τις Δημοτικές εκλογές δεν μένει πολύς καιρός και ήδη έχουν αρχίσει -σχεδόν ολοκληρώνονται- οι διαδικασίες για την επιλογή των υποψηφίων αρχόντων.

Ο τρόπος που γίνεται η συζήτηση και η αναζήτηση των μελλοντικών εκπροσώπων είναι ενδεικτική του κλίματος βαρεμάρας και απαξίωσης που κυριαρχεί και με την κρίση να επιμένει, να απειλεί και να φοβίζει.

Εδώ ο κόσμος καίγεται και ο προβληματισμός για τους επόμενους δημοτικούς και περιφερειακούς άρχοντες είναι σε επίπεδο της γνωστής κολοκυθιάς του παιχνιδιού των πολύ παιδικών μας χρόνων:

- Ποιος να είναι ο Δήμαρχος;

- Να είναι ο Παναγιώτης που είναι απόστρατος στρατηγός, μένει πλέον εδώ αφότου έφτιαξε το πατρικό του και έχει χρόνο για να ασχολείται

- Αλλά αυτός δεν ανέχεται τον αντίλογο και θέλει μόνο να διατάζει ξέρει

- Και ποιος να είναι;

- Να είναι ο Γιώργος που είναι ήδη Δήμαρχος και ξέρει τη δουλειά;

- Αλλά αυτός όχι μόνο δεν έκανε τίποτα αλλά και με αυτά που ασχολήθηκε τα έκανε μαντάρα κι από πάνω ακούστηκαν και αυτά για το φάγωμα των χρημάτων του αποχετευτικού δικτύου.

- Και ποιος να είναι;

- Να είναι ο Δημήτρης που είναι αγνός και αγρότης και δεν ξέρει από κομπίνες

- Ναι αλλά αυτός δεν ξέρει να μιλάει και δεν θα μπορεί να διεκδικεί για πάρτι μας λεφτά από τα Υπουργεία

- Και ποιος να είναι;

- Να είναι ο Μίλτος που έχει μεγάλο σόι και η γυναίκα του είναι από το άλλο μεγαλοχώρι. Είναι επιτυχημένος επιχειρηματίας και έχει λεφτά να βάλει και για την ομάδα.

- Τότε να αναλάβει την ομάδα! Στα άλλα είναι εντελώς άσχετος κι έχει τσακωθεί με τους μισούς συγχωριανούς του

- Και ποιος να είναι;

. . . . . . . . . . . .

Για την "Αντιγόνη" που έπρεπε να είναι "Κρέων"

 Όπως έγραφα στο προηγούμενο σημείωμα, μετά την θεατρική παράσταση στο αυτοσχέδιο θέατρο της Κοιλάδας των Μουσών, ξαναδιάβασα του κείμενο του Σοφοκλή. Η "Αντιγόνη" με έβαλε σε σκέψεις και για να ξεμπερδέψω προς το παρόν μαζί της, αυτές τις σκέψεις θέλω να μοιραστώ μαζί σας κι ελπίζω να έχω την κατανόηση αλλά και την συμβολή σας. Δεν θα σταθώ στα λυρικά ή τα φιλοσοφικά μέρη του έργου αλλά σε ότι αποτελεί κριτική και άποψη του Ποιητή για τα πολιτικά πράγματα της πόλεως τότε που έχουν επικαιρότητα -νομίζω- και στην δική μας πόλη σήμερα.

Πιστεύω λοιπόν ότι η "Αντιγόνη", η τραγωδία του Σοφοκλή, είναι ψευδώνυμη: θα έπρεπε να ονομάζεται "Κρέων". Ο πρωταγωνιστής δεν είναι η Αντιγόνη αλλά ο Κρέων. Στο έργο, στην πραγματικότητα, δεν παρουσιάζεται μόνο το προσωπικό δράμα μιας πριγκιποπούλας και η αντίθεσή της σε μια απόφαση της εξουσίας, αλλά οι συνέπειες της άσκησης της εξουσίας στον φορέα και εκτελεστή της. Ακόμα πάντως και ως προς την ποσότητα του κειμένου που επιμερίζεται στον κάθε ηθοποιό, αν εξετάσει κάποιος τα πράγματα, θα συμφωνήσει με την θέση αυτή. Ο Κρέων είναι ο απόλυτος πρωταγωνιστής!

