Τρίτη 25 Σεπτεμβρίου 2012

Η απώλεια του μέτρου




Βλέπουμε και διαβάζουμε όσα γίνονται αυτές τις ημέρες στον μουσουλμανικό κόσμο με αφορμή την κυκλοφορία σκηνών από μια ταινία που δήθεν γυρίζεται για τη ζωή του Μωάμεθ. Η συγκεκριμένη κινηματογραφική ταινία είναι γελοία από κάθε άποψη κι όποιος είδε τις σκηνές που υπάρχουν στο γιουτιούμπ θα θυμήθηκε τις ταινίες του δικού μας Τζέημς Πάρις με τους Έλληνες να νικάνε τους Κομιτατζήδες ή και εκείνες με τον Γκουσγκούνη να σαλιώνει χυδαία κι άτσαλα το σελιλόιντ. Μια γελοία παραγωγή οπωσδήποτε που για λόγους που δεν γνωρίζω, πυροδότησε λυσσώδεις αντιδράσεις κι έκανε τον όχλο για αυτές τις σκηνές να δολοφονήσει τον Αμερικανό πρέσβη στη Βεγγάζη και να σκυλέψει το σώμα του (η παραπάνω φωτογραφία) κι ένα Πακιστανό υπουργό να επικηρύξει τους συντελεστές της ταινίας.

Πριν μερικά χρόνια κάτι αντίστοιχο είχε γίνει με μια Δανέζικη εφημερίδα που είχε επίσης δημοσιεύσει σκίτσα με τον Μωάμεθ κι ακόμα πιο παλιά ο Σαλμάν Ρουσντί για το βιβλίο του «Σατανικοί στίχοι» είχε αναγκαστεί να ζήσει κρυπτόμενος για πολλά χρόνια -=κι ίσως ακόμα να συνεχίζει να ζει έτσι- επειδή έτσι έκριναν οι Ιρανοί μουλάδες.

«Όλα αυτά καμία σχέση δεν έχουν με την δική μου Ελλάδα» λέω, αλλά μετά το ξανασκέφτομαι και βάζω ερωτηματικό στο τέλος.

Πέμπτη 20 Σεπτεμβρίου 2012

Οι γύφτοι στο Πυρί





Έλαβα και δημοσιεύω, αλλά σχολιασμένο, το ακόλουθο ψήφισμα από τους κατοίκους του Πυριού, στη Θήβα. Τα σχόλια μου είναι με χαρακτήρες όπως αυτοί εδώ και είναι όσα θα τους έλεγα, εάν να ήμουν παρών στην συνέλευσή τους. Η ανακοίνωση των Πυριωτών με τους άλλους χαρακτήρες.

Με το παρακάτω υπογεγραμμένο από εμάς, τους κατοίκους του Πυρίου αλλά και κατοίκους από διάφορες περιοχές της Θήβας, δηλώνουμε την αγανάκτηση και την εξάντληση της υπομονής μας γύρω από την ανοχή διενέργειας εγκληματικών πράξεων, που διαπράττονται καθημερινά από τσιγγάνους, οι οποίοι διαβιούν στον καταυλισμό των τσιγγάνων στο Πυρί (θέση Καζί).
Η φύση της εγκληματικής πράξης επιβεβαιώνεται από την Αστυνομία και τον Εισαγγελέα. Υποθέτω ότι έχουν γίνει οι σχετικές μηνύσεις στο τοπικό αστυνομικό τμήμα. Την ανοχή στην διάπραξη των εγκληματικών πράξεων δεν την καταλαβαίνω και οι Πυριώτες έπρεπε να σκεφτούν τι γράφουν. Ανοχή στο έγκλημα θεωρείται συνενοχή! Εάν οι Πυριώτες γνωρίζουν τον παραβάτη οφείλουν να τον καταγγείλουν επωνύμως. Εάν οι αστυνομικοί ολιγωρούν ή αδιαφορούν οφείλουν οι Πυριώτες επίσης να τους καταγγείλουν αντίστοιχα.  Αλλιώς τέτοιες δηλώσεις είναι λόγια του αέρα και απλή προειδοποίηση προς διάπραξη του αδικήματος της αντιποίησης αρχής.

