Δευτέρα 30 Αυγούστου 2010

Θέλει άλλον Δήμαρχο; Διαγράψτε τον!


Ας δηλώσω από την αρχή ότι εδώ και πολλά χρόνια έχω πάψει να ανήκω σε κάποιο κόμμα ή σε άλλη οργάνωση που διακηρύσσει πως θέτει ως στόχο την αλλαγή της κοινωνίας προς το καλύτερο ή την εν γένει βελτίωση του ανθρώπου.
 
Προτιμώ να πορεύομαι μόνος και να συνομιλώ με πολίτες που έχουν παρόμοιες ανησυχίες κι ευαισθησίες.
 
Η υποταγή έστω και εθελοντικώς σε αντιλήψεις πρωτοπορίας και πεφωτισμένων ηγεσιών μόνον τρόμο και απέχθεια μου προκαλεί.
 
Θεωρώ, αντίθετα, ότι η έκφραση ίδιας γνώμης και η έκφραση της προσωπικής άποψης του καθενός μας είναι το οξυγόνο της Δημοκρατίας ή της Κοινωνίας των Σκεπτόμενων πολιτών (αυτή κι αν είναι ουτοπία!). Αυτό προσπαθώ να κάνω κι ενθαρρύνω τους λοιπούς να κάνουν το ίδιο.
 
Προφανώς και δεν είναι εύκολο.

Τρίτη 24 Αυγούστου 2010

Δήμαρχος με την κολοκυθιά θα είναι Δήμαρχος κολοκύθα



Για τις Δημοτικές εκλογές δεν μένει πολύς καιρός και ήδη έχουν αρχίσει -σχεδόν ολοκληρώνονται- οι διαδικασίες για την επιλογή των υποψηφίων αρχόντων.

Ο τρόπος που γίνεται η συζήτηση και η αναζήτηση των μελλοντικών εκπροσώπων είναι ενδεικτική του κλίματος βαρεμάρας και απαξίωσης που κυριαρχεί και με την κρίση να επιμένει, να απειλεί και να φοβίζει.

Εδώ ο κόσμος καίγεται και ο προβληματισμός για τους επόμενους δημοτικούς και περιφερειακούς άρχοντες είναι σε επίπεδο της γνωστής κολοκυθιάς του παιχνιδιού των πολύ παιδικών μας χρόνων:

- Ποιος να είναι ο Δήμαρχος;
- Να είναι ο Παναγιώτης που είναι απόστρατος στρατηγός, μένει πλέον εδώ αφότου έφτιαξε το πατρικό του και έχει χρόνο για να ασχολείται
- Αλλά αυτός δεν ανέχεται τον αντίλογο και θέλει μόνο να διατάζει ξέρει
- Και ποιος να είναι;
- Να είναι ο Γιώργος που είναι ήδη Δήμαρχος και ξέρει τη δουλειά;
- Αλλά αυτός όχι μόνο δεν έκανε τίποτα αλλά και με αυτά που ασχολήθηκε τα έκανε μαντάρα κι από πάνω ακούστηκαν και αυτά για το φάγωμα των χρημάτων του αποχετευτικού δικτύου.
- Και ποιος να είναι;
- Να είναι ο Δημήτρης που είναι αγνός και αγρότης και δεν ξέρει από κομπίνες
- Ναι αλλά αυτός δεν ξέρει να μιλάει και δεν θα μπορεί να διεκδικεί για πάρτι μας λεφτά από τα Υπουργεία
- Και ποιος να είναι;
- Να είναι ο Μίλτος που έχει μεγάλο σόι και η γυναίκα του είναι από το άλλο μεγαλοχώρι. Είναι επιτυχημένος επιχειρηματίας και έχει λεφτά να βάλει και για την ομάδα.
- Τότε να αναλάβει την ομάδα! Στα άλλα είναι εντελώς άσχετος κι έχει τσακωθεί με τους μισούς συγχωριανούς του
- Και ποιος να είναι;
. . . . . . . . . . . .