Χορευτές του Σοφοκλή και των καφενείων

Η "Αντιγόνη" όταν  διδάσκεται στα σχολεία από δάσκαλο με μεράκι προκαλεί συναισθηματική φόρτιση. Θυμάμαι την φιλόλογο στο Γυμνάσιο Θεσπιών τουλάχιστον σε εμένα να το καταφέρνει αυτό. Η εικόνα της νεαρής βασιλοπούλας που αντιστέκεται στην ανάλγητη εξουσία, όπως και να το κάνεις, είναι συγκινητική. Έχει κάτι το ηρωικό και η περίσσεια αυταπάρνησης δεν σε αφήνει αδιάφορο. Για τα νεανικά μου χρόνια η ιδέα της αντίστασης στις διαταγές της εξουσίας ταύτιζε την Αντιγόνη με τις αγωνίστριες της Αριστεράς, ΕΠΟΝιτισες και ΛΑΜΠΡΑΚισες που κι αυτές αντιστέκονταν στην εξουσία της εποχής.

Με την ευκαιρία της παράστασης της τραγωδίας του Σοφοκλή στην δική μας "Κοιλάδα των Μουσών", κάποιες σκέψεις γεννήθηκαν και αυτές θα θελα να μοιραστώ μαζί σας μεσούντος του πυριφλεγούς Αυγούστου.

Ο Γιάννης Τσαρούχης κάποτε είχε πει ότι "η Ελλάδα είναι ωραία ως σκηνικό αλλά χάλια ως παράσταση" και την φράση αυτή δανείζομαι και παραλλάζω για να εκφράσω την κριτική μου για την παράσταση: ο χώρος υποβλητικός με εξαιρετική ακουστική –άραγε πρόκειται να διαμορφωθεί, να σχεδιαστεί σωστά η πρόσβαση των αυτοκινήτων και η στάθμευση, κλπ. και να αξιοποιηθεί για παρόμοιες εκδηλώσεις;- αλλά η παράσταση κάπου έχανε. Δεν είμαι και ειδικός στα θεατρικά αλλά κάτι δεν μου άρεσε.

Εν πάση περιπτώσει και ασχέτως με την γκρίνια μου, τέτοιες εκδηλώσεις είναι πάντα ευπρόσδεκτες και μακάρι να γίνονται και πιο συχνά.

Έβλεπα την παράσταση, παρατηρούσα τους χορευτές να λένε τα χορικά τους ουδέτερα και υπεράνω κι εκ των υστέρων λογικοί και νουνεχείς τρομάρα τους!   Όταν ο άρχοντας Κρέων τους ανακοίνωνε τις αποφάσεις του εκείνοι του έλεγαν κακομοίρικα, άβουλα "αφού το λες εσύ" κι αποσύρονταν από την σκηνή. Εκ των υστέρων σοφοί και αλάθητοι κριτές της εξουσίας αλλά ποτέ αυτοκρινόμενοι.

Από την αρχή κιόλας του έργου ο ποιητής παρουσιάζει τον λαό-χορό να εκχωρεί κάθε εξουσία στον άρχοντα: "Κάνε ό,τι σ' αρέσει στην πόλη, Κρέοντα, γιε του Μενοικέα και για τους δύστροπους και τους νομοταγείς, σε εμπιστευόμαστε να πάρεις όποια απόφαση θέλεις και για τους πεθαμένους και για τους ζωντανούς". Ουάου!

Η δίκη των πιθήκων και η αεί μάχη κατά της βλακείας

Ο Ιούλιος είναι ο μήνας των επετείων των μεγάλων γεγονότων. 

Στις 14 Ιουλίου 1789 ξεκίνησε η Γαλλική Επανάσταση ενώ στην Ελλάδα στις 15 Ιουλίου 1965 ξεκινούσε η Αποστασία των βουλευτών της τότε κεντρώας Ένωσης Κέντρου με πρώτο και καλύτερο τον Μητσοτάκη.

Στις 4 Ιουλίου 1776 οι άποικοι στην Αμερική, ξεκίνησαν τον χορό των προοδευτικών επαναστάσεων αλλά οι Αμερικάνοι δεν ξέφυγαν από την θρησκοληψία και τον ρατσισμό.

Οι ΗΠΑ είναι μια μεγάλη χώρα με κάθε μέτρο. Μεγάλη στο μεγαλείο της αλλά μεγάλη και στην βλακεία. Οι στενόμυαλοι και οι φανατικοί εκεί, δεν έλειψαν ποτέ και αρκεί να θυμηθούμε τους ρατσιστές της Κου Κλουξ Κλαν αλλά και τους πρόσφατους δύο Μπους αλλά και τον Ρέιγκαν.  Η οικονομική ισχύς, η επιστημονική ανάπτυξη πάνε χέρι χέρι με τις πιο καθυστερημένες αντιλήψεις. 

