Σπύρος Λεμπέσης

Στον τέως Δήμο Θεσπιών, το Μαυρομμάτι έβγαζε πάντα ωραίους άνδρες και γυναίκες, με όμορφο λεβέντικο παράστημα και καθαρό λαμπερό βλέμμα. Στο Γυμνάσιο μας, θυμάμαι ότι πολλοί από αυτούς ήταν καλοί στην γυμναστική και στον στίβο.  Μου φαίνεται απολύτως φυσικό ο Σπύρος Λεμπέσης να είναι τέκνο εκείνου του τόπου. Μου φαίνεται απολύτως φυσικό να «κλέβω» κι εγώ κάτι από τη νίκη του και να κοκορεύομαι για τον συμπατριώτη μου που δυστυχώς δεν γνωρίζω προσωπικώς.

Βλέπω την φωτογραφία του και θαυμάζω μια γνήσια αντρική ομορφιά, με μπράτσα γυμνασμένα, χωρίς φλεβίτσες και κάλπικα «ποντίκια»  αλλά κι ένα χαμόγελο παιδικό, όλο μετριοφροσύνη κι αυτοπεποίθηση.

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Λονδίνο, ο Σπύρος ήταν χωρίς τον προπονητή του και μάλλον χωρίς όλο εκείνο το επιτελείο από βοηθητικό προσωπικό (μασέρ, διαιτολόγους, κλπ.) που ο σύγχρονος πρωταθλητισμός απαιτεί. Ήταν όμως «φορτωμένος» πείσμα και θυμό και αυτό ήταν το αναβολικό του.

Το ξέουμε όλοι καλά πως η ηθική του σύγχρονου παγκόσμιου πρωταθλητισμού είναι η κακή χημεία των αναβολικών και της ντόπας. Συνήθως όταν ανακοινώνεται ένα ρεκόρ, όλοι σκεφτόμαστε για το ποια ουσία είχε πάρει ο αθλητής που ακόμα δεν εντοπίστηκε από το Γουάντα (Παγκόσμιος Οργανισμός Αντιντόπινγκ) . Νομίζω ότι ο Σπύρος ακόμα αντιστέκεται κι εύχομαι να μπορέσει να μείνει έτσι, υγιής και λεβέντης κι ας μην ανεβαίνει στο βάθρο των δικών τους πρωταθλητών αλλά θα είναι πάντα νικητής στις καρδιές μας. Εντάξει, το βάθρο των νικητών έχει τα λεφτά -κι είναι πολλά- και την δόξα αλλά η υγεία μετράει τελικά. Δείτε και μάθετε για όλους εκείνους τους σούπερ σταρ αθλητές που τώρα είναι ανάπηροι.

Μαθήματα αγώνα από τον Ασπρόπυργο (2)

Παρακολούθησα τον αγώνα των εργαζόμενων στην Χαλυβουργία Ελλάδος, από την πρώτη στιγμή, διότι εκτίμησα ότι είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση για τις δυνατότητες και τον τρόπο δράσης του συνδικαλιστικού κινήματος στην χώρα μας στην βιομηχανία, στην καρδιά της ούτως ειπείν ταξικής πάλης. Το θέμα είναι αρκετά μεγάλο αλλά για εμένα τον κρεμμυδοπαραγωγό, μάλλον καιρός είναι να κλείσει προς το παρόν εδώ.

Διαπιστώνω απλώς ότι όπως και στην πολιτική έτσι και στον συνδικαλισμό, πορευόμαστε εγκλωβισμένοι στην εμπειρία του χθες. Μας λείπει το θάρρος να δούμε τα πράγματα έτσι όπως είναι και επιμένουμε να τα εξετάζουμε σύμφωνα με τα δεδομένα περασμένων καιρών, κολλημένοι σε αντιλήψεις και θεωρίες που ίσως δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα. Αν δεν αλλάξουμε, η πραγματικότητα θα μας εκδικηθεί. Κάτι σαν το ποδόσφαιρο που ο κανόνας λέει πως αν χάσεις μια και δύο ευκαιρίες θα το φας το γκολ και θα μείνεις με την απορία και το παράπονο πως ήσουν και ο καλύτερος στο αγώνα.

