Βουρ για εκλογές!

Μπήκαμε για τα καλά κι επίσημα στην προεκλογική περίοδο στο Δήμο μας.

Ο νυν Δήμαρχος ήδη ανακοίνωσε τον συνδυασμό του. Λεπτομέρειες μπορείτε να δείτε στα γειτονικά ιστολόγια όπως εδώ κι εδώ.  Το σκηνικό πάντως στην φωτογραφία, πίσω από τον Ντασιώτη δεν είναι και πολύ καλό: σα να παρουσιάζει έναν περιφερόμενο θίασο που σε λίγο θα βγει στην σκηνή πίσω του!  

Από το Ερημόκαστρο, βλέπω μικρή συμμετοχή στο ψηφοδέλτιο, ένδειξη της απόλυτης παραίτησης και παρακμής μας. Σε επόμενη ανάρτηση θα σας παρουσιάσω μια μικρή ιστορική αναδρομή του Ερημοκάστρου οπότε και θα δούμε την πορεία του οικισμού μας τα τελευταία εκατό χρόνια κι ελπίζω να σκεφτούμε μερικά πράγματα.

Πίσω στον Ντασιώτη λοιπόν και στην παρουσίαση του συνδυασμού του.

Στο κείμενο της ομιλίας του με έκπληξη είσαι πολλά λάθη κι αυτό δεν είναι στα υπέρ του αφού κι ο ίδιος είναι καθηγητής αλλά κι έχει φιλολόγους στην ομάδα του. Επίσης θα προτιμούσα να λείπουν κάποιες αποστροφές παλαιοκομματικού ύφους όπως «Ο λόγος μας ήταν και παραμένει αληθινός, κάποιες φορές ίσως υπερβολικός, ποτέ όμως αλαζονικός.  Πολιτευτήκαμε σεμνά. Δεν είδαμε την θέση που μας δώσατε ως θέση εξουσίας, αλλά ως θέση προσφοράς». Αυτή η έκφραση ικανοποίησης γίνεται χωρίς λόγο ύποπτη και καθόλου δεν γίνεται αντιληπτή ως μετριοφροσύνη. Στο Ερημόκαστρο λέμε «άσε τους άλλους να μιλήσουν για σένα». Ας είναι.

Ο Δήμαρχός μας ο Δάσκαλος

Δεν είναι πολλοί οι δημόσιοι άνδρες στον Δήμο μας με τους οποίους μπορείς δημοσίως να συζητήσεις χωρίς να σε χαρακτηρίσουν οι άλλοι είτε ως κακόβουλο τιμητή είτε ως χαμερπή κόλακα. Ο Δήμαρχος μας είναι ένας από αυτούς και όπως και ο ίδιος έχει δηλώσει, ευχαρίστως εκθέτει τις θέσεις του στην δημόσια συζήτηση και κριτική, διότι εάν δεν είχε την θεσμική θέση που σήμερα έχει, θα ήταν σίγουρα ένας «μπλόγκερ» και θα ερέθιζε με άλλο τρόπο την κοινή γνώμη της κοινότητας μας.

Στο παρελθόν όσες φορές είχα αναφερθεί σε θέσεις δημοσίων ανδρών της κοινότητας μας, μάλλον είχα προκαλέσει την πικρία τους και τελικά δεν είχα ενθαρρύνει τον διάλογο. Ελπίζω και τώρα να μην επαναληφθεί το ίδιο σκηνικό.

Αναφέρομαι στην πρόσφατη ομιλία του Δημάρχου προς τους αποφοίτους των σχολείων του Δήμου μας που πέρασαν στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα της χώρας μας. Το αναλυτικό κείμενο δημοσιεύτηκε εδώ κι εδώ.

Το θέμα της Παιδείας, του Σχολείου, της Εκπαιδευτικής διαδικασίας προσφέρεται για σχεδόν μόνιμη συζήτηση και μάλλον είναι «σημαδιακό» το ότι τελειώνοντας το έτος με τα σχολεία χωρίς βιβλία και με παγωμένες αίθουσες -ελέω μνημονιακής λιτότητας- σε μερικά από αυτά, συζητάμε για το θέμα αυτό. με αφορμή το κείμενο της ομιλίας του Δημάρχου.

Οι παρατηρήσεις μου δεν έχουν να κάνουν με αμφισβήτηση των λεγομένων του Δημάρχου –άλλωστε συμφωνώ με την ουσία της ομιλίας του- όσο με συμβολή στον προβληματισμό του. 

Μάλιστα σκέφτομαι πως η μεγάλη αλλαγή στην εκπαιδευτική διαδικασία θα ήταν εάν διδασκόταν η τέχνη της συζήτησης και η ρητορική.

Ίσως έτσι κι έπειτα από μερικές γενεές μαθητών και δασκάλων, να βελτιωνόταν και η δημόσια εικόνα μας και ο διάλογος να γινόταν πραγματικός και όχι προσχηματικός ως έχει σήμερα.

