Ποτέ πια φασιμός μεν αλλά υπάρχει και η Σπάρτη δε

Σαν σήμερα, στις 9 Μαΐου 1945, τελείωνε ο 2^ος παγκόσμιος πόλεμος στην Ευρώπη με την παράδοση της ναζιστικής Γερμανίας. Η ύψωση της τότε Σοβιετικής σημαίας στον ερειπωμένο τρούλο του Ράιχσταγκ που απεικονίζεται στην φωτογραφία, σηματοδοτεί το γεγονός αυτό.

Η ιστορία της φωτογραφίας υπενθυμίζει ότι η αλήθεια είναι κάτι πιο βαθύ και σύνθετο και για αυτό καλό είναι να μην αρκούμαστε στα φαινόμενα και στην εντύπωση της πρώτης στιγμής αλλά με την βοήθεια της κριτικής άποψης, την ελεύθερη αναζήτηση και την συζήτηση, να προσπαθούμε να εντοπίσουμε την αλήθεια. Η αλήθεια μπορεί να μην μας βολεύει προσωρινά και να μας πικραίνει αλλά τελικά μόνον η αφομοίωσή της συμβάλλει στον εξανθρωπισμό μας.

Σκέψεις για την επόμενη μετεκλογική ημέρα

Στο δημοκρατικό μας πολίτευμα, μια ημέρα κάθε τρία χρόνια ο «λαός» επιλέγει την βασική πολιτική γραμμή που πρέπει να ακολουθήσει η χώρα. Πολύ συχνά μέχρι τώρα η επιλογή αυτή αποδείχθηκε ασαφής διότι θολά ήταν και τα οράματα που προτείνονταν στους πολίτες.

Για να γίνω πιο σαφής, τα δύο μεγάλα κόμματα (ΝΔ και ΠΑΣΟΚ) στο όνομα της πολυσυλλεκτικότητας, διατύπωναν με τέτοιο τρόπο τα προεκλογικά τους προγράμματα που τελικά όταν ελέω εκλογικού παραμορφωτικού νόμου έπαιρναν την κυβερνητική εξουσία ασκούσαν πολιτική κατά το δικό τους δοκούν. Διότι, μας εξηγούσαν, η πολιτική απαιτεί ευελιξία κι ελιγμούς και οι καιροί είναι δύσκολοι οπότε η υλοποίηση των υποσχέσεων που είχαν δοθεί –διάβολε, εκείνες ειδικά οι υποσχέσεις που θα βελτίωναν την καθημερινή ζωή των πολιτών- έπρεπε να αναβάλλονται για άλλες καλύτερες προεκλογικές πάντα ημέρες.

Ε, κάποτε αυτό θα τέλειωνε και στις εκλογές χθες οι πολίτες το τελείωσαν. Κάπως άγαρμπα, κάπως ατσούμπαλα αλλά είπαν «τέρμα».

Πού πήγαν τα Βοιωτικά ψηφουλάκια;

Η χθεσινή ημέρα για τα τέως μεγάλα κόμματα της μεταπολιτευτικής περιόδου υπήρξε καταστροφική. Παρακολουθώντας τις ελάχιστες ψόφιες παρουσίες των εκπροσώπων τους στις νυχτερινές συζητήσεις διαπίστωσα ότι ακόμα δεν το έχουν καταλάβει. Δεν πρόκειται για απλή εκλογική ήττα αλλά για διάλυση κυριολεκτικά των μαγαζιών τους. Κι όμως εκείνοι, συνέχιζαν να ψελλίζουν κινδυνολογικά επιχειρήματα που ο «σοφός λαός» κονιορτοποίησε.

Α, με την ευκαιρία, για το θέμα των οφειλών τους προς τις Τράπεζες με εγγύηση τις μελλοντικές κρατικές επιχορηγήσεις δεν μίλησε κανείς!

