'Αντικειμενικές' αλήθειες και ψέματα

Είχα υποσχεθεί να διατυπώσω κάποιες σκέψεις μου για τον τρόπο των ειδήσεων και αυτό θα προσπαθήσω να κάνω στο κείμενο που ακολουθεί.

Σε πολύ γνωστή ιταλική εφημερίδα, στην στήλη αυτοκινήτου, υπήρξε η ακόλουθη είδηση:

Χθες το απόγευμα, στην πίστα αγώνων αυτοκινήτου της πόλης μας, έγινε μεγάλος διεθνής αγώνας αυτοκινήτων. Το πλήθος των φίλων της αυτοκίνησης περίμενε με αγωνία την εξέλιξη και φυσικά το τελικό αποτέλεσμα του αγώνα. Βασικά εμάς τους Ιταλούς μας ενδιέφερε

Διάλογοι κουφών και συμπεριφορές ανηλίκων

Δυο κουφοί κάθονταν στο καφενείο και ο πρώτος ξάφνου ρωτάει τον δεύτερο: «πόσο κάνει δύο κι ένα;». « Πέντε», απαντάει ο δεύτερος και τότε ο πρώτος, πριν καλά καλά ακουστεί η απάντηση του δεύτερου, φωνάζει «να τη φας και να ΄ναι κρύα» και ξεσπάει σε χάχανα και κάνει την χειρονομία της νίκης και της επικράτησης νομίζοντας ότι τον νίκησε, τον κορόιδεψε τον άλλον δηλαδή εντελώς. Ο δεύτερος δεν κατάλαβε γιατί ο άλλος χάρηκε ενώ σε εμάς που βλέπαμε την σκηνή έμεινε η ξινίλα από ένα θέαμα κακόγουστο.

Κάπως έτσι αισθάνομαι με τα όσα γίνονται αυτόν τον καιρό στην κεντρική πολιτική σκηνή της χώρας όπου ένα πιο μεγάλο σκάνδαλο, αυτό του συνολικού συμψηφισμού, δεσπόζει όλων των άλλων που εξετάζουν και προσπαθούν να αποκαλύψουν δήθεν οι εξεταστικές επιτροπές ενώ τελικά εκείνο που κάνουν είναι να μας κάνουν να φύγουμε μακριά από τη βρώμα που ξεχύνεται από όλες τις μεριές. Στα στιγμιότυπα που δείχνουν τα κανάλια από τις συνεδριάσεις των επιτροπών αυτών, βλέπω τους αντιπροσώπους μας να κάνουν πλακίτσες και να χαριεντίζονται μεταξύ τους σαν τους κουφούς της ιστορίας μας και νομίζουν ότι έτσι μας διασκεδάζουν ενώ εμάς μας πνίγει η τσαντίλα για το θέαμα αλλά και η απελπισία για το πόσο πιο βαθιά θα μπούμε στον οχετό της εξουσίας όπου χωρίς να μαθαίνουμε κάτι πιο συγκεκριμένο δεν βλέπουμε και διέξοδο στο βάθος.

Στην Αμερική της δεκαετίας του εβδομήντα, ένας φίλος μου σπούδαζε στο Σικάγο των ΗΠΑ και παράλληλα εργαζόταν πλένοντας (τι άλλο;) πιάτα σε πιτσαρία κάποιου συμπατριώτη του. Κάποτε αγόρασε ένα μεταχειρισμένο αυτοκίνητο και ξεκίνησε να επισκεφτεί έναν φίλο του σε άλλη πολιτεία. Στην διαδρομή θα διέσχιζε κάμποσες από τις πολιτείες των ΗΠΑ. Κάποια στιγμή ενώ οδηγούσε αμέριμνος, άκουσε πίσω του την σειρήνα του αστυνομικού αυτοκινήτου και συνειδητοποίησε, κάπως αργά βέβαια,  ότι έτρεχε με ταχύτητα μεγαλύτερη από το όριο για τον συγκεκριμένο δρόμο. Ο αστυνομικός, αφού εξέτασε τα χαρτιά του,  τον οδήγησε αμέσως στο τοπικό Δικαστήριο. Εκεί ένας δικαστής καταλόγισε αμέσως την ποινή και του πρότεινε δύο τρόπους εφαρμογής της: (1) να κάνει κάποια κοινωνική εργασία για δεκαπέντε ημέρες (που για αυτόν ήταν να εργαστεί στην αποκομιδή των απορριμμάτων της πόλης) και (2) να παρακολουθήσει ένα 8ωρο σεμινάριο κοινωνικής συμπεριφοράς και αυτογνωσίας. Ο κάθε Έλληνας προφανώς θα διάλεγε το ευκολότερο και τα γρηγορότερο κι αυτό έκανε ο φίλος μου:

Αδιέξοδη επικοινωνιακή τρομοκρατία

Οι δύο σελίδες Α8 και Α9 της εφημερίδας ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή 17 Ιαν 09, είναι αποκαλυπτικές του αδιεξόδου που προκαλείται στα μυαλά μας από τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζονται τα πράγματα. 

Παραθέτω το θρίλερ που διαμορφώνουν  οι τίτλοι των άρθρων της εφημερίδας:

Η αγωνία για την επόμενη ημέρα. Μετά το Πρόγραμμα Σταθερότητας η αύξηση του ΦΠΑ και των φόρων στα καύσιμα, μετά 

Πρόσθετα μέτρα θα ζητήσουν οι Βρυξέλες. Οι εταίροι θα πουν στον υπουργό Οικονομικών ότι δεν θα συγχωρεθεί στη χώρα μας η παραμικρή απόκλιση από τα συμφωνηθέντα 

και τέλος, για το κλείσιμο 

Ο νέος επίτροπος για τις οικονομικές Υποθέσεις που θα επιβλέπει τη δημοσιονομική μας πορεία για τα επόμενα χρόνια είναι το «ρομπότ» από την Φινλανδία.

Μάλιστα! Τα καταλάβαμε όλα! Καιρός για αντικαταθλιπτικά!

Πληροφορίες και γνώση

Εδώ και χρόνια διάβαζα αραιά και που εφημερίδες. Μου αρκούσαν οι ειδήσεις στα κανάλια. Από τότε που άρχισα όμως να πατάω τα πλήκτρα στο λάπ-τοπ, όλες οι πληροφορίες είναι πλέον διαθέσιμες όποτε θελήσω και μάλιστα χωρίς να τις ζητήσω..

Δια της οθόνης, μπορείς να ταξιδεύεις όπου θες, να βλέπεις φωτογραφίες και βίντεο από τα μέρη αυτά και να γνωρίζεις ανθρώπους -που δεν θα συναντήσεις ίσως ποτέ- χωρίς να το κουνήσεις από το τραπέζι σου. Λες να γίνουμε κι εμείς σαν τον Σωκράτη και τον Πλούταρχο που έγιναν διάσημοι σοφοί λείποντας σπάνια από την αγορά της πόλης τους;