Σκέψεις περί των χθεσινών εκλογικών αποτελεσμάτων

Ο τρόπος που εξετάζει κάποιος ένα κοινωνικό ή πολιτικό φαινόμενο. Σχετίζεται άμεσα με τον συνολικό τρόπο σκέψεις του και τις αξίες του. Τα αποτελέσματα των χθεσινών βουλευτικών εκλογών είναι ένα τέτοιο φαινόμενο και θα προσπαθήσω να συζητήσω το θέμα αντικειμενικά. Θα αναλύσω τα αποτελέσματα εδώ, στο Δήμο μας και τους οικισμούς μας και δεν θα επαναλάβω τα γενικά «πολιτικά» συμπεράσματα που ήδη ανακοίνωσαν οι ηγέτες των κομμάτων. Θεωρώ ότι τα κόμματα που σέβονται τον πολιτικό τους ρόλο έτσι, από τη βάση εκκινώντας, πρέπει να αναλύσουν τα αποτελέσματα. Αρχίζοντας αντίστροφα, «από τα πάνω» από την άποψη της ηγεσίας δηλαδή, κινδυνεύουν να δημιουργήσουν στα μέλη τους προκαταλήψεις διαστρέφοντας έτσι την κριτική τους άποψη και την αυθεντικότητά της. Αλλά μάλλον αυτό επιθυμούν οι ηγεσίες για αυτό εμείς ας το κάνουμε αλλιώς.

Χωρίς να ξεκινήσω από πολύ παλιά, διαπιστώνω ότι από τις εκλογές του 2004, ο πληθυσμός των ψηφοφόρων στον νομό μας, μειώθηκε ελάχιστα, κατά 1.200 εγγεγραμμένους ενώ αυξήθηκε ο αριθμός εκείνων που δεν ψηφίζουν κατά 20.000 άτομα περίπου! Έτσι, το ποσοστό της αποχής που ήταν το 2004 περίπου 16% στις χθεσινές εκλογές έφτασε το 33%. Παρόλο που οι εγγεγραμμένοι στους εκλογικούς καταλόγους ήταν πιο πολλοί κατά 500 περίπου, τελικά ψήφισαν 3.500 λιγότεροι από όσους είχαν ψηφίσει τον Μάιο 2012! Όλο και πιο πολλοί συμπολίτες μας, τα τελευταία χρόνια, δεν βρίσκουν ενδιαφέρον στην εκλογική διαδικασία. Μάλιστα στις χθεσινές εκλογές, η αποχή αυξήθηκε παρόλη την «διαφήμιση» περί της κρισιμότητας των συγκεκριμένων εκλογών. Το ακόμα πιο άσχημο είναι ότι οι συμπολίτες μας αυτοί, θεωρούν ως κύριο πολιτικό ρόλο τους, εκείνον του ψηφοφόρου.

Ούτε Χρυσή ούτε Αυγή

Ανάμεσα σε δύο διαφημιστικά διαλείμματα λοιπόν, έγινε η γνωστή σκηνή με τον Κασιδιάρη, την Κανέλλη και την Δούρου στην πρωινή εκπομπή του ΑΝΤΕΝΝΑ. Λίγο πριν, η συζήτηση απλώς δεν είχε νόημα. Επρόκειτο για ακόμα μια επίδειξη της μεθόδου όπου η δυνατή φωνή, η αγένεια και το θράσος γίνονται «πολιτικά επιχειρήματα». Το σκηνικό αυτό είναι ο κανόνας στην ελληνική τηλεόραση. Οι συζητήσεις δεν γίνονται για αναζήτηση κοινού τόπου αλλά για να ακουστούν οι «θέσεις» του ενός και του άλλου. Το ζήτημα όλων, δεν είναι να γίνουν κατανοητές οι αντιφάσεις ή τα κενά στις απόψεις του συνομιλητή αλλά πως θα «κυριαρχήσει» στην συζήτηση ο εκπρόσωπος τους κάθε κόμματος και θα «αποστομώσει» τον εκπρόσωπο του άλλου. Ο κάθε κομματικός εκπρόσωπος, πηγαίνει «δασκαλεμένος» να «ξεφεύγει» κουτοπόνηρα και να λέει εκείνα που του είπανε ότι πρέπει να πει, αδιαφορώντας για συνομιλητές και τηλεθεατές.