Σάββατο 15 Σεπτεμβρίου 2012

Δασκάλων Αγώνας Άγονος




Την Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2012 ήμουν στο κέντρο της Αθήνας και παρακολουθούσα την πορεία της δασκάλων και των καθηγητών. Ως κρεμυδοπαραγωγός ήθελα να διδαχτώ από τον αγώνα των πρωτευουσιάνων. Ήταν περίπου χίλια έως δυό χιλιάδες άτομα. Στις ομιλίες τους οι συνδικαλιστές έξω από τα Προπύλαια είχαν ένα στόμφο λες και το ακροατήριο ήταν εκατοντάδες χιλιάδες. Ομιλίες κόπι πέιστ από άλλες κινητοποιήσεις των τελευταίων δύο χρόνων.  Ο κόσμος άκουγε βαριεστημένος και μια αίσθηση καθήκοντος «αφού ήρθαμε ας το υπομείνουμε κι αυτό». Διότι οι Αριστεροί το έχουμε αυτό: όπου αγώνας και χαρά, εκείνοι πρώτοι! Αλλά καιρός είναι να αρχίσουμε να ρωτάμε το γιατί και το μετά. Θα επανέλθω όμως για αυτό πιο κάτω.

Μετά άρχισε η πορεία. Συμμετείχαν άνθρωποι με πορτοκαλί σημαίες της ΟΛΜΕ, διάφορες ομάδες από τις ΕΛΜΕ, οι τροτσκιστές όπως πάντα και στο τέλος –αυτό ήταν η για εμένα έκπληξη- ήταν καμιά εικοσαριά με σημαίες του . . . ΠΑΜΕ. Μπροστά πήγαινε η ντουντούκα και φώναζε συνθήματα με το γνωστό στιλ και από πίσω ο κόσμος ακολουθούσε συζητώντας για τα θέματα της δουλειάς, τις μεταθέσεις, τα παιδιά, «που πήγατε το καλοκαίρι». Αν έλειπαν τα πανό, θα ήταν μια κοινωνική εκδήλωση  μια συνάθροιση ιδιόμορφων περιπατητών. Διότι όλοι ήσαν με αθλητικά παπούτσια και σπορ ρούχα κατάλληλα για περπάτημα.  Στο μεταξύ η ντουντούκα φώναζε όλα τα πολιτικά συνθήματα της Αριστεράς! Είμαι βέβαιος ότι οι συνδικαλιστές δάσκαλοι και καθηγητές ήσαν περήφανοι για το επίτευγμα αυτό: ένας συνδικαλιστικός φορές να θέτει τόσο φωναχτά τόσο βαθειά πολιτικά αιτήματα! Τα δικά τους κομματικά συνθήματα!

Πέμπτη 13 Σεπτεμβρίου 2012

Βία





Η βία δεν είναι κάτι καινούργιο στη κοινωνία μας. Πάντα υπήρχε και μάλλον θα συνεχίσει να υπάρχει και να εκδηλώνεται ποικιλοτρόπως στο σπίτι, στο σχολείο, στο δρόμο, στο γήπεδο, στον εργασιακό χώρο –κυρίως εδώ. Για αυτό οι ψυχολόγοι, οι ψυχαναλυτές, οι κοινωνιολόγοι ίσως μπορούν να πουν περισσότερα. Η βία ανάμεσα σε παιδιά και νέους είναι επίσης υπαρκτή και για το θέμα αυτό θα μπορούσε να πει κανείς πολλά και για πολλές ώρες.

Το θέμα λοιπόν δεν είναι η βία αλλά ο τρόπος που την αντιμετωπίζει ή την διαχειρίζεται η κοινωνία. Προφανώς σε περιόδους γενικής ηθικής και οικονομικής κατάπτωσης όπως αυτή που ζούμε, τα φαινόμενα αυτοδικίας, χειροδικίας, διαπληκτισμών, θα αυξάνονται και θα καταλαμβάνουν τον χώρο που αφήνει η αξιοπρέπεια που απομειώνεται.