Για την "Αντιγόνη" που έπρεπε να είναι "Κρέων"


 Όπως έγραφα στο προηγούμενο σημείωμα, μετά την θεατρική παράσταση στο αυτοσχέδιο θέατρο της Κοιλάδας των Μουσών, ξαναδιάβασα του κείμενο του Σοφοκλή. Η "Αντιγόνη" με έβαλε σε σκέψεις και για να ξεμπερδέψω προς το παρόν μαζί της, αυτές τις σκέψεις θέλω να μοιραστώ μαζί σας κι ελπίζω να έχω την κατανόηση αλλά και την συμβολή σας. Δεν θα σταθώ στα λυρικά ή τα φιλοσοφικά μέρη του έργου αλλά σε ότι αποτελεί κριτική και άποψη του Ποιητή για τα πολιτικά πράγματα της πόλεως τότε που έχουν επικαιρότητα -νομίζω- και στην δική μας πόλη σήμερα.

Πιστεύω λοιπόν ότι η "Αντιγόνη", η τραγωδία του Σοφοκλή, είναι ψευδώνυμη: θα έπρεπε να ονομάζεται "Κρέων". Ο πρωταγωνιστής δεν είναι η Αντιγόνη αλλά ο Κρέων. Στο έργο, στην πραγματικότητα, δεν παρουσιάζεται μόνο το προσωπικό δράμα μιας πριγκιποπούλας και η αντίθεσή της σε μια απόφαση της εξουσίας, αλλά οι συνέπειες της άσκησης της εξουσίας στον φορέα και εκτελεστή της. Ακόμα πάντως και ως προς την ποσότητα του κειμένου που επιμερίζεται στον κάθε ηθοποιό, αν εξετάσει κάποιος τα πράγματα, θα συμφωνήσει με την θέση αυτή. Ο Κρέων είναι ο απόλυτος πρωταγωνιστής!

Τετάρτη 18 Αυγούστου 2010

Χορευτές του Σοφοκλή και των καφενείων



Η "Αντιγόνη" όταν  διδάσκεται στα σχολεία από δάσκαλο με μεράκι προκαλεί συναισθηματική φόρτιση. Θυμάμαι την φιλόλογο στο Γυμνάσιο Θεσπιών τουλάχιστον σε εμένα να το καταφέρνει αυτό. Η εικόνα της νεαρής βασιλοπούλας που αντιστέκεται στην ανάλγητη εξουσία, όπως και να το κάνεις, είναι συγκινητική. Έχει κάτι το ηρωικό και η περίσσεια αυταπάρνησης δεν σε αφήνει αδιάφορο. Για τα νεανικά μου χρόνια η ιδέα της αντίστασης στις διαταγές της εξουσίας ταύτιζε την Αντιγόνη με τις αγωνίστριες της Αριστεράς, ΕΠΟΝιτισες και ΛΑΜΠΡΑΚισες που κι αυτές αντιστέκονταν στην εξουσία της εποχής.

Με την ευκαιρία της παράστασης της τραγωδίας του Σοφοκλή στην δική μας "Κοιλάδα των Μουσών", κάποιες σκέψεις γεννήθηκαν και αυτές θα θελα να μοιραστώ μαζί σας μεσούντος του πυριφλεγούς Αυγούστου.

Ο Γιάννης Τσαρούχης κάποτε είχε πει ότι "η Ελλάδα είναι ωραία ως σκηνικό αλλά χάλια ως παράσταση" και την φράση αυτή δανείζομαι και παραλλάζω για να εκφράσω την κριτική μου για την παράσταση: ο χώρος υποβλητικός με εξαιρετική ακουστική –άραγε πρόκειται να διαμορφωθεί, να σχεδιαστεί σωστά η πρόσβαση των αυτοκινήτων και η στάθμευση, κλπ. και να αξιοποιηθεί για παρόμοιες εκδηλώσεις;- αλλά η παράσταση κάπου έχανε. Δεν είμαι και ειδικός στα θεατρικά αλλά κάτι δεν μου άρεσε.