Το ότι υπήρχε στο συγκεκριμένο τραπέζι ο φασίστας Κασιδιάρης, ελάχιστα τροποποιεί την όλη εικόνα. Μπορώ μάλιστα να πω με ασφάλεια ότι εκείνον ειδικά, τον βόλευε το μπάχαλο και το αξιοποίησε δεόντως.

Κωπαΐδα κι Ελλάδα: βουτηγμένες στον λαϊκισμό και στην αδράνεια

Πριν από λίγο καιρό, ένας φίλος και συντοπίτης μας, ο Γιώργος Λάντζας (ΓΛ),  παρουσίασε την ιδέα του για την Κωπαΐδα. Η επιστολή του δημοσιεύτηκε σε όλα σχεδόν τα ιστολόγια της περιοχής και μπορεί όποιος θέλει να την βρεί και να την διαβάσει. Ενδιαφέρουσα, αλλά όπως διαπιστώσαμε όλοι μας, την κατάπιε η καταβόθρα της προεκλογικής κίνησης. Ούτε σχόλιο ούτε ανταπόκριση.

Είχαμε συζητήσει το θέμα με τον συντάκτη της πρότασης και τού είχαμε εκφράσει τις επιφυλάξεις μας με κίνδυνο να μας χαρακτηρίσει δειλούς κι αδιάφορους. Ευτυχώς γλυτώσαμε τον χαρακτηρισμό αλλά στα άλλα μάλλον δυστυχώς επιβεβαιωθήκαμε

Το ζήτημα είναι να γίνουν πράγματα στην περιοχή μας αλλά αυτό είναι κάτι που ξεπερνά την διάθεση προσφοράς ενός ατόμου. Απαιτεί θεσμική υποστήριξη από πολιτικούς και παραγωγικούς φορείς της περιοχής. Προς το παρόν όμως, οι μεν δημοτικοί άρχοντες στην περιοχή μας κατατρίβονται με την ικανοποίηση πολύ καθημερινών προβλημάτων των κατοίκων των οικισμών. Οι δε λοιποί παραγωγικοί φορείς, μάλλον περιμένουν τις εκλογές για να δουν προς ποιόν θα στραφούν να «απαιτήσουν» τα δίκια τους και ποιος θα είναι ο νέος ιθύνων της περιοχής για να «τα βρουν» μαζί του. Βλέπετε το πελατειακό σύστημα δεν έχει μόνο τον εξυπηρετητή (που είναι ο πολιτικός της εξουσίας) αλλά και τον εξυπηρετούμενο, που είμαστε όλοι εμείς οι «αγανακτισμένοι».

Προτάσεις προς διαπραγματευτές

Κάθε διαπραγμάτευση θέλει προετοιμασία ανάλογη με τη σημασία της έτσι όπως την αντιλαμβάνονται οι διαπραγματευόμενοι καθένας από την μεριά του. Όσοι έκαναν κατά καιρούς διαπραγματεύσεις με Γερμανούς (αλλά το ίδιο ισχύει και για τα μέλη της τρόϊκας) διαπίστωσαν ότι προσέρχονται στην συζήτηση πολύ καλά προετοιμασμένοι και κυρίως έχουν μελετήσει καλά τις δυνατότητες και τα όρια του αντίπαλου, της Ελληνικής πλευράς εν προκειμένω. Είναι πολύ πιθανόν ότι ξέρουν πολύ καλύτερα από τους δικούς μας τα αριθμητικά δεδομένα και τώρα μας περιμένουν.