Η καθημερινότητα του πολίτη είναι ένα γλέντι βίας που ασκείται πάνω του από τις εξουσίες κάθε λογής και ακριβώς σε αυτό «πατάνε» διάφοροι περιθωριακοί αλλά και οι φασίστες. Τους χρυσαλήτες κυρίως, δεν τους ενδιαφέρει να «εκπαιδεύσουν» τον πολίτη να αντιστέκεται στην κάθε εξουσία και να διεκδικεί μιαν άλλη που θα ελέγχεται από αυτόν, τον πολίτη. Δεν είναι αντι-εξουσιαστές οι άνθρωποι. Φασίστες είναι.  Οπαδοί του πιο αυταρχικού τρόπου διακυβέρνησης και της κυριαρχίας της μυστικής αστυνομίας και των χαφιέδων. Εκείνο που επιδιώκουν είναι να κάνουν τον πολίτη καταρχήν να αποδεχθεί τη βία –παρεχόμενη ως υπηρεσία από αυτούς ως μπράβους- ως τη μοναδική λύση στο άμεσο πρόβλημα του ή ως κάτι που ο καθένας θα έκανε ευχαρίστως αν μπορούσε να ξεπεράσει τους ενδοιασμούς που η εναπομείνασα αξιοπρέπεια του επιβάλλει. Μια ψευδανάγνωση του Νίτσε οδηγεί τους φασίστες σε βίαιες και ακραίες ενέργειες που ο συνηθισμένος άνθρωπος δεν κάνει επειδή είναι αδύναμος, κακόμοιρος, διότι ακόμα σκέφτεται ενώ αυτοί, οι «ήρωες», οι υπεράνθρωποι του φιδέ, μπορούν να κάνουν.

Τετάρτη 12 Σεπτεμβρίου 2012

Γύφτοι




Θα μιλήσω για τους γύφτους με αφορμή μια συζήτηση με φίλους πριν από λίγο καιρό, όταν είχαν γίνει τα γεγονότα στο Αγρίνιο. Ελπίζω να μην θελήσει κάποιος να με διορθώσει προς το πιο πολιτικώς κορέκτ τσιγγάνοι, αθίγγανοι ή ρομά. Στο χωριό γύφτους τους λέγαμε και δουλεύαμε μαζί τους. Τους λέγαμε γύφτους όπως και τους σιδεράδες και ποτέ κανείς δεν μας διόρθωσε. Αυτό το «ρομά» δεν το κατάλαβα ποτέ. Ελπίζω επίσης να μην θελήσουμε να διορθώσουμε την «Γυφτοπούλα» του Παπαδιαμάντη ή τον «Δωδεκάλογο του γύφτου», του Παλαμά. Δεν είναι οι όροι που δημιουργούν τον ρατσισμό συνήθως. Το ανάποδο συμβαίνει. Οι ανώριμες και φοβικές συνειδήσεις επιλέγουν όρους και τους νοηματοδοτούν κατά τους φόβους και τις ανασφάλειες τους.

Οι γύφτοι λοιπόν, έρχονταν στο χωριό συνήθως μόλις θερίζαμε το στάρι, τον Ιούνιο και στήνανε τα τσαντίρια στις καλαμιές, στα θερισμένα χωράφια δηλαδή,  έξω από το χωριό. Γυρίζανε οι γυναίκες στο χωριό και ζητιάνευαν κι εμείς, τα παιδιά, πηγαίναμε και τους κατασκοπεύαμε και ακούγαμε τις ακατάληπτη γλώσσα τους. Στις τρομακτικές παραδόσεις των γερόντων προς εμάς, τα παιδιά, μαζί με τους Εβραίους οι γύφτοι κλέβανε τα μικρά παιδιά, οπότε εμείς τους φοβόμασταν. Οι μανάδες μας όμως ήταν άνετες κι όταν οι γύφτισσες «διάβαζαν το χέρι τους», εκείνες αστειευόντουσαν μαζί τους και τις ρωτούσαν για τα ερωτικά τους. Ήταν διαφορετικοί από εμάς αλλά δεν τους κυνηγούσαμε, δεν έγιναν πογκρόμ ούτε και ξεσηκώθηκε το χωριό για να τους δείρει. Ακόμα και οι μικρές κλοπές που γίνονταν μάλλον από τους γύφτους, θεωρούνταν σχεδόν φυσιολογικές κι ως μια άρρητη μέθοδος αναδιανομής εισοδήματος υπέρ των γύφτων.