Εν πάση περιπτώσει και ασχέτως με την γκρίνια μου, τέτοιες εκδηλώσεις είναι πάντα ευπρόσδεκτες και μακάρι να γίνονται και πιο συχνά.

Έβλεπα την παράσταση, παρατηρούσα τους χορευτές να λένε τα χορικά τους ουδέτερα και υπεράνω κι εκ των υστέρων λογικοί και νουνεχείς τρομάρα τους!   Όταν ο άρχοντας Κρέων τους ανακοίνωνε τις αποφάσεις του εκείνοι του έλεγαν κακομοίρικα, άβουλα "αφού το λες εσύ" κι αποσύρονταν από την σκηνή. Εκ των υστέρων σοφοί και αλάθητοι κριτές της εξουσίας αλλά ποτέ αυτοκρινόμενοι.

Από την αρχή κιόλας του έργου ο ποιητής παρουσιάζει τον λαό-χορό να εκχωρεί κάθε εξουσία στον άρχοντα: "Κάνε ό,τι σ' αρέσει στην πόλη, Κρέοντα, γιε του Μενοικέα και για τους δύστροπους και τους νομοταγείς, σε εμπιστευόμαστε να πάρεις όποια απόφαση θέλεις και για τους πεθαμένους και για τους ζωντανούς". Ουάου!

Πέμπτη 15 Ιουλίου 2010

Η δίκη των πιθήκων και η αεί μάχη κατά της βλακείας


Ο Ιούλιος είναι ο μήνας των επετείων των μεγάλων γεγονότων. 

Στις 14 Ιουλίου 1789 ξεκίνησε η Γαλλική Επανάσταση ενώ στην Ελλάδα στις 15 Ιουλίου 1965 ξεκινούσε η Αποστασία των βουλευτών της τότε κεντρώας Ένωσης Κέντρου με πρώτο και καλύτερο τον Μητσοτάκη.

Στις 4 Ιουλίου 1776 οι άποικοι στην Αμερική, ξεκίνησαν τον χορό των προοδευτικών επαναστάσεων αλλά οι Αμερικάνοι δεν ξέφυγαν από την θρησκοληψία και τον ρατσισμό.

Οι ΗΠΑ είναι μια μεγάλη χώρα με κάθε μέτρο. Μεγάλη στο μεγαλείο της αλλά μεγάλη και στην βλακεία. Οι στενόμυαλοι και οι φανατικοί εκεί, δεν έλειψαν ποτέ και αρκεί να θυμηθούμε τους ρατσιστές της Κου Κλουξ Κλαν αλλά και τους πρόσφατους δύο Μπους αλλά και τον Ρέιγκαν.  Η οικονομική ισχύς, η επιστημονική ανάπτυξη πάνε χέρι χέρι με τις πιο καθυστερημένες αντιλήψεις. 

Έχουν κι εκεί ιεροκήρυκες σαν τον δικό μας τον Άνθιμο (τον επίσκοπο Θεσσαλονίκης) αλλά και εισαγγελείς, σαν τους δικούς μας, που μεριμνούν για τα άγια των αγίων της θρησκόληπτης Αμερικής.

Το Τενεσί είναι μια πολιτεία (δηλαδή ένα μικρό κράτος) των ΗΠΑ κάπου στα ανατολικά, προς τον Ατλαντικό. Έχει έκταση λίγο πιο μικρή από την Ελλάδα και πληθυσμό περίπου 6,5 εκατομμύρια κατοίκους.

