Ένα
ιστολόγιο είναι σα σπίτι. Το δημιουργείς
και μετά πρέπει να το συντηρήσεις και
να το προσέχεις. Αλλά κυρίως είναι ένας
τόπος -κυριολεκτικά- όπου οι γνωστοί
σου σε περιμένουν να φανείς στη πόρτα,
να ανοίξεις τα παράθυρα και φρέσκος
αέρας να μπει και να αερίσει τα δωμάτια.
Ειδικά στα χωριά μας, το άνοιγμα των
παράθυρων, είναι που δίνει το σύνθημα
ότι ο νοικοκύρης είναι εδώ κι εγώ άνοιξα
τα δικά μου διάπλατα και περιμένω
μουσαφίρηδες.
Κοιτάζοντας
προς τα πίσω, όλες αυτές τις ημέρες της
απουσίας και της σιωπής, δεν βλέπω κάτι
που να άξιζε να σχολιαστεί περισσότερο
από όσο ήδη έγινε αναφορά σε άλλους
δικτυότοπους και ιστολόγια της περιοχής
μας. Δηλαδή μια έκφραση δυσαρέσκειας
για κυβερνητικές αποφάσεις που θέλουν
να στριμώξουν το μέλλον μας στην ασφυκτική
πραγματικότητα του ενός ή του άλλου
μνημονίου ξεχνώντας το μέγιστο μνημόνιο
-εκείνο των εκλογών- που οι κυβερνώντες
υπέγραψαν με τους πολίτες και που για
μια ακόμα φορά αγνοούν.
Έχουμε
μπει σε μια περίοδο αμηχανίας. Είμαστε
στριμωγμένοι στα σχοινιά και οι γροθιές
πέφτουν βροχή. Αλλά αυτός δεν είναι
λόγος για να σταματήσουμε να ονειρευόμαστε
και να φανταζόμαστε το μέλλον μας.

