Κάθε αυτοκτονία
με συγκλονίζει διότι όσο κι αν προσπαθώ δεν μπορώ να καταλάβω αυτή την
τελευταία πρωτοβουλία του αυτόχειρά, αυτό το κρεσέντο βίας προς εαυτόν. Αντιδρά
η μέσα μου λογική και προτιμώ να σιωπήσω.
Διάβασα για τον Σάββα
Μετοικίδη, όσα γράφτηκαν σε μπλόγκ κυρίως και έψαξα να τον βρω. Αν επέλεξε να
σκοτωθεί, όπως είπαν, ως μέσο και ως ύστατο πολιτικό μήνυμα (το μέσο είναι το
μήνυμα και τα σχετικά), ενάντια στο Μνημόνιο, δηλώνω ότι είμαι θυμωμένος μαζί του.
Κανονικά δεν θα έπρεπε, διότι είναι πλέον «συγχωρεμένος» αλλά εγώ που δεν
πιστεύω στην μετά θάνατον ζωή, ξέρω ότι δεν έχει νόημα να λυπηθώ διότι δεν
καταλαβαίνω την ενέργεια του. Προτιμώ να τον έχω εδώ μαζί μου και να συζητήσω
μαζί του.
Τσαντισμένος μεν μαζί του αλλά με τη θέληση έστω και τώρα να μιλήσουμε δε.
Μαθαίνω πως
άφησε κάποιες επιστολές στον αδερφό του και στον πολιτικό του σύντροφο και
φίλο. Σε αυτές, εκτός από τις εκκρεμότητες που τους ζητά να ταχτοποιήσουν,
εξηγεί τον πολιτικό χαρακτήρα της πράξης του ως διαμαρτυρία για το Μνημόνιο και
τις επιπτώσεις στην Ελληνική Κοινωνία.
Τρελάθηκα!