Όμως, ας πάμε πάλι στην συγκέντρωση αλληλεγγύης προς τους απεργούς στην Ομόνοια, της 19^ης Ιανουαρίου 2012 κι ας ακούσουμε τον Πρόεδρο του σωματείου:

Μαθήματα αγώνα από τον Ασπρόπυργο (1)

Ο αγώνας των απεργών στην Χαλυβουργία Ελλάδος στο εργοστάσιο του Ασπροπύργου είναι μεγάλος από πολλές απόψεις κι ακόμα δεν έχει τελειώσει. Αλλά τελειώνουν ποτέ οι αγώνες; Όμως σε συνέχεια του προηγούμενου σημειώματος, θα σχολιάσω σήμερα μέρος της πορείας αυτού του αγώνα μήπως και καταλάβουμε όλοι μας κάτι παραπάνω. Θα χρησιμοποιήσω αυτούσια τμήματα λόγων και δηλώσεων των πρωταγωνιστών έτσι όπως δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, την μόνη που κάλυψε με πληρότητα (αλλά με κάποιες εξαιρέσεις) την πορεία αυτού του αγώνα.

Στην απεργιακή συγκέντρωση στις 19 Ιαν 12 ο πρόεδρος του σωματείου των απεργών εργαζομένων στην Χαλυβουργία Ελλάδος, όπως είναι η επίσημη επωνυμία της επιχείρησης, είπε:

«από την πρώτη στιγμή βγάλαμε τον αγώνα μας έξω από την πύλη της "Χαλυβουργίας", κάναμε τις αποφάσεις που παίρναμε υπόθεση όλης της εργατικής τάξης. Μέσα από τις 8 συνελεύσεις που έχουμε κάνει καλέσαμε τους εργαζόμενους να μετατρέψουνε και αυτοί τους χώρους τους σε "Χαλυβουργίες"», αλλά αυτό είναι που απαιτούσε η στρατηγική του αγώνα τους; Μπορεί αυτό να είναι ο στρατηγικός στόχος για την επιτυχία της προσπάθειας τους; Διότι είναι προφανές ότι οι συνθήκες στο εργατικό κίνημα αλλά και στην κοινωνία, δεν ήταν αντίστοιχες με αυτό τον πόθο τους κι αυτό το είχαν δει ήδη, όπως θα δούμε πιο κάτω.

Η σύγκρουση στην Ελληνική Χαλυβουργία κι εμείς

Πολλοί συγχωριανοί μας εργάζονται σε εργοστάσια στην περιοχή των Οινοφύτων ή στην Θίσβη, οπότε η «εργατική συνείδηση» είναι παρούσα στα καφενεία μας. Εμείς, οι αγρότες, είμαστε πιο «χύμα» στις κινητοποιήσεις μας συγκρινόμενοι με τους εργαζόμενους στις βιομηχανίες αλλά επειδή μπορούμε να κλείνουμε πιο αποτελεσματικά τους δρόμους, ακουγόμαστε καλύτερα.

Οι αγώνες των εργατών ξεχωρίζουν από τους δικούς μας διότι εκείνοι είναι  πιο πειθαρχημένοι και καλύτερα οργανωμένοι σε όλα τα επίπεδα, από το πρωτοβάθμιο εργοστασιακό σωματείο μέχρι την ΓΣΕΕ, για αυτό και κρατάνε πιο πολύ. Βέβαια με την δημιουργία του ΠΑΜΕ κάπως «έσπασε» αυτή η τυπική (που θα έπρεπε να είναι ουσιαστική) οργανωτική πειθαρχία αλλά το πάθος μένει.

Οι συγχωριανοί μου εργάτες, νομίζω ότι η τελευταία φορά που ήσαν συνδικαλισμένοι ήταν στην ένδοξη περίοδο των πάλαι ποτέ μεγάλων επιχειρήσεων  ΙΖΟΛΑ, Μιχαηλίδη, ΠΕΤΖΕΤΑΚΗ κ.α. Χωρίς να είμαι ειδικός, έχω την αίσθηση ότι τα τελευταία χρόνια ο συνδικαλισμός στην περιοχή μας είναι σε κάμψη. Έχει ενδιαφέρον να συζητήσουμε το θέμα αυτό διότι ο συνδικαλισμός είναι στοιχείο κι ένδειξη μερικές φορές της πολιτικής συνείδησης των εργαζομένων και σε καιρούς κρίσης προφανώς κι ενδιαφέρει πάρα πολύ. Ενώ οι συνθήκες από πολλές απόψεις είναι πιο ευνοϊκές από την εποχή που εγώ τουλάχιστον μοίραζα προκηρύξεις σε εργοστασιακές πύλες για να «βοηθήσουμε το εργατικό κίνημα», παρόλα αυτά η συμμετοχή των εργατών στους αγώνες σήμερα είναι μικρή.

