από τον Αντωνάκη και την ΕΡΤ στον Γιωργάκη: έλλειμμα ηγεσίας και προοπτικής

Είναι προφανές ότι το κλείσιμο της ΕΡΤ είναι κυρίως πολιτική κίνηση. Αποτελεί επίδειξη δύναμης του Σαμαρά και ως προς τους έτερους κυβερνητικούς εταίρους αλλά και προς το άλλα πολιτικά κόμματα. Θεωρώ τον τρόπο αντίδρασης των κομμάτων της αξιωματικής και μείζονος αντιπολίτευσης εντελώς προβλέψιμο και χωρίς ψυχραιμία. Τέτοιες «αγωνιστικές» εξάρσεις δεν φέρνουν αλλαγές συνειδήσεων διότι μένουν αναπάντητα σοβαρά ερωτήματα για την επόμενη ημέρα. Μια ξανά μανά δημιουργία «σούπας» αλά «αγανακτισμένοι στη πλατεία» οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην αύξηση του μηδενιστικής άποψης «όλα μπουρδέλο - όλα θέλουν κάψιμο» και ξέρουμε καλά ποιος εισπράττει τελικά τα εκλογικά οφέλη από αυτή την αντίληψη. 

Σας δίνω στη συνέχεια μερικά κομμάτια από τέσσερα άρθρα που αξίζει να διαβαστούν και που νομίζω ότι αποτυπώνουν ολίγον πιο ψύχραιμα το κλίμα των ημερών. 

Το Ελληνικό σύνδρομο Στοκχόλμης

Τον Μάρτιο του 1972, δύο άτομα μπήκαν να ληστέψουν μια τράπεζα στην πρωτεύουσα της Σουηδίας Στοκχόλμη. Κάπως μπερδεύτηκαν τα πράγματα και όταν δεν μπόρεσαν να διαφύγουν, κράτησαν ομήρους τους εργαζόμενους στο συγκεκριμένο υποκατάστημα για αρκετές ώρες. Κάποτε παραδόθηκαν κι ενώ όλοι περίμεναν οι όμηροι τους να τους καταγγείλουν και να ζητήσουν την τιμωρία τους, οι Σουηδοί είδαν αντίθετα τους υπάλληλους της τράπεζας να υποστηρίζουν τους ληστές! Μάλιστα, έφτασαν μέχρι του σημείου να μαζέψουν χρήματα για τον δικαστικό τους αγώνα –των ληστών- ενώ μια υπάλληλος παντρεύτηκε έναν από τους ληστές. Από τότε το φαινόμενο αυτό που το θύμα γίνεται οπαδός και λάτρης του θύτη ονομάζεται σύνδρομοΣτοκχόλμης. 

Ε, ένα παρόμοιο σύνδρομο πλανιέται στην κοινωνίας μας: τόσα μεταπολιτευτικά χρόνια, όμηροι όλοι μας των δύο μεγάλων κομμάτων που ασκούν την εξουσία με σχεδόν παρόμοιο καταστροφικό τρόπο, επιμένουμε να τους εγκρίνουμε και να θέλουμε εναλλακτικά να τους δίνουμε την κυβέρνηση. Κι εκείνοι, με σαδιστικό μένος, χωρίς καμία διάθεση αυτοκριτικής για τα προεκλογικά τους ψεύδη που όλο και πιο προκλητικά διαψεύδονται μετεκλογικώς, απαιτούν σχεδόν την επανεκλογή τους με την βεβαιότητα του αναντικατάστατου, του ικανότερου και του “καλυτερότερου”.

Και όλοι εμείς, οι πολίτες αυτής της χώρας που τους κατακεραυνώνουμε στα καφενεία και τους βρίζουμε με ιερή αγανάκτηση στις πλατείες, δίνουμε την έγκρισή μας.

Ο παράδρομος της Στυλίδας και η Τυνησία

Πήρε το πτυχίο του αλλά δεν έβρισκε δουλειά. 26 χρονών παλληκάρι και δεν είχε φράγκο. Η ανεργία μαστίζει την χώρα. Μια χώρα που την λούζει ο Μεσογειακός ήλιος και την διαφημίζουν οι ταξιδιωτικοί πράκτορες ως προορισμό αναψυχής.

Εκείνος όμως, ο άνεργος πτυχιούχος, πήρε φρούτα και λαχανικά από μεγαλέμπορο, έστηνε τον πάγκο του στις λαϊκές αγορές και προσπαθούσε να ζήσει. Ώσπου μια μέρα, σε ένα τυπικό έλεγχο της αστυνομίας δεν παρουσίασε την σχετική άδεια του μικροπωλητή και οι άνθρωποι της εξουσίας του κατέσχεσαν τα εμπορεύματα, και το καρότσι του. Αυτός έκλαψε, φώναξε, διαμαρτυρήθηκε και οι άλλοι στην αγορά τον κοιτούσαν με συμπάθεια. Δεν ήταν η πρώτη φορά άλλωστε που ένας νέος λωποδυτάκος έκανε αυτό που έβλεπαν. Αλλά τελικά οι άνθρωποι της εξουσίας του πήραν αυτά με τα οποία ζούσε, καρότσι και μαναβικά κι έφυγαν. Κι αυτός, λούστηκε με βενζίνη, και εκεί στον χώρο της λαϊκής αγοράς που είχε αρχίσει να ερημώνει, έβαλε φωτιά στα ρούχα του και φώτισε την μιζέρια όλων τους.

Αντε και μαζευτήκαμε! Μετά τι κάνουμε;

Το προηγούμενο σημείωμα δεν άρεσε αλλά, δυστυχώς για τους αντιθέτως φρονούντες-  πρέπει να ολοκληρώσω την παρουσίαση της άποψης μου για το πως μπορούν να ολοκληρωθούν πρακτικά και αποτελεσματικά κάποια σχέδια που θα κάνουν συνδημότες μας. Τα κείμενα τούτα, δεν είναι τίποτα άλλο, από την εμπειρία ενός μεσήλικα που συζητάει και ακούει στο μεταξύ κάποιους ειδικούς του είδους ‘διευθυντής έργου’ και ‘μάνατζερ’ σε κατασκευαστικές και βιομηχανικές επιχειρήσεις.

Λοιπόν συνεχίζω και ελπίζω να έχω την κατανόηση σας.

Αφού βρέθηκαν οι ενδιαφερόμενοι και αποφασίστηκε το θέμα με το οποίο θα ασχοληθούν το ερώτημα είναι τι κάνουμε μετά;

Ξαναδιαβάζουμε φωναχτά το ποίημα του Καβάφη για το πρώτο σκαλί. Διότι όσοι ξεκινούν το ταξίδι της ομαδικής δημιουργίας μπαίνουν στης ποιήσεως την πόλη κι αυτό από μόνο του είναι συναρπαστικό. Η εθελοντική προσφορά έχει τούτο το μεγαλείο σε σχέση με τον εργαζόμενο: στηρίζεται στο κέφι και στο πάθος και όχι στην υλική απολαβή ή στην επαγγελματική εξέλιξη.

Μετά, αφού απαλλαγούμε από τον φιλοσοφικό λυρισμό, αρχίζουμε την δουλειά. Δηλαδή αρχίζουν τα δύσκολα αλλά ενδιαφέροντα.