Θεωρία και πράξη της αγροτικής οικονομίας εν Ερημοκάστρω

Καταρχήν θέλω να πω ότι οι σκέψεις που γράφω εδώ και μοιράζομαι μαζί σας δεν είναι κατευθύνσεις για εγγυημένη επιτυχή δράση αλλά ιδέες για συζήτηση. Δεν πιστεύω να πιστεύετε ότι ξέρω τι πρέπει να κάνω για να λύσω το οικονομικό πρόβλημα. Αν το ήξερα θα το έκανα και δεν θα έγραφα τώρα όλα τούτα. Νομίζω ότι δεν υπάρχουν έτοιμες και σίγουρες λύσεις και αυτό θα φανεί και στην συνέχεια. Αλλά θέλω να πιστεύω ότι αν αρχίσουμε να συζητάμε, χωρίς προαπαιτούμενα και προκαταλήψεις, με ειλικρίνεια και θετική επιδίωξη να υλοποιήσουμε αλλαγές στην ζωή μας, τότε όλα θα γίνουν καλύτερα για όλους μας.

Σε κάθε κατάσταση για να σχεδιάσεις την κατάλληλη κίνηση και να ωφεληθείς πρέπει να εξετάσεις επισταμένως και να κατανοήσεις τις αντικειμενικές  και τις υποκειμενικές προϋποθέσεις. Μάθημα πρώτο φιλοσοφίας και πολιτικής οικονομίας. Ας προσπαθήσουμε να τα κάνουμε πράξη στην αγροτική οικονομία του απλού Ερημοκαστραίου αγρότη.

Αγρότες ταλαίπωροι και πάντα μπερδεμένοι

Μιλώντας για την γεωργική εργασία ή την αγροτική εργασία, δεν μπορώ παρά να κάνω ένα ταξίδι στο σχετικά πρόσφατο παρελθόν. Δεν είναι αχρείαστη αυτή η αναδρομή. Ίσως μας βοηθήσει να καταλάβουμε πιο καλά το που πάμε και το πώς πρέπει να επιβιώσουμε. Θα εκτιμήσω ιδιαίτερα τις προσθήκες και τα σχόλια που θα μας βοηθήσουν να αντιληφθούμε ότι ο δρόμος που πήραμε και φτάσαμε ως εδώ, δεν ήταν μονόδρομος κι ότι πάντα υπάρχει η δυνατότητα μιας άλλης εξέλιξης.

Για πολλά χρόνια οι πατεράδες μας καλλιεργούσαν τα ίδια χωράφια και παρήγαν τα ίδια προϊόντα: στάρι, κριθάρι, πατάτες, βαμβάκι, φασόλια, φακές, ρεβίθια. Μετά, με την Χούντα έγινε η ανάπτυξη της κρεμμυδοπαραγωγής και ήρθαν τα πολλά λεφτά που γκρέμισαν τα παλιά σπίτια με τις αυλές και τους κήπους και έφτιαξαν αποθήκες. Έτσι το Ερημόκαστρο έγινα σαν τα Λιόσια ενώ τα γειτονικά χωριά που δεν είχαν την οικονομική ανάπτυξη τη δική μας, οι ‘κακόμοιροι’ κράτησαν τους κήπους τους

Απελπισμένα τρακτέρ

Τα τελευταία χρόνια, δηλαδή τα τελευταία είκοσι και βάλε χρόνια, όσοι καλλιεργούν την γη και περιμένουν να ζήσουν από την πώληση των προϊόντων της, ζουν στο βασίλειο του τυχαίου και της αβεβαιότητας. Όλο και πιο μικρές είναι οι πιθανότητες να κερδίζουμε πιο πολλά. Πάντα ξέραμε ότι δεν θα είναι κάθε χρονιά καλή αλλά τώρα το κακό έχει παραγίνει: ψάχνουμε "με το ντουφέκι" την καλή χρονιά. Λέγοντας "καλή χρονιά" ουσιαστικά μιλάμε για εκείνη που κερδίζουμε ένα αξιοπρεπές εισόδημα.

Οι σοφοί λένε πως ο πολιτισμός είναι η κανονικότητα. Όλα στην σειρά τους με τάξη. Το χάος είναι το αντίθετο του πολιτισμού. Όποιος βιώνει καταστάσεις με κυρίαρχο το στοιχείο του τυχαίου και του απρόβλεπτου γίνεται απ- άνθρωπος, θηρίο, βιώνει καταστάσεις στρές , αντιδρά σπασμωδικά και με το ένστικτο της επιβίωσης. Εκεί βρίσκονται οι αγρότες σήμερα.