Η πιο σημαντική απεργία των τελευταίων δεκαετιών σχεδόν είναι αυτή στην επιχείρηση Ελληνική Χαλυβουργία, στον Ασπρόπυργο.

Ένα «ξεπούλημα» που πέρασε στα μουγκά!

Τώρα που τα πράγματα δεν πάνε καλά και η φτώχεια αυξάνει, μεγαλώνει και η γκρίνια. Η γκρίνια παίρνει διάφορες μορφές και η πιο συνηθισμένη είναι οι ισχυρισμοί περί αφελληνισμού μας, περί καταστροφής της γλώσσας μας και φουντώνει η κινδυνολογία για την απώλεια της «εθνικής ταυτότητας». Είναι καταπληκτικό πόσο γρήγορα μεταδίδεται στο διαδίκτυο και στα «έγκυρα» ιστολόγια κάθε απίθανη άποψη και είδηση για κινδύνους και απειλές ενώ η ψύχραιμη και τεκμηριωμένη ανταπάντηση δεν γίνεται γνωστή.

Εν πάση περιπτώσει, κανένας λαός δεν έχασε ποτέ την συνείδησή του οπότε και δεν χάθηκε απο μια τέτοια απώλεια. Η καταστροφή του επήλθε από μη ορθολογικές επιλογές και εντελώς παράλογες συλλογικές αποφάσεις. Αν θα χαθούμε δε θα φταίνε οι μοχθηροί ξένοι και οι «σκοτεινοί κύκλοι», αλλά η ανοχή μας στην βλακεία και στην σοβαροφάνεια των γελοίων. Τα έθνη και οι λαοί υφίστανται καταστροφές πρωτίστως επειδή τα ίδια δεν αντέδρασαν όπως όφειλαν, όπως μπορούσαν και όπως μερικές φωνές πρότειναν. Η δική μας ιστορία τουλάχιστον αυτό δείχνει αλλά αντί να μελετάμε και να σκεφτόμαστε προτιμούμε να ακούμε τραγικοποιημένες απόψεις περί του ζοφερού μέλλοντος της φυλής.

Μια τέτοια περίπτωση καταστροφικής διαχείρισης όχι μόνο από άτομα αλλά από το «σύστημα»: δημόσιες υπηρεσίες – εργαζόμενοι- τύπος, αναφέρω σήμερα εδώ.

Η εποχή που οι γέροι πέφτουν από τα μπαλκόνια

 για τον Ρ.Ρ. που έφυγε

Οι γέροι κι οι γριές άρχισαν να πηδάνε από τα μπαλκόνια των πολυκατοικιών και τις ταράτσες. Το φαινόμενο άρχισε σιγά-σιγά και οι πρώτες περιπτώσεις είχαν κάνει αίσθηση. Οι δημοσιογράφοι έκαναν ρεπορτάζ και οι γείτονες μιλούσαν με καλοσύνη για τους νεκρούς που βουτηγμένοι στην διακριτικότητα είχαν ξεχαστεί από όλους. Με τον καιρό όμως το φαινόμενο αφομοιώθηκε από το κοινό και θεωρήθηκε ακόμα ένα χαρακτηριστικό της εποχής, σχεδόν μόδα.

Οι γέροι στα χωριά δεν είχαν μπαλκόνια να πέσουν αλλά και δεν ήθελαν να πεθάνουν κι αυτό αποτελούσε ακόμα μια διαφορά ηθών ανάμεσα στη πόλη και στο χωριό. Πήγαιναν οι άντρες στο καφενείο και οι γριές ξεκούφαιναν με την γλωσσοκοπάνα τους την γιατρό κάθε που ερχόταν στο ιατρείο. Όταν αρρώσταιναν επέλεγαν να ταλαιπωρούν τις θυγατέρες και τις νύφες τους. Μερικοί προσπάθησαν να φέρουν τη μόδα των πτώσεων στο χωριό αλλά οι γέροι γελούσαν και βάθαιναν οι ρυτίδες στα μάτια και γύρω από το στόμα τους κι οι γριές έλεγαν «τι είμαι, τρελή;» και έφευγαν πέρα φτύνοντας στον κόρφο τους.