Εάν η διαπραγμάτευση γίνει μόνον επί των αριθμών –κι εκεί θέλουν να το πάμε οι τροίκανοι και για αυτό επικαλούνται την «λογική» και το «συγκεκριμένο»- τότε είναι προφανές ότι τα περιθώρια ελιγμών είναι ελάχιστα για τον πιο αδύναμο παίκτη, την Ελληνική πλευρά δηλαδή. Εκείνο που έχει συμβεί μέχρι σήμερα στις συζητήσεις –διαπραγματεύσεις δεν τις λέω με τίποτα- των ελλήνων αντιπροσώπων με τους ξένους, είναι ότι οι έλληνες προσέρχονταν σε αυτές έχοντας εκ προοιμίου αποδεχθεί το πολιτικό σκεπτικό των άλλων. Δηλαδή αποδέχτηκαν ότι «οι Έλληνες είναι ένα διεφθαρμένο τεμπέλικο έθνος και πρέπει να μάθει να εργάζεται και να τηρεί τις δεσμεύσεις του με το ζόρι» και τα τοιαύτα. Έτσι από την αρχή, βρέθηκαν με την πλάτη στον τοίχο απολογούμενοι ή κατηγορώντας τους προηγούμενους –που ήταν παρόμοιοι- κι  έκαναν έτσι την δουλειά εύκολη για τους πιστωτές μας που περιορίστηκαν στο να ετοιμάσουν τα έγγραφα που οι δικοί μας θα υπέγραφαν.

Στέλιος Ράμφος: «Μας νοιάζει το πρώτο βήμα αδιαφορούμε για το δεύτερο»

Δεκαπέντε ημέρες πριν από τις κρίσιμες επαναληπτικές εκλογές της 17ης Ιουνίου, μια συνομιλία με τον φιλόσοφο - στοχαστή, Στέλιο Ράμφο, φωτίζει άγνωστα σημεία της ελληνικής πραγματικότητας και ανοίγει νέους δρόμους, ώστε να φθάσουμε χωρίς απώλειες στη λύση του προβλήματος της κρίσης.

- Οι παππούδες μας έζησαν το 1922, οι πατεράδες μας το '40, εμείς το '12. Μήπως ζούμε την «Ιστορία στην κόψη του χρόνου»;

- Εδώ πέρα έχουμε πολλαπλές κόψεις. Εχουμε πολλές κόψεις και δεν ξέρουμε ποια είναι εκείνη που θα μας κόψει για τα καλά. Γιατί όλα αυτά τα γλιτώσαμε, τα μέχρι τώρα. Το '12 δεν ξέρουμε τι θα γίνει κι αν είναι θα είναι το πιο μοιραίο. Και θα ’ναι το πιο μοιραίο, υπό την έννοια ότι για πρώτη φορά ο προσανατολισμός μιας κοινωνίας που θα της επέτρεπε να βγει από τρομακτικά εμπόδια παραδόσεων και καθυστερήσεων ιστορικού χαρακτήρα, είχε τη δυνατότητα να οδηγήσει κάπου παραπέρα, να οδηγήσει σε έναν πιο σύγχρονο κόσμο, σε μια πιο σύγχρονη πραγματικότητα. Εάν αυτό αποτραπεί, τώρα θα 'ναι μοιραίο, γιατί θα μείνουμε με το χειρότερό μας εαυτό, με τον πιο παλιό μας εαυτό.

Καρότο και μαστίγιο από Γαλλία

Ένας φίλος μου έστειλε το λυρικό άρθρο που ακολουθεί. «Για να μας ανέβει το ηθικό μας» μου είπε. Δημοσιεύτηκε την Τρίτη, 15 Μαΐου 2012, στην γαλλική εφημερίδα Liberation (Ελευθερία) αλλά εγώ δεν το βρήκα. Η φράση στην φωτογραφία που βλέπετε και που συνοδεύει την ανακοίνωση, χρεώνεται στον γνωστό μας Ζισκάρ Ντεσταίν, φίλο του Κωνσταντίνου Καραμανλή και σημαίνει  «Η Ευρώπη χωρίς την Ελλάδα είναι σαν ένα παιδί χωρις πιστοποιητικό γέννησης».

Αμέσως μετά το άρθρο αυτό, επισυνάπτω μικρή περίληψη από μεγάλο σημερινό άρθρο στην ίδια Γαλλική εφημερίδα, έτσι για να ξέρουμε πως παίζεται το παιχνίδι. Ας σκεφτούμε και τα δύο άρθρα μαζί ως ένα μήνυμα από τας Ευρώπας. Δεν θέλω να μειώσω τον ενθουσιασμό του φίλου μου αλλά πρέπει να πω ότι ο ενθουσιασμός στην διεθνή πολιτική κάνει τόσο καλό όσο και το να πίνεις παγωμένο νερό όταν έχεις φλεγμονή στις αμυγδαλές: ούτε η ομοιοπαθητική σε γλυτώνει!

