για τον Δημήτρη Κεχαγιά που με βοήθησε
Η δουλειά στην Κωπαΐδα ποτέ δεν μού ήταν εύκολη. Ποτέ δεν θυμάμαι να ξεκινήσαμε με κέφι για την γκρίζα πεδιάδα. Ήταν μακριά κι έπρεπε να ξεκινήσουμε πολύ νωρίς, νύχτα σχεδόν. Μας περίμενε σκόνη, ζέστη και κουνούπια. Μια σκόνη γκρίζα, σαν στάχτη που ζυμωνόταν με τον ιδρώτα και μας έφτιαχνε . . . επιδερμίδα.
Πιάναμε την ευθεία, κάτω από το Μαυρομάτι, και πηγαίναμε. Βαρετό ταξίδι με την μηχανή του τρακτέρ να με ζαλίζει. Πριν τον Κριμπά, έβλεπα τα χαλάσματα του πύργου και από κάτω σαν στόματα τις σπηλιές και ο συνειρμός ήταν πως κάτι ετοιμαζόταν να μας καταπιεί.
Για να πάμε στο χωράφι, περνούσαμε από τον Κριμπά –έτσι ξέραμε τον Αλίαρτο τότε. Χωρίς να είμαι γλωσσολόγος νομίζω οτι εάν η αρχαία Αλίατρος ονομάστηκε έτσι από το Αλς (η ομηρική θάλασσα κι απ΄ όπου προήλθε και η λέξη Αλάτι) και Άρτος (Αλίαρτος=αλμυρό ψωμί;) τότε είναι πιθανόν οι επερχόμενοι Αρβανίτες να κράτησαν μόνο το πρώτο συνθετικό που στην γλώσσα τους ήταν kripe=αλάτι και βάφτισαν τον οικισμό τους έτσι: Κριμπά.