Τρίτη 14 Αυγούστου 2012

Σπύρος Λεμπέσης




Στον τέως Δήμο Θεσπιών, το Μαυρομμάτι έβγαζε πάντα ωραίους άνδρες και γυναίκες, με όμορφο λεβέντικο παράστημα και καθαρό λαμπερό βλέμμα. Στο Γυμνάσιο μας, θυμάμαι ότι πολλοί από αυτούς ήταν καλοί στην γυμναστική και στον στίβο.  Μου φαίνεται απολύτως φυσικό ο Σπύρος Λεμπέσης να είναι τέκνο εκείνου του τόπου. Μου φαίνεται απολύτως φυσικό να «κλέβω» κι εγώ κάτι από τη νίκη του και να κοκορεύομαι για τον συμπατριώτη μου που δυστυχώς δεν γνωρίζω προσωπικώς.

Βλέπω την φωτογραφία του και θαυμάζω μια γνήσια αντρική ομορφιά, με μπράτσα γυμνασμένα, χωρίς φλεβίτσες και κάλπικα «ποντίκια»  αλλά κι ένα χαμόγελο παιδικό, όλο μετριοφροσύνη κι αυτοπεποίθηση.

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Λονδίνο, ο Σπύρος ήταν χωρίς τον προπονητή του και μάλλον χωρίς όλο εκείνο το επιτελείο από βοηθητικό προσωπικό (μασέρ, διαιτολόγους, κλπ.) που ο σύγχρονος πρωταθλητισμός απαιτεί. Ήταν όμως «φορτωμένος» πείσμα και θυμό και αυτό ήταν το αναβολικό του.

Το ξέουμε όλοι καλά πως η ηθική του σύγχρονου παγκόσμιου πρωταθλητισμού είναι η κακή χημεία των αναβολικών και της ντόπας. Συνήθως όταν ανακοινώνεται ένα ρεκόρ, όλοι σκεφτόμαστε για το ποια ουσία είχε πάρει ο αθλητής που ακόμα δεν εντοπίστηκε από το Γουάντα (Παγκόσμιος Οργανισμός Αντιντόπινγκ) . Νομίζω ότι ο Σπύρος ακόμα αντιστέκεται κι εύχομαι να μπορέσει να μείνει έτσι, υγιής και λεβέντης κι ας μην ανεβαίνει στο βάθρο των δικών τους πρωταθλητών αλλά θα είναι πάντα νικητής στις καρδιές μας. Εντάξει, το βάθρο των νικητών έχει τα λεφτά -κι είναι πολλά- και την δόξα αλλά η υγεία μετράει τελικά. Δείτε και μάθετε για όλους εκείνους τους σούπερ σταρ αθλητές που τώρα είναι ανάπηροι.

Τετάρτη 25 Ιουλίου 2012

Μαθήματα αγώνα από τον Ασπρόπυργο (2)




Παρακολούθησα τον αγώνα των εργαζόμενων στην Χαλυβουργία Ελλάδος, από την πρώτη στιγμή, διότι εκτίμησα ότι είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση για τις δυνατότητες και τον τρόπο δράσης του συνδικαλιστικού κινήματος στην χώρα μας στην βιομηχανία, στην καρδιά της ούτως ειπείν ταξικής πάλης. Το θέμα είναι αρκετά μεγάλο αλλά για εμένα τον κρεμμυδοπαραγωγό, μάλλον καιρός είναι να κλείσει προς το παρόν εδώ.