Προφανώς και από σήμερα, εάν συνέλθουν, θα αρχίσουν να μετράνε τα ψηφουλάκια που έχασαν διότι η πάσα αλήθεια είναι ότι τα κόμματα αυτά ήταν μηχανισμοί διαχείρισης ψηφοφόρων κι εξουσίας. Κακοί διαχειριστές και ανεπαρκείς αλλά τέτοιοι υπήρξαν.

Για να τους βοηθήσω να δουν την πραγματικότητα κι έτσι να διευκολύνω την κίνηση τους προς το περιθώριο, θα δώσω την πρώτη ανάλυση της μετακίνησης-αποδημίας των ψηφοφόρων τους.

ΠΕΣ’ΤΟ ΑΛΛΙΩΣ – ΚΑΝ’ΤΟ ΑΛΛΙΩΣ

Έλαβα κι ευχαρίστως δημοσιεύω τομήνυμα που ακολουθεί απο έναν πολύ αγαπημένο φίλο. Εδώ, το έχουμε ξαναπεί, όλοι οι σκεπτόμενοι έχουν θέση. Εκάς οι ξερόλες και οι πιστοί τοις δόγμασι.

 

ΤΟ  ΝΟΗΜΑ  ΤΩΝ  ΕΚΛΟΓΩΝ

Στις εκλογες της 6^ης Μαϊου 2012 θα ηθελα να δοθει ένα και μονον νοημα. Να περιφρονηθει ένα αναξιο πολιτικο συστημα καθως και αναξιοι πολιτικοι, που το εδραιωσαν και το υπηρετησαν με συνεπακολουθο ένα κρατος ελλιπες και διεφθαρμενο.

Εκ των πραγματων όμως δοθηκε ένα άλλο νοημα στις εκλογες αυτές. Η δηλωμενη (αλλά όχι σιγουρη) αποστροφη και διαθεση αποδοκιμασιας προς τα δυο μεγαλα κομματα, τροφοδοτησε ελπιδες για στροφη πολλων εκλογεων προς μικρα και νεα κομματα. Ετσι πολλοι μικροι ελπιζουν και ξερογλειφονται για μια θεση στους μηχανισμους εξουσιας. Χαρακτηριστικο είναι οι αποσχισεις και το πηγαινε-ελα πολλων μεταξυ κομματων. Το νοημα λοιπον είναι παλι, το ποιος θα πρωτομπει στη Βουλη. ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΙ; Να μας πει την γνωμη του ή να μας υποδυθει ότι παρεμβαινει;

          

ΤΙ ΛΕΝΕ ΟΙ ΔΙΑΦΟΡΟΙ

Ο,τι κι αν λενε οι διάφοροι που ζητανε την ψηφο μας, ένα είναι σιγουρο. Ότι λενε τα ιδια που λεγανε τα τελευταια 35 χρόνια. Οσοι είναι καινοφανεις στο πολιτικο σκηνικο αδυνατουν να μας ξαφνιασουν με τα λεγομενα τους. Ειναι απογοητευτικο. Τα επιχειρηματα, οι θεσεις, οι τακτικες επικοινωνιας και αντιπαραθεσης είναι περισσοτερο από γνωστες και οικειες.

Ολοι οσοι κατεβαινουν εκτος από το αναμασημα εχουν και ένα άλλο κοινο στοιχειο. Παρουσιαζονται ως αυτοι που γνωριζουν πολύ καλα, τι είναι αυτό που συμβαινει γυρω μας, καθως και τι είναι αυτό που πρεπει να γινει. Παρουσιαζονται ως η σωστη θεση. Αυτό μοιραια οδηγει σε δογματισμο και φανατισμο, εξου και η διαδεδομενη δηλωση ότι δεν θα συνεργαστουν με κανεναν. Αυτοι που αναμασουν τα ιδια και τα ιδια, είναι φορεις αδιαλλαξιας και δεν παιρνουν από λογια, είναι φορεις ανοησιας. Και το προβλημα δεν ειναι μονον ότι στον οικο μας ο νηπιος εχει το πανω χερι, αλλά ότι ο νηπιος θεωρει ολους τους αλλους νηπιους.