Δευτέρα 12 Ιουλίου 2010

Όταν έκλαψε ο Κορκονέας



Ο Επαμεινώνδας Κορκονέας έχει καταγωγή από την Μάνη κι αυτό το άγριο αέρα του μανιάτικου τσαμπουκά τον επιδείκνυε κάθε φορά στην διάρκεια της υπηρεσίας του. Οι συνάδελφοι και οι φίλοι τον ξέρουν ως Νώντα. Πριν γίνει το κακό εκείνο το βράδυ του Δεκέμβρη τον έβλεπαν που είχε αγριέψει. Ήταν μονίμως θυμωμένος με τα κωλόπαιδα της αριστοκρατίας που καλοταϊσμένα και κακομαθημένα μαζεύονται στην περιοχή του κέντρου, γύρω από τα Εξάρχεια και το Πολυτεχνείο και το παίζουν επαναστάτες. Οι κοπρίτες, οι αλήτες. Χωμένα στην πρέζα τα μαλακισμένα μας πουλάνε αγριάδα. Το"μας" αναφερόταν σε όλους τους συναδέλφους του στο Τμήμα των Εξαρχείων όπου υπηρετούσε ο Νώντας. Τον άκουγαν και συγκατένευαν. Τον άκουγαν οι αξιωματικοί, οι ανώτεροι και του χαμογελούσαν. Τον άκουγαν και οι νομοταγείς πολίτες φίλοι του και κουνούσαν το κεφάλι συμφωνώντας σιωπηλά. Ο Γεωργιάδης του ΛΑΟΣ και οι συν αυτώ έλεγαν τα ίδια φωνασκώντας. Μπορεί αυτούς να άκουγε κιόλας ο Νώντας, ποιος ξέρει;


Ποιος να αντιμιλήσει άλλωστε στον ψυχάκια το Νώντα που έπαιζε με το περίστροφο σαν καουμπόης και σαν επιθεωρητής Κάλαχαν: " Ξέρω τι τους χρειάζεται αλλά ας όψεται η δημοκρατία τους που δεν μου λύνουν τα χέρια".  Το "τους" αφορούσε όλους τους άλλους, που γέμιζαν τους δρόμους.

Τρίτη 6 Ιουλίου 2010

Κομματική πειθαρχία και Δημοκρατία

Το πολιτικό σύστημα της Δημοκρατίας που βιώνουμε είναι το κομματικό: μέσω του μηχανισμού των κομμάτων επιλέγονται οι υποψήφιοι βουλευτές που μετά τις γενικές πολιτικές εκλογές, μερικοί από αυτούς θα γίνουν αντιπρόσωποι για την νομοθετική εξουσία (Βουλή). Οι βουλευτές εγκρίνουν και την εκτελεστική εξουσία (Κυβέρνηση) ενώ εκλέγουν τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Ο ρόλος τους είναι συνεπώς σημαντικός για όλους μας ασχέτως του εάν τους ψηφίσαμε ή όχι και ως τέτοιος κρίνεται. Δεν πρέπει παρόλα αυτά να ξεχνάμε ότι η ύπαρξη τους στα έδρανα του Κοινοβουλίου περνά σχεδόν αποκλειστικά από την κομματική κρησάρα. Αυτοί τουλάχιστον φαίνεται ότι δεν το ξεχνούν.

Ο Μετσοβίτης πολιτικός Αβέρωφ είχε διατυπώσει με γλαφυρό τρόπο την πραγματικότητα αυτή με την βουκολική φράση "όποιος φεύγει από το μαντρί τον τρώει ο λύκος", αποδίδοντας τον ρόλο προβάτου στον κάθε βουλευτή. Απ’ όσα γνωρίζω κανείς δεν του έφερε ποτέ αντίρρηση, δηλώνοντας με τον τρόπο αυτό την συμφωνία του για τον χαρακτηρισμό που αποδόθηκε.

Εάν σκεφτούμε ότι οι εκπρόσωποι είναι γενικώς οι καλύτεροι από τους ψηφοφόρους τους, τότε η εικόνα που βλέπουμε σήμερα δεν μας επιτρέπει αισιοδοξία: πρόβατα ψηφοφόροι διαλέγουν λίγο καλύτερα πρόβατα ως αντιπροσώπους!