Σκέψεις απ΄το υπόγειο

  

Αυτές τις ημέρες έχουμε ολοκληρωτικό πόλεμο με τον ήλιο ο οποίος με τρομερές θερμοβόμβες βάλθηκε να μας εξοντώσει. Ποτίζω τα κηπευτικά το πρωί και έπειτα από λίγα λεπτά το χώμα είναι κατάξερο και τα ξαναποτίζω! Για να ξεφύγω από τον δικαιολογημένο θυμό του ήλιου με όλα αυτά που βλέπει να μας συμβαίνουν, εδώ και μέρες έχω χωθεί στο δροσερό υπόγειο. 

Μετά τις εκλογές, εδώ κι ένα μήνα τώρα, παρακολουθώ και προσπαθώ να καταλάβω τι γίνεται και άκρη δεν βρίσκω. Ποτέ οι μετεκλογικές εκτιμήσεις των κομμάτων δεν ήταν πιο φτωχές πολιτικά, παρόλο που ποτέ οι φωνές των ψηφοφόρων δεν υπήρξαν πιο δυνατές και πιο απεγνωσμένες. Ποτέ ο ορθολογισμός δεν ήταν τόσο μακριά από την πολιτική αν και τόσο απαραίτητος. Τα πολιτικά κόμματα, όλα σχεδόν, θεωρούν πολιτική ανάλυση το να επαναλαμβάνουν τις προεκλογικές διαπιστώσεις αλλά το ζητούμενο είναι η διατύπωση προτάσεων για το πώς θα πορευτούμε.

Σκέψεις περί των χθεσινών εκλογικών αποτελεσμάτων

Ο τρόπος που εξετάζει κάποιος ένα κοινωνικό ή πολιτικό φαινόμενο. Σχετίζεται άμεσα με τον συνολικό τρόπο σκέψεις του και τις αξίες του. Τα αποτελέσματα των χθεσινών βουλευτικών εκλογών είναι ένα τέτοιο φαινόμενο και θα προσπαθήσω να συζητήσω το θέμα αντικειμενικά. Θα αναλύσω τα αποτελέσματα εδώ, στο Δήμο μας και τους οικισμούς μας και δεν θα επαναλάβω τα γενικά «πολιτικά» συμπεράσματα που ήδη ανακοίνωσαν οι ηγέτες των κομμάτων. Θεωρώ ότι τα κόμματα που σέβονται τον πολιτικό τους ρόλο έτσι, από τη βάση εκκινώντας, πρέπει να αναλύσουν τα αποτελέσματα. Αρχίζοντας αντίστροφα, «από τα πάνω» από την άποψη της ηγεσίας δηλαδή, κινδυνεύουν να δημιουργήσουν στα μέλη τους προκαταλήψεις διαστρέφοντας έτσι την κριτική τους άποψη και την αυθεντικότητά της. Αλλά μάλλον αυτό επιθυμούν οι ηγεσίες για αυτό εμείς ας το κάνουμε αλλιώς.

Χωρίς να ξεκινήσω από πολύ παλιά, διαπιστώνω ότι από τις εκλογές του 2004, ο πληθυσμός των ψηφοφόρων στον νομό μας, μειώθηκε ελάχιστα, κατά 1.200 εγγεγραμμένους ενώ αυξήθηκε ο αριθμός εκείνων που δεν ψηφίζουν κατά 20.000 άτομα περίπου! Έτσι, το ποσοστό της αποχής που ήταν το 2004 περίπου 16% στις χθεσινές εκλογές έφτασε το 33%. Παρόλο που οι εγγεγραμμένοι στους εκλογικούς καταλόγους ήταν πιο πολλοί κατά 500 περίπου, τελικά ψήφισαν 3.500 λιγότεροι από όσους είχαν ψηφίσει τον Μάιο 2012! Όλο και πιο πολλοί συμπολίτες μας, τα τελευταία χρόνια, δεν βρίσκουν ενδιαφέρον στην εκλογική διαδικασία. Μάλιστα στις χθεσινές εκλογές, η αποχή αυξήθηκε παρόλη την «διαφήμιση» περί της κρισιμότητας των συγκεκριμένων εκλογών. Το ακόμα πιο άσχημο είναι ότι οι συμπολίτες μας αυτοί, θεωρούν ως κύριο πολιτικό ρόλο τους, εκείνον του ψηφοφόρου.