        

 ΤΙ ΘΑ ΠΡΟΤΕΙΝΑ

Αναπάντητα ερωτήματα για την ανεργία

Ενόψει της σημερινής συνάντησης με τους υποψήφιους βουλευτές του νομού μας, θέλω να μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις για το θέμα της ανεργίας και της απασχόλησης.

Αντιγράφω από το δικτυότοπο της εφημερίδας ΤΟ ΒΗΜΑ σημεία απο την πρόσφατη έκθεση της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ILO):  «Στα τέλη του 2011 υπολογίζεται ότι 196 εκατομμύρια άνθρωποι ήταν άνεργοι παγκοσμίως και ο αριθμός αυτός εκτιμάται ότι θα αυξηθεί στα 202 εκατομμύρια το 2012, σύμφωνα με την ετήσια «Έκθεση του Κόσμου της Εργασίας 2012». Στην Ελλάδα, σύμφωνα με την Στατιστική Υπηρεσία, ο αριθμός των ανέργων ανήλθε στο τέλος του 2011 στα 1.025.877 και ο αριθμός των απασχολουμένων μειώθηκε κάτω από τα 4 εκατομμύρια.

Στον αριθμό των ανέργων, προσθέτω, δεν υπολογίζονται ως άνεργοι οι επαγγελματίες που κλείνουν τα μαγαζιά τους και οι επιστήμονες (μηχανικοί, γιατροί, δικηγόροι) που κλείνουν τα γραφεία τους.

Τι θα γίνει λοιπόν το πρωί της 7ης Μαΐου 2012

Ένα ενδιαφέρον κείμενο του Π. Μανδραβέλη, τροφή για σκέψη και για συζήτηση

Τι θα γίνει λοιπόν το πρωί της 7ης Μαΐου, την επομένη δηλαδή των πρόωρων και άκαιρων εκλογών, που ο Αντώνης Σαμαράς, η Αριστερά και ένας συνασπισμός Μέσων Ενημέρωσης, δημοσιογράφων, δημοσιολόγων, επιχειρηματιών κ.ά. προώθησαν με επιτυχία; 

Τίποτε δραματικό. Ο ήλιος θα ανατείλει κανονικά, οι Έλληνες θα ξυπνήσουν άκεφα μετά το βράδυ της αγωνίας για τα αποτελέσματα· τα exit polls σε ένα τέτοιο ρευστό σκηνικό δεν θα δώσουν γρήγορα την εικόνα της επόμενης μέρας. Θα φουντώσουν οι συζητήσεις για πιθανές συνεργασίες και τα στοιχήματα για τις επόμενες εκλογές. Οι δημοσιογράφοι θα ψάχνουν τους νέους βουλευτές της Χρυσής Αυγής, κυρίως να δουν αν θα χαιρετίσουν την νίκη τους ναζιστικά. Τα στελέχη των υπόλοιπων κομμάτων θα πάρουν σβάρνα τα ραδιόφωνα για να αναλύσουν –με τις γνωστές σιβυλλικές τοποθετήσεις– το «μήνυμα των εκλογών» και να στείλουν «μηνύματα» στην ηγεσία.

Μια διασκεδαστική προεκλογική περίοδος

Έχουν ξαμοληθεί όλοι και συνέχεια μας λένε για το ότι οι εκλογές της 6^ης Μαΐου 2012 είναι οι πιο κρίσιμες στην ιστορία της Ελλάδας. Μαζί με αυτό, αρχίζουν όλοι να παίζουν τον ρόλο του συμβούλου για το πώς πρέπει να ψηφίσουμε: με θυμό και αγανάκτηση ή με ηρεμία και περίσκεψη. Ακόμα και ο Καρατζαφέρης που τα βλέπει δύσκολα, πλασάρεται ως νουνεχής και σώφρων και ως τέτοιος ζητάει την ψήφο μας, διότι την επομένη των εκλογών τα προβλήματα είναι τέτοια που πράγματι χρειάζεται σκέψη στρατηγική που ο πονηρός και θρασύς τηλεσχολιαστής θεωρεί πως διαθέτει.