Σάββατο 12 Ιουνίου 2010

Καίμε τους Ιούδες για να μην αλλάξει τίποτα;

Οι έρευνες της κοινής γνώμης δεν έλειψαν ποτέ από την ζωή μας. Με αφορμή διάφορα γεγονότα εμφανίζονται οι αναλυτές στα κανάλια και στις εφημερίδες. Παρουσιάζουν με βαθυστόχαστο ύφος τα στοιχεία τους που σήμερα, για παράδειγμα, δείχνουν ότι οι πολίτες δεν συμφωνούν με τις ηγεσίες των κομμάτων, δεν τους αρέσουν όσα γίνονται αλλά και δεν ξέρουν τι θέλουν. Οι πολίτες αυτής της χώρας είναι  ανήσυχοι αλλά όχι απελπισμένοι ακόμα.

Προφανώς αυτοί που πληρώνουν τις εταιρείες ερευνών, δεν περιμένουν τα μαντάτα τους, που τα βιώνουμε όλοι βέβαια, αλλά επιδιώκουν να διαμορφώσουν κάπως το πολιτικό σκηνικό. Λέω "κάπως" διότι στην χώρα μας ακόμα και στα πιο ψηλά κλιμάκια των εξουσιών ο όρος "σχεδιασμός" ακούγεται ως αστείο.

Υπάρχουν δημοσιεύματα και γράφονται αναλύσεις για το πώς κάποιοι επιχειρηματικοί κύκλοι κάνουν σχέδια για το πολιτικό σκηνικό του άμεσου μέλλοντος. Ότι η αρχή έγινε με την Μπακογιάννη που έδιωξε η ΝΔ, με τους τρεις που έδιωξε το ΠΑΣΟΚ και συνεχίστηκε με την ευρωπαϊζουσα Αριστερά που έφυγε από τον ΣΥΝ και έπεται συνέχεια. Το ότι μάλιστα όλοι αυτοί θα συστεγαστούν τώρα στο ίδιο γραφείο στην Βουλή, ίσως είναι σημείο του χάους των ημερών. Σχόλια και κείμενα γράφονται για νέα κόμματα που πρέπει να δημιουργηθούν κλπ.

Ίσως αν είχαμε τέτοιους "κύκλους", που να ήσαν ικανοί να κάνουν και να υλοποιήσουν τέτοια μακρόπνοα σχέδια, να μην είχαμε φτάσει ως εδώ. Να μην είχαμε φτάσει στο σημείο να απειλείται με γενική απορρύθμιση η πολιτική ζωή διότι η οικονομική και κοινωνική ήδη έχει αρχίσει να ξεχαρβαλώνεται βάναυσα.

Μέχρι σήμερα, στην χώρα μας, τα σχέδια που γίνονται είναι αυτά που κρατάει κάνα μήνα το πολύ, μέχρι να εισπραχτούν τα "υπησχεμένα" ή να σβήσει η ηχώ της διακήρυξης του στις πλατείες. Κανένας σχεδιασμός δεν είναι και δεν μπορεί να είναι μακροπρόθεσμος γιατί ακριβώς δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για αυτόν. Οι ηγεσίες μας είναι ανίκανες ή μάλλον κάτι χειρότερο: ημιμαθείς και αδιάφορες!

Τετάρτη 9 Ιουνίου 2010

Διάλογοι κουφών και συμπεριφορές ανηλίκων


Δυο κουφοί κάθονταν στο καφενείο και ο πρώτος ξάφνου ρωτάει τον δεύτερο: «πόσο κάνει δύο κι ένα;». « Πέντε», απαντάει ο δεύτερος και τότε ο πρώτος, πριν καλά καλά ακουστεί η απάντηση του δεύτερου, φωνάζει «να τη φας και να ΄ναι κρύα» και ξεσπάει σε χάχανα και κάνει την χειρονομία της νίκης και της επικράτησης νομίζοντας ότι τον νίκησε, τον κορόιδεψε τον άλλον δηλαδή εντελώς. Ο δεύτερος δεν κατάλαβε γιατί ο άλλος χάρηκε ενώ σε εμάς που βλέπαμε την σκηνή έμεινε η ξινίλα από ένα θέαμα κακόγουστο.