Όχι, αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα, αν και δραματικό, δεν είναι μια καταστροφή. Είναι επίσης μια ευκαιρία. Γιατί η δύναμη του χρήματος έχει, για πρώτη φορά, υπερβεί με ένταση το ρυθμό της μέχρι τότε σταδιακής, σχολαστικής και προσεκτικά οργανωμένης καταστροφής του δημόσιου συμφέροντος και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Και σε μια χώρα τόσο διάσημη για τη φιλοσοφία της ζωής, στον αντίποδα του αγγλοσαξονικού μοντέλου, και διάσημη για την ακούραστη αντίσταση που έχει φέρει στις πολλαπλές μορφές καταπίεσης που προσπάθησαν να τη χαλιναγωγήσουν.

Ευχάριστες ψευδαισθήσεις, δυσάρεστη πραγματικότητα

Ένας φίλος από τα παλιά μου έστειλε κι ευχαρίστως δημοσιεύω το κείμενο που ακολουθεί, χωρίς διορθώσεις. Η φωτογραφία που συνοδεύει το κείμενο είναι από αγγείο και απεικονίζει την στιγμή που ο Αιάς αρπαζει την ικέτισα Κασσάνδρα. Την Κασσάνδρα που προέλεγε όσες καταστροφές θα συνέβαιναν στη πόλη της. Το φώναζε μα δεν έπειθε κι οι καταστροφές συνέβαιναν! Το κείμενο τούτο καλό είναι να συζητηθεί χωρίς προκαταλήψεις. Ιδού η άποψη κι εν αναμονή οι απόψεις σας!

Η Ελλάδα βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι. Θα πρέπει να διαλέξει ανάμεσα σε έναν δρόμο που ορίζεται από φαντασιώσεις και μύθους και μια πορεία που χαρακτηρίζει ο κριτικός ρεαλισμός. Η Ελλάδα χρειάζεται ανάπτυξη για να βγει από την κρίση. Η ανάπτυξη απαιτεί την εμπιστοσύνη της κοινωνίας στο μέλλον της χώρας και πόρους για επενδύσεις. Ούτε η εμπιστοσύνη ούτε τα κεφάλαια εξασφαλίζονται όταν υπάρχει συνεχής αβεβαιότητα για τις οικονομικές εξελίξεις. Η αμφισβήτηση της ευρωπαϊκής πολιτικής στο σύνολό της αλλά και η μη εφαρμογή των αποφάσεων της Ένωσης αποτελούν επίσης μόνιμα εμπόδια για τη χρηματοδότηση της ανάπτυξης.

Το πιθανό «αναπτυξιακό σύμφωνο» που συζητείται τώρα στην Ένωση θα προβλέπει πόρους και για τη χώρα μας. Θα προϋποθέτει όμως για την καταβολή τους την εφαρμογή των περιορισμών του δημοσιονομικού συμφώνου, καθώς και την εκπλήρωση των υποχρεώσεων της Ελλάδας από τις δανειακές συμβάσεις.

Στη χώρα πολλοί ελπίζουν ότι ο κ. Ολάντ και οι άλλοι ηγέτες που επεσήμαναν τις αρνητικές πλευρές της λιτότητας θα απαλλάξουν την Ελλάδα από τις δεσμεύσεις της. Ούτε όμως ο Γάλλος πρόεδρος ούτε οι άλλοι ηγέτες της Ένωσης θα δεχθούν να χορηγήσουν χρήματα χωρίς όρους και χωρίς να εφαρμοστεί η δημοσιονομική πειθαρχία.

Η Αριστερά που χρειαζόμαστε

Κανονικά θα έπρεπε τώρα προεκλογικά να αναλύσουμε τα προεκλογικά προγράμματα των κομμάτων που διεκδικούν την ψήφο μας και αφού συσκεφτούμε με τον εαυτό μας να αποφασίσουμε το τι θα ψηφίσουμε. Όμως σε όλη την μεταπολιτευτική περίοδο που όλο τελειώνει, εκπαιδευτήκαμε όλοι μας να μη πιστεύουμε τα προεκλογικά λόγια. Έχουμε γίνει εντελώς «εμπειριστές» και αφηνόμαστε στην επήρεια του περιρρέοντος λόγου των τηλε-ειδικών και μεγαλοπαραγόντων για να γίνουμε συχνά αγανακτισμένοι κοψοχέρηδες. 