Οι εκλογές αυτές δεν είναι πιο κρίσιμες από ότι ήταν κάθε φορά. Είναι κρίσιμες για το πολιτικό μέλλον ορισμένων πολιτικών και μακάρι να αποδειχθούν και οι τελευταίες για αυτούς, που μας παρουσιάζονται ως φωστήρες και σωτήρες και ζητάνε τη ψήφο μας.

Λοιπόν ως προς τις εκλογές η πρόταση μου είναι απλή: καταρχήν, ψηφίστε με θυμό για εκείνους που διεύθυναν την χώρα μεταπολιτευτικώς και συνεπώς μη ψηφίζεται τα κόμματα της ΝΔ και ΠΑΣΟΚ διότι ότι είχαν να πουν και να προσφέρουν το έκαναν, θετικό (ορισμένως και αναγκαστικώς) ή αρνητικό (κατ’ εξακολούθηση και επί τούτου). Καταδικάστε στην πολιτική αφάνεια αυτούς που κυβέρνησαν μέχρι τώρα και που είναι οι αποκλειστικώς υπεύθυνοι για την κατάσταση και μαζί με αυτούς και όλους εκείνους που κατέβηκαν από τα κομματικά τρένα στις στάσεις «Μνημόνιο 1» και «Μνημόνιο 2» κι έκτισαν ήδη τα δικά τους πολιτικά τσαρδιά ολίγων ημερών.

Για τον αυτόχειρα δάσκαλο Σάββα Μετοικίδη

Κάθε αυτοκτονία με συγκλονίζει διότι όσο κι αν προσπαθώ δεν μπορώ να καταλάβω αυτή την τελευταία πρωτοβουλία του αυτόχειρά, αυτό το κρεσέντο βίας προς εαυτόν. Αντιδρά η μέσα μου λογική και προτιμώ να σιωπήσω.

Διάβασα για τον Σάββα Μετοικίδη, όσα γράφτηκαν σε μπλόγκ κυρίως και έψαξα να τον βρω. Αν επέλεξε να σκοτωθεί, όπως είπαν, ως μέσο και ως ύστατο πολιτικό μήνυμα (το μέσο είναι το μήνυμα και τα σχετικά), ενάντια στο Μνημόνιο, δηλώνω ότι είμαι θυμωμένος μαζί του. Κανονικά δεν θα έπρεπε, διότι είναι πλέον «συγχωρεμένος» αλλά εγώ που δεν πιστεύω στην μετά θάνατον ζωή, ξέρω ότι δεν έχει νόημα να λυπηθώ διότι δεν καταλαβαίνω την ενέργεια του. Προτιμώ να τον έχω εδώ μαζί μου και να συζητήσω μαζί του. 

Τσαντισμένος μεν μαζί του αλλά με τη θέληση έστω και τώρα να μιλήσουμε δε.

Μαθαίνω πως άφησε κάποιες επιστολές στον αδερφό του και στον πολιτικό του σύντροφο και φίλο. Σε αυτές, εκτός από τις εκκρεμότητες που τους ζητά να ταχτοποιήσουν, εξηγεί τον πολιτικό χαρακτήρα της πράξης του ως διαμαρτυρία για το Μνημόνιο και τις επιπτώσεις στην Ελληνική Κοινωνία.

Τρελάθηκα!

Γερμανικές οφειλές κι Ελληνικές ανεπάρκειες

Ο Μανώλης Γλέζος είναι ένας πολιτικά ενεργός γέροντας που εντυπωσιάζει με την πνευματική του θαλερότητα παρά τα ενενήντα και κάτι χρόνια του.

Πρόσφατα τον άκουσα να μιλάει σε ραδιοσταθμό για τις οφειλές της Γερμανίας προς την Ελλάδα, και σας προτείνω να τον ακούσετε κι εσείς (περίπου 15 λεπτά κρατάει η συνέντευξή του) για να δείτε τι σημαίνει συγκεκριμένη αναφορά σε ένα μεγάλο εθνικής σημασίας θέμα με λίγα αλλά σαφή λόγια.