Διαπιστώνω απλώς ότι όπως και στην πολιτική έτσι και στον συνδικαλισμό, πορευόμαστε εγκλωβισμένοι στην εμπειρία του χθες. Μας λείπει το θάρρος να δούμε τα πράγματα έτσι όπως είναι και επιμένουμε να τα εξετάζουμε σύμφωνα με τα δεδομένα περασμένων καιρών, κολλημένοι σε αντιλήψεις και θεωρίες που ίσως δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα. Αν δεν αλλάξουμε, η πραγματικότητα θα μας εκδικηθεί. Κάτι σαν το ποδόσφαιρο που ο κανόνας λέει πως αν χάσεις μια και δύο ευκαιρίες θα το φας το γκολ και θα μείνεις με την απορία και το παράπονο πως ήσουν και ο καλύτερος στο αγώνα.

Όμως, ας πάμε πάλι στην συγκέντρωση αλληλεγγύης προς τους απεργούς στην Ομόνοια, της 19ης Ιανουαρίου 2012 κι ας ακούσουμε τον Πρόεδρο του σωματείου:

Τρίτη 24 Ιουλίου 2012

Μαθήματα αγώνα από τον Ασπρόπυργο (1)



Ο αγώνας των απεργών στην Χαλυβουργία Ελλάδος στο εργοστάσιο του Ασπροπύργου είναι μεγάλος από πολλές απόψεις κι ακόμα δεν έχει τελειώσει. Αλλά τελειώνουν ποτέ οι αγώνες; Όμως σε συνέχεια του προηγούμενου σημειώματος, θα σχολιάσω σήμερα μέρος της πορείας αυτού του αγώνα μήπως και καταλάβουμε όλοι μας κάτι παραπάνω. Θα χρησιμοποιήσω αυτούσια τμήματα λόγων και δηλώσεων των πρωταγωνιστών έτσι όπως δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, την μόνη που κάλυψε με πληρότητα (αλλά με κάποιες εξαιρέσεις) την πορεία αυτού του αγώνα.

Στην απεργιακή συγκέντρωση στις 19 Ιαν 12 ο πρόεδρος του σωματείου των απεργών εργαζομένων στην Χαλυβουργία Ελλάδος, όπως είναι η επίσημη επωνυμία της επιχείρησης, είπε:

«από την πρώτη στιγμή βγάλαμε τον αγώνα μας έξω από την πύλη της "Χαλυβουργίας", κάναμε τις αποφάσεις που παίρναμε υπόθεση όλης της εργατικής τάξης. Μέσα από τις 8 συνελεύσεις που έχουμε κάνει καλέσαμε τους εργαζόμενους να μετατρέψουνε και αυτοί τους χώρους τους σε "Χαλυβουργίες"», αλλά αυτό είναι που απαιτούσε η στρατηγική του αγώνα τους; Μπορεί αυτό να είναι ο στρατηγικός στόχος για την επιτυχία της προσπάθειας τους; Διότι είναι προφανές ότι οι συνθήκες στο εργατικό κίνημα αλλά και στην κοινωνία, δεν ήταν αντίστοιχες με αυτό τον πόθο τους κι αυτό το είχαν δει ήδη, όπως θα δούμε πιο κάτω.

Δευτέρα 23 Ιουλίου 2012

Η σύγκρουση στην Ελληνική Χαλυβουργία κι εμείς



Πολλοί συγχωριανοί μας εργάζονται σε εργοστάσια στην περιοχή των Οινοφύτων ή στην Θίσβη, οπότε η «εργατική συνείδηση» είναι παρούσα στα καφενεία μας. Εμείς, οι αγρότες, είμαστε πιο «χύμα» στις κινητοποιήσεις μας συγκρινόμενοι με τους εργαζόμενους στις βιομηχανίες αλλά επειδή μπορούμε να κλείνουμε πιο αποτελεσματικά τους δρόμους, ακουγόμαστε καλύτερα.