Έχουν κι εκεί ιεροκήρυκες σαν τον δικό μας τον Άνθιμο (τον επίσκοπο Θεσσαλονίκης) αλλά και εισαγγελείς, σαν τους δικούς μας, που μεριμνούν για τα άγια των αγίων της θρησκόληπτης Αμερικής.

Το Τενεσί είναι μια πολιτεία (δηλαδή ένα μικρό κράτος) των ΗΠΑ κάπου στα ανατολικά, προς τον Ατλαντικό. Έχει έκταση λίγο πιο μικρή από την Ελλάδα και πληθυσμό περίπου 6,5 εκατομμύρια κατοίκους.

Όταν έκλαψε ο Κορκονέας

Ο Επαμεινώνδας Κορκονέας έχει καταγωγή από την Μάνη κι αυτό το άγριο αέρα του μανιάτικου τσαμπουκά τον επιδείκνυε κάθε φορά στην διάρκεια της υπηρεσίας του. Οι συνάδελφοι και οι φίλοι τον ξέρουν ως Νώντα. Πριν γίνει το κακό εκείνο το βράδυ του Δεκέμβρη τον έβλεπαν που είχε αγριέψει. Ήταν μονίμως θυμωμένος με τα κωλόπαιδα της αριστοκρατίας που καλοταϊσμένα και κακομαθημένα μαζεύονται στην περιοχή του κέντρου, γύρω από τα Εξάρχεια και το Πολυτεχνείο και το παίζουν επαναστάτες. Οι κοπρίτες, οι αλήτες. Χωμένα στην πρέζα τα μαλακισμένα μας πουλάνε αγριάδα. Το"μας" αναφερόταν σε όλους τους συναδέλφους του στο Τμήμα των Εξαρχείων όπου υπηρετούσε ο Νώντας. Τον άκουγαν και συγκατένευαν. Τον άκουγαν οι αξιωματικοί, οι ανώτεροι και του χαμογελούσαν. Τον άκουγαν και οι νομοταγείς πολίτες φίλοι του και κουνούσαν το κεφάλι συμφωνώντας σιωπηλά. Ο Γεωργιάδης του ΛΑΟΣ και οι συν αυτώ έλεγαν τα ίδια φωνασκώντας. Μπορεί αυτούς να άκουγε κιόλας ο Νώντας, ποιος ξέρει;

Ποιος να αντιμιλήσει άλλωστε στον ψυχάκια το Νώντα που έπαιζε με το περίστροφο σαν καουμπόης και σαν επιθεωρητής Κάλαχαν: " Ξέρω τι τους χρειάζεται αλλά ας όψεται η δημοκρατία τους που δεν μου λύνουν τα χέρια".  Το "τους" αφορούσε όλους τους άλλους, που γέμιζαν τους δρόμους.

Κομματική πειθαρχία και Δημοκρατία

Το πολιτικό σύστημα της Δημοκρατίας που βιώνουμε είναι το κομματικό: μέσω του μηχανισμού των κομμάτων επιλέγονται οι υποψήφιοι βουλευτές που μετά τις γενικές πολιτικές εκλογές, μερικοί από αυτούς θα γίνουν αντιπρόσωποι για την νομοθετική εξουσία (Βουλή). Οι βουλευτές εγκρίνουν και την εκτελεστική εξουσία (Κυβέρνηση) ενώ εκλέγουν τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Ο ρόλος τους είναι συνεπώς σημαντικός για όλους μας ασχέτως του εάν τους ψηφίσαμε ή όχι και ως τέτοιος κρίνεται. Δεν πρέπει παρόλα αυτά να ξεχνάμε ότι η ύπαρξη τους στα έδρανα του Κοινοβουλίου περνά σχεδόν αποκλειστικά από την κομματική κρησάρα. Αυτοί τουλάχιστον φαίνεται ότι δεν το ξεχνούν.

Ο Μετσοβίτης πολιτικός Αβέρωφ είχε διατυπώσει με γλαφυρό τρόπο την πραγματικότητα αυτή με την βουκολική φράση "όποιος φεύγει από το μαντρί τον τρώει ο λύκος", αποδίδοντας τον ρόλο προβάτου στον κάθε βουλευτή. Απ’ όσα γνωρίζω κανείς δεν του έφερε ποτέ αντίρρηση, δηλώνοντας με τον τρόπο αυτό την συμφωνία του για τον χαρακτηρισμό που αποδόθηκε.

Εάν σκεφτούμε ότι οι εκπρόσωποι είναι γενικώς οι καλύτεροι από τους ψηφοφόρους τους, τότε η εικόνα που βλέπουμε σήμερα δεν μας επιτρέπει αισιοδοξία: πρόβατα ψηφοφόροι διαλέγουν λίγο καλύτερα πρόβατα ως αντιπροσώπους!