Η κάθοδος των 6 + 2

Αυτοί που αποφασίζουν να ασχοληθούν με τις κοινές μας υποθέσεις και μας ζητάνε την ψήφο μας για να μας εκπροσωπούν, συνήθως παρουσιάζουν κάποιες ιδέες ή και απόψεις για τον τρόπο που θα πολιτευθούν. Μας λένε το σχέδιο τους για την δράση τους στους οργανισμούς στους οποίους θα μας αντιπροσωπεύσουν και μάλιστα δεσμεύονται για αυτό. Στην κυριολεξία του όρου είναι ‘ηθοποιοί’: με την συνολική στάση τους, την κίνηση και τον λόγο τους, δείχνουν σε όλους μας έναν τρόπο συμπεριφοράς κατά την συμμετοχή μας στις πολιτικές διαδικασίες της δημοκρατίας μας.

Το ότι συνήθως όμως οι πιο επιτυχημένοι από τους πολιτικούς μας αποδεικνύονται και ηθοποιοί -κάτοχοι της τέχνης του ‘προσποιείσθαι’- και της με όχι πάντα κομψό τρόπο αθέτησης υποσχέσεων  είναι γεγονός και μάλιστα για πολλούς από εμάς θεωρείται βασική αιτία -μαζί με την έλλειψη αυτοσεβασμού- της κρίσης του πολιτικού μας συστήματος. Δυστυχώς ‘η κοροϊδία είναι μαγκιά’ για πολλούς από εμάς κι αυτός είναι ο λόγος που οι καταφερτζήδες, οι ρουσφετολόγοι, οι μεγαλόστομοι και όλο το σινάφι τους δεν χάνεται από το πολιτικό σκηνικό.

Ο αυθόρμητος σεβασμός στις δημοκρατικές διαδικασίες, δεν επιτρέπει στους συμπολίτες μου να δουν το πραγματικό πρόσωπο πολλών από τους πολιτικούς μας αντιπροσώπους, στην Βουλή για παράδειγμα, κι όσο κι αν φωνάζω μαζί με άλλους ότι πρόκειται για φερέφωνα και κενούς πολιτικώς εγκεφάλους, εισπράττω ως αντίλογο συγκρατημένη αμφιβολία: ‘μα δεν μπορεί να είναι έτσι, τόσο άχρηστοι, σπουδαγμένοι άνθρωποι!’. Φαίνεται λοιπόν ακόμα δεν έχουμε μαζέψει αρκετό σάλιο για να τους φτύσουμε .

Πριν πάμε όμως στην κεντρική πολιτική σκηνή, εδώ στην κόχη τη μικρή μας, τον Δήμο μας, μπορούμε να μάθουμε από τους δικούς μας πολιτικούς ηγέτες και σας διαβεβαιώνω ότι η σημασία αυτών των μαθημάτων είναι τεραστία για όλους μας και για την Δημοκρατία μας συνολικά.

Πρόσφατα με αφορμή την υλοποίηση της προεκλογικής δέσμευσης του Γιώργου Ντασιώτη γίναμε θεατές ενός θεατρικού έργου γραμμένου από πολιτικώς καθυστερημένους εγκεφάλους.

Κατσακούτσος το όνομα του νέου Δήμου μας!

Στις παραμονές των εθνικών εορτών, ο διευθυντής του Δημοτικού σχολείου μας έστελνε να φέρουμε από τον Κατσακούτσο δάφνες για τα στέφανα που θα κατέθεταν οι επίσημοι ανήμερα τις γιορτής στο Ηρώο, στο προαύλιο της εκκλησίας. Έστελνε πάντα τους κακούς μαθητές και όχι τους καλούς. Διάκριση μικρή μεν αλλά σημαντική από άποψη μελλοντικής εξέλιξης και επαγγελματικού προσανατολισμού. Εμείς δεν θα σπουδάζαμε έτσι κι αλλιώς και ως παιδιά του χωριού θα μέναμε εδώ να καλλιεργούμε τα χωράφια. Οπότε η σχέση μας με τον Κατσακούτσο έπρεπε να κτιστεί εξ απαλών ονύχων.

Ο Κατσακούτσος, για όσους δεν τον ξέρουν, είναι η ρεματιά ανάμεσα σε Ερημόκαστρο, Κασκαβέλι, Βάγια και Μαυρομάτι. Παραμελημένη, ενίοτε χώρος απόρριψης διαφόρων άχρηστων πραγμάτων και με άγρια βλάστηση. Το φθινόπωρο, όταν πηγαίναμε για τις δάφνες του ΟΧΙ χαιρόμουν τα απολαυστικά κούμαρα. Κάποιοι υποψιασμένοι έπαιρναν μαζί τους και λάστιχα (έτσι λέγαμε τις σφεντόνες) και σημάδευαν τα πουλιά ενώ οι υπόλοιποι τους βρίζαμε τους παλιολουφαδόρους. Πάντως όλοι μας απολαμβάναμε την κοπάνα και αφού φορτωνόμασταν δάφνες γυρνούσαμε αργά το μεσημέρι, αφού είχε σχολάσει το σχολείο και αφήναμε τις δάφνες έξω από το γραφείο του Διευθυντή. Τα στεφάνια θα τα έφτιαχναν οι συμμαθήτριες την επομένη. Σε εμάς έμεναν οι περιπέτειες της ημέρας που τις λέγαμε μεταξύ μας και ανέβαινε το ηθικό μας.

Ο Κατσακούτσος έμεινε από τότε στη μνήμη μου ως το απρόσιτο, άγριο σημείο ανάμεσα σε τόσα χωριά: τόσο πλησίον αλλά και τόσο μακράν!