Τα τελευταία χρόνια, από το 2004 και μετά, ζήσαμε μια πορεία ολικής κατάπτωσης. Από το κλέος της Ολυμπιάδας του 2004 στο παγκόσμιο ρεζιλίκι του 2011. Διότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη ξεφτίλα και καταστροφή του εθνικού μας «κούτελου» από το να μιλάνε όλοι παγκοσμίως για το πόση ζημιά προκαλεί η Ελλάδα στους δανειστές ανά τον κόσμο. Ας μη μπούμε τώρα στις λεπτομέρειες στο ποίος δηλαδή φταίει αλλά ας συμφωνήσουμε ότι για τους ξένους, το όνομα «Ελλάδα» κι «Έλληνας» έχει χάσει την αίγλη του.

Η Αριστερά, το ΚΚΕ και οι δράκοι

Η απλότητα έχει την χάρη της. Όσο πιο απλή μια δομή τόσο πιο οικονομική είναι και στην δημιουργία αλλά και στην διαχείριση της. Το ίδιο ισχύει και για την σκέψη. Η απλή σκέψη γίνεται εύκολα κατανοητή και δεν αφήνει περιθώρια για παρεξηγήσεις.

Κανονικά, στην απλή αλλά τραγική πραγματικότητα που όλοι μας βιώνουμε, το αίτημα των ερχόμενων εκλογών θα έπρεπε να είναι η αναζήτηση της απλότητας των πολιτικών εναλλακτικών προτάσεων, έτσι όπως απεικονίζονται στα εκλογικά προγράμματα εκείνων των κόμματων που φαίνεται ότι μπορούν να κυβερνήσουν: της  ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ.

Οι ηγέτες που είναι ανασφαλείς κι ανίκανοι θέλουν την πόλωση!

Στην κοινωνία μας υπάρχουν πλούσιοι και φτωχοί, ιδιοκτήτες και ανέστιοι, αφεντικά διευθυντές και εργαζόμενοι. Οι εισοδηματικές ή ιδιοκτησιακές ομάδες που σχηματίζονται, έχουν συμφέροντα τα οποία συχνά είναι αντιτιθέμενα και αυτό προκαλεί συγκρούσεις. Για τους μαρξιστές, η πάλη αυτή των τάξεων κινεί την ιστορία. Μπορεί, αλλά αυτό είναι θέμα άλλης συζήτησης.

Στην ελληνική κοινωνία, ασχέτως των ερμηνειών που δίνει καθένας για το πώς και το γιατί φτάσαμε ως εδώ, η μαρξιστική εξήγηση ίσως δεν είναι αρκετή. Το βασικό πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας σήμερα δεν είναι πρωτίστως ταξικό. Είναι θεσμικό και οργανωσιακό. Μιά σύντομη αλλά ενδιαφέρουσα ιστορική αναφορά μπορείτε να δείτε εδώ. 

Η εύκολη λύση που βρήκε το συστήμα εξουσίας για να αντιμετωπίσει την  οικονομική κρίση, είναι να επιμερίσει «ταξικά» και άρα άνισα το κόστος, κατατάσσοντας σε μιά τάξη εργαζομένους και  συνταξιούχους αφού αυτοί είναι διαθέσιμοι για έλεγχο και οικονομικό άρμεγμα. Το ότι συνέπεια μια τέτοιας απόφασης από τους κρατούντες είναι η αφαίμαξη της αγοράς και η εξόντωση της λεγόμενης «μεσαίας τάξης» αλλά και η εξώθησή της πλειοψηφίας του λαού προς την εξαθλίωση και το κοινωνικό περιθώριο απλώς συμφωνεί με τις διαπιστώσεις του Μαρξ και του Έγκελς για τις Ευρωπαϊκές χώρες του 19^ου αιώνα.