Ούτε Χρυσή ούτε Αυγή

Ανάμεσα σε δύο διαφημιστικά διαλείμματα λοιπόν, έγινε η γνωστή σκηνή με τον Κασιδιάρη, την Κανέλλη και την Δούρου στην πρωινή εκπομπή του ΑΝΤΕΝΝΑ. Λίγο πριν, η συζήτηση απλώς δεν είχε νόημα. Επρόκειτο για ακόμα μια επίδειξη της μεθόδου όπου η δυνατή φωνή, η αγένεια και το θράσος γίνονται «πολιτικά επιχειρήματα». Το σκηνικό αυτό είναι ο κανόνας στην ελληνική τηλεόραση. Οι συζητήσεις δεν γίνονται για αναζήτηση κοινού τόπου αλλά για να ακουστούν οι «θέσεις» του ενός και του άλλου. Το ζήτημα όλων, δεν είναι να γίνουν κατανοητές οι αντιφάσεις ή τα κενά στις απόψεις του συνομιλητή αλλά πως θα «κυριαρχήσει» στην συζήτηση ο εκπρόσωπος τους κάθε κόμματος και θα «αποστομώσει» τον εκπρόσωπο του άλλου. Ο κάθε κομματικός εκπρόσωπος, πηγαίνει «δασκαλεμένος» να «ξεφεύγει» κουτοπόνηρα και να λέει εκείνα που του είπανε ότι πρέπει να πει, αδιαφορώντας για συνομιλητές και τηλεθεατές.

Το ότι υπήρχε στο συγκεκριμένο τραπέζι ο φασίστας Κασιδιάρης, ελάχιστα τροποποιεί την όλη εικόνα. Μπορώ μάλιστα να πω με ασφάλεια ότι εκείνον ειδικά, τον βόλευε το μπάχαλο και το αξιοποίησε δεόντως.

Κωπαΐδα κι Ελλάδα: βουτηγμένες στον λαϊκισμό και στην αδράνεια

Πριν από λίγο καιρό, ένας φίλος και συντοπίτης μας, ο Γιώργος Λάντζας (ΓΛ),  παρουσίασε την ιδέα του για την Κωπαΐδα. Η επιστολή του δημοσιεύτηκε σε όλα σχεδόν τα ιστολόγια της περιοχής και μπορεί όποιος θέλει να την βρεί και να την διαβάσει. Ενδιαφέρουσα, αλλά όπως διαπιστώσαμε όλοι μας, την κατάπιε η καταβόθρα της προεκλογικής κίνησης. Ούτε σχόλιο ούτε ανταπόκριση.

Είχαμε συζητήσει το θέμα με τον συντάκτη της πρότασης και τού είχαμε εκφράσει τις επιφυλάξεις μας με κίνδυνο να μας χαρακτηρίσει δειλούς κι αδιάφορους. Ευτυχώς γλυτώσαμε τον χαρακτηρισμό αλλά στα άλλα μάλλον δυστυχώς επιβεβαιωθήκαμε

Το ζήτημα είναι να γίνουν πράγματα στην περιοχή μας αλλά αυτό είναι κάτι που ξεπερνά την διάθεση προσφοράς ενός ατόμου. Απαιτεί θεσμική υποστήριξη από πολιτικούς και παραγωγικούς φορείς της περιοχής. Προς το παρόν όμως, οι μεν δημοτικοί άρχοντες στην περιοχή μας κατατρίβονται με την ικανοποίηση πολύ καθημερινών προβλημάτων των κατοίκων των οικισμών. Οι δε λοιποί παραγωγικοί φορείς, μάλλον περιμένουν τις εκλογές για να δουν προς ποιόν θα στραφούν να «απαιτήσουν» τα δίκια τους και ποιος θα είναι ο νέος ιθύνων της περιοχής για να «τα βρουν» μαζί του. Βλέπετε το πελατειακό σύστημα δεν έχει μόνο τον εξυπηρετητή (που είναι ο πολιτικός της εξουσίας) αλλά και τον εξυπηρετούμενο, που είμαστε όλοι εμείς οι «αγανακτισμένοι».