Κι επειδή βγήκε το υπουργείο Εξωτερικών της Γερμανίας και είπε κάτι για το θέμα αυτό, ο Μανώλης Γλέζος χαρακτήρισε την σχετική Γερμανική άποψη για το θέμα των πολεμικών αποζημιώσεων «ψευδή, ανιστόρητη και εξοργιστική». Διότι, όπως αναφέρει, «αγνοεί την απόφαση της 19μελούς Διασυμμαχικής Επιτροπής των Παρισίων του 1946, η οποία καταλόγισε στη Γερμανία ότι οφείλει να καταβάλλει στην Ελλάδα 7,1 δισ. δολάρια, αγοραστικής αξίας 1938, δηλαδή 108 δισ. ευρώ χωρίς τους τόκους. Αγνοεί επίσης το αναγκαστικό δάνειο ύψους 3 1/2 δισ. δολάρια, αγοραστικής αξίας 1938, δηλαδή 54 δισ. ευρώ».

Είναι επίσης ψευδής, διότι, όπως υποστηρίζει ο κ. Γλέζος, «δεν έχει καταβάλει, έναντι αυτών των οφειλών ούτε ένα μάρκο, ούτε μια δραχμή, ούτε ένα ευρώ στην Ελλάδα, ενώ έχει εξοφλήσει όλες ανεξαιρέτως τις χώρες με τις οποίες βρέθηκε σε εμπόλεμη κατάσταση» και εξοργιστική, «διότι αποφασίζει από μόνη της ότι "δεν αποτελεί πλέον θέμα" η καταστροφή της ελληνικής οικονομίας από τα γερμανικά στρατεύματα και ο θάνατος των Ελλήνων για την επιβίωση του γερμανικού λαού».

Αυτοκτονικά διλήμματα

Η Μεγάλη Εβδομάδα πάντα μού φέρνει θλίψη. Εν μέσω της οργιάζουσας άνοιξης, μια εβδομάδα θλίψης και χαμηλών τόνων εν αναμονή μιας αναστάσιμης γιορτής που και φέτος αργεί.  Η αντίφαση αυτή αναδεύει μέσα μου όλα τα υπαρξιακά ερωτήματα και κυρίως εκείνο της σχέσης μας με τον θάνατο. Όχι γενικά και αορίστως αλλά την πολύ προσωπική μου σχέση με το πέρασμα στην ανυπαρξία. Μπορεί λογικά να ισχυρίζομαι ότι είμαι συμφιλιωμένος με την ιδέα του θανάτου μου αλλά πάλι δεν είμαι σίγουρος για το πώς θα αντιδράσω όταν «έρτει ή ώρα μου».

Είχα κάποτε ρωτήσει τη μάνα μου, βάδιζε τότε προς τα ογδόντα της με καθαρή σκέψη και καλή διάθεση, για το πώς εκείνη αντιμετωπίζει τον θάνατο, αφού το ξέρει ότι είναι ως ενδεχόμενο πολύ πιθανόν να της συμβεί.

- πού να ξέρω; μου απάντησε και συνέχισε

- κανείς από όσους πέθαναν δεν γύρισε ποτέ να μας πει τι είδε. Όταν πεθάνεις δεν είσαι πια ικανός να περιγράψεις ό,τι νοιώθεις. Πιο πολύ από τον θάνατο, φοβάμαι το να πέσω στο στρώμα. Να πονάω, να βρωμάω, να είμαι μια άχρηστη, ανίκανη γριά και να σας είμαι βάρος. Το θάνατο δεν τον φοβάμαι και δεν με απασχολεί.

Πάντως κηδεία δεν έχανε και δεν κατάλαβα ποτέ αν το έκανε για συμπαράσταση στους οικείους του θανόντος ή ως μια ύστατη προσπάθεια να ανακαλύψει το μυστήριο του θανάτου.