Οι αγώνες των εργατών ξεχωρίζουν από τους δικούς μας διότι εκείνοι είναι  πιο πειθαρχημένοι και καλύτερα οργανωμένοι σε όλα τα επίπεδα, από το πρωτοβάθμιο εργοστασιακό σωματείο μέχρι την ΓΣΕΕ, για αυτό και κρατάνε πιο πολύ. Βέβαια με την δημιουργία του ΠΑΜΕ κάπως «έσπασε» αυτή η τυπική (που θα έπρεπε να είναι ουσιαστική) οργανωτική πειθαρχία αλλά το πάθος μένει.

Οι συγχωριανοί μου εργάτες, νομίζω ότι η τελευταία φορά που ήσαν συνδικαλισμένοι ήταν στην ένδοξη περίοδο των πάλαι ποτέ μεγάλων επιχειρήσεων  ΙΖΟΛΑ, Μιχαηλίδη, ΠΕΤΖΕΤΑΚΗ κ.α. Χωρίς να είμαι ειδικός, έχω την αίσθηση ότι τα τελευταία χρόνια ο συνδικαλισμός στην περιοχή μας είναι σε κάμψη. Έχει ενδιαφέρον να συζητήσουμε το θέμα αυτό διότι ο συνδικαλισμός είναι στοιχείο κι ένδειξη μερικές φορές της πολιτικής συνείδησης των εργαζομένων και σε καιρούς κρίσης προφανώς κι ενδιαφέρει πάρα πολύ. Ενώ οι συνθήκες από πολλές απόψεις είναι πιο ευνοϊκές από την εποχή που εγώ τουλάχιστον μοίραζα προκηρύξεις σε εργοστασιακές πύλες για να «βοηθήσουμε το εργατικό κίνημα», παρόλα αυτά η συμμετοχή των εργατών στους αγώνες σήμερα είναι μικρή.

Η πιο σημαντική απεργία των τελευταίων δεκαετιών σχεδόν είναι αυτή στην επιχείρηση Ελληνική Χαλυβουργία, στον Ασπρόπυργο.

Πέμπτη 19 Ιουλίου 2012

Ένα «ξεπούλημα» που πέρασε στα μουγκά!



Τώρα που τα πράγματα δεν πάνε καλά και η φτώχεια αυξάνει, μεγαλώνει και η γκρίνια. Η γκρίνια παίρνει διάφορες μορφές και η πιο συνηθισμένη είναι οι ισχυρισμοί περί αφελληνισμού μας, περί καταστροφής της γλώσσας μας και φουντώνει η κινδυνολογία για την απώλεια της «εθνικής ταυτότητας». Είναι καταπληκτικό πόσο γρήγορα μεταδίδεται στο διαδίκτυο και στα «έγκυρα» ιστολόγια κάθε απίθανη άποψη και είδηση για κινδύνους και απειλές ενώ η ψύχραιμη και τεκμηριωμένη ανταπάντηση δεν γίνεται γνωστή.

Εν πάση περιπτώσει, κανένας λαός δεν έχασε ποτέ την συνείδησή του οπότε και δεν χάθηκε απο μια τέτοια απώλεια. Η καταστροφή του επήλθε από μη ορθολογικές επιλογές και εντελώς παράλογες συλλογικές αποφάσεις. Αν θα χαθούμε δε θα φταίνε οι μοχθηροί ξένοι και οι «σκοτεινοί κύκλοι», αλλά η ανοχή μας στην βλακεία και στην σοβαροφάνεια των γελοίων. Τα έθνη και οι λαοί υφίστανται καταστροφές πρωτίστως επειδή τα ίδια δεν αντέδρασαν όπως όφειλαν, όπως μπορούσαν και όπως μερικές φωνές πρότειναν. Η δική μας ιστορία τουλάχιστον αυτό δείχνει αλλά αντί να μελετάμε και να σκεφτόμαστε προτιμούμε να ακούμε τραγικοποιημένες απόψεις περί του ζοφερού μέλλοντος της φυλής.

Μια τέτοια περίπτωση καταστροφικής διαχείρισης όχι μόνο από άτομα αλλά από το «σύστημα»: δημόσιες υπηρεσίες – εργαζόμενοι- τύπος, αναφέρω σήμερα εδώ.

Διάφορα