Ο κουρασμένος Ιερώνυμος ο ενθουσιώδης Γεώργιος και ο ολίγιστος Αλέξανδρος

Ο γεννημένος το 1938 Αρχιεπίσκοπος, περίμενε υπομονετικά, ακουμπισμένος στην ποιμαντική ράβδο, να τελειώσει η μικρή θρησκευτική τελετή του αγιασμού του Ψηφιακού Χώρου της Χριστιανικής Βοιωτίας (ΨΧΧΒ για συντομία στην συνέχεια). Τις δύο φορές που συμμετείχε εμπράκτως, το πνευματικό του τέκνο, ο δικός μας σεβασμιότατος Γεώργιος, του έβαλε το μαρκούτσι στο στόμα, για να πει το τόσο αναγκαίο σε όλους μας ‘Ειρήνη πάσι’.

Ο έτερος -ότατος, ο Γεώργιος, ενθουσιώδης ως μαθητής που ξέρει το ποίημα και θέλει να κάνει τον δάσκαλό του χαρούμενο, ηγείτο της τελετής και συντόνιζε την ομάδα των ιερέων ως μαέστρος μεν αλλά με χαρούμενη παιδικότητα δε.

Ποτέ δεν κατάλαβα τους υπερθετικούς βαθμούς στις προσφωνήσεις των αρχιερέων. Ακόμα και σήμερα, μου θυμίζουν τις σχετικές προσφωνήσεις των υποτακτικών του προς τον Ιούλιο Καίσαρα, στις εικονογραφημένες ιστορίες του Αστερίξ. Ας είναι.

Ανοικτή επιστολή και κλειστά μυαλά

Η κατάληξη ‘-ογλου’ στα επίθετα των νεοελλήνων παραπέμπει σε προσφυγική (μικρασιατική) καταγωγή. Είναι σαφώς τουρκογενής και σημαίνει ‘τον γιό’ αυτού που είναι το πρώτο συνθετικό του επιθέτου. Για παράδειγμα ‘Κουγιουμτζόγλου’ είναι ο ‘γιός του χρυσοχόου’ διότι ‘kuyumcu = κουγιουμτσή’ είναι ο ‘χρυσοχόος’ κι έτσι θυμήθηκα τον συνθέτη μας Κουγιουμτζή.

Πολλές φορές τα οικογενειακά επίθετα έχουν ένα ‘φορτίο’ που μας συνοδεύει και πολλές φορές μας επηρεάζει. Μπορεί να είναι υποτιμητικά (Κώστας Μουλαράς για παράδειγμα) και οι απόγονοι θέλουν να τα αλλάξουν. Μπορεί να είναι αστεία (Μαρία Πίπα, για παράδειγμα) και οι κάτοχοί τους ντρέπονται ή το ξεπερνούν με χιούμορ. Μπορεί να εκφράζουν άσχημη συμπεριφορά (Ντίνα Σαχλή, για παράδειγμα) και η σημερινή απόγονος και κάτοχος του επιθέτου φροντίζει με την συμπεριφορά της να βρίσκεται μονίμως στο άλλο άκρο για να μην επιβεβαιώνει τα χαρακτηριστικά του επιθέτου της.

Να, στα πιο δικά μας ας πούμε, στα τουρκικά η λέξη şon (τσον) σημαίνει ‘τελευταίος’ και η λέξη oglu (ογλού) σημαίνει ‘γιός’. Η σύνθεση των δύο μας κάνει ‘τσόνογλου’ που σημαίνει ‘ο γιός του τελευταίου’. Επειδή τα γλωσσολογικά δεν είναι το ισχυρό μου σημείο πάντως, είμαι ετοιμος να δεχτώ κάθε διόρθωση. Αλλά ‘δράττομαι της ευκαιρίας’ που λένε και έρχομαι στην ουσία του κειμένου που είναι η επιστολογραφία της κ. Τσόνογλου.

Για τον Γιώργο Ντασιώτη

Αγαπητέ Γιώργο Ντασιώτη

Μόλις σε ψήφισα, οπότε δικαιούμαι δια να σου ομιλώ. Διότι εσένα ψήφισα. Από τους δημοτικούς συμβούλους στο ψηφοδέλτιο σας, ξέρω ελάχιστους και για μερικούς δεν έχω την καλύτερη εικόνα.

Πριν λίγες ημέρες παρακολούθησα την τηλεσυνέντευξη σου. Ως Χριστός εν μέσω των δύο (ωραίων) "ληστών". Εμφανώς τρακαρισμένος, με ωραίο χαμόγελο αλλά εντελώς απροετοίμαστος. Είχες έξι λεπτά στην διάθεση σου και επαναλαμβανόσουν συνεχώς με γενικόλογες αναφορές και φράσεις κλισέ.

Δεν είναι εύκολη η δημοσιότητα και κυρίως το να μιλάς στο "γυαλί". Θέλει την τεχνική του. Αν με είχες ρωτήσει θα σου έλεγα μερικά κόλπα και θα "έγραφες" πολύ καλύτερα. Μερικές φορές εκεί που σακιάζω κρεμμύδια ή μαζεύω τις ελιές φαντασιώνομαι ότι είμαι σύμβουλος -λέει- πολιτικής επικοινωνίας και διαφήμισης. Κανείς δεν είναι τέλειος, έτσι;