Κάπως έτσι αισθάνομαι με τα όσα γίνονται αυτόν τον καιρό στην κεντρική πολιτική σκηνή της χώρας όπου ένα πιο μεγάλο σκάνδαλο, αυτό του συνολικού συμψηφισμού, δεσπόζει όλων των άλλων που εξετάζουν και προσπαθούν να αποκαλύψουν δήθεν οι εξεταστικές επιτροπές ενώ τελικά εκείνο που κάνουν είναι να μας κάνουν να φύγουμε μακριά από τη βρώμα που ξεχύνεται από όλες τις μεριές. Στα στιγμιότυπα που δείχνουν τα κανάλια από τις συνεδριάσεις των επιτροπών αυτών, βλέπω τους αντιπροσώπους μας να κάνουν πλακίτσες και να χαριεντίζονται μεταξύ τους σαν τους κουφούς της ιστορίας μας και νομίζουν ότι έτσι μας διασκεδάζουν ενώ εμάς μας πνίγει η τσαντίλα για το θέαμα αλλά και η απελπισία για το πόσο πιο βαθιά θα μπούμε στον οχετό της εξουσίας όπου χωρίς να μαθαίνουμε κάτι πιο συγκεκριμένο δεν βλέπουμε και διέξοδο στο βάθος.

Στην Αμερική της δεκαετίας του εβδομήντα, ένας φίλος μου σπούδαζε στο Σικάγο των ΗΠΑ και παράλληλα εργαζόταν πλένοντας (τι άλλο;) πιάτα σε πιτσαρία κάποιου συμπατριώτη του. Κάποτε αγόρασε ένα μεταχειρισμένο αυτοκίνητο και ξεκίνησε να επισκεφτεί έναν φίλο του σε άλλη πολιτεία. Στην διαδρομή θα διέσχιζε κάμποσες από τις πολιτείες των ΗΠΑ. Κάποια στιγμή ενώ οδηγούσε αμέριμνος, άκουσε πίσω του την σειρήνα του αστυνομικού αυτοκινήτου και συνειδητοποίησε, κάπως αργά βέβαια,  ότι έτρεχε με ταχύτητα μεγαλύτερη από το όριο για τον συγκεκριμένο δρόμο. Ο αστυνομικός, αφού εξέτασε τα χαρτιά του,  τον οδήγησε αμέσως στο τοπικό Δικαστήριο. Εκεί ένας δικαστής καταλόγισε αμέσως την ποινή και του πρότεινε δύο τρόπους εφαρμογής της: (1) να κάνει κάποια κοινωνική εργασία για δεκαπέντε ημέρες (που για αυτόν ήταν να εργαστεί στην αποκομιδή των απορριμμάτων της πόλης) και (2) να παρακολουθήσει ένα 8ωρο σεμινάριο κοινωνικής συμπεριφοράς και αυτογνωσίας. Ο κάθε Έλληνας προφανώς θα διάλεγε το ευκολότερο και τα γρηγορότερο κι αυτό έκανε ο φίλος μου:

Σάββατο 15 Μαΐου 2010

Κατσακούτσος το όνομα του νέου Δήμου μας!

Στις παραμονές των εθνικών εορτών, ο διευθυντής του Δημοτικού σχολείου μας έστελνε να φέρουμε από τον Κατσακούτσο δάφνες για τα στέφανα που θα κατέθεταν οι επίσημοι ανήμερα τις γιορτής στο Ηρώο, στο προαύλιο της εκκλησίας. Έστελνε πάντα τους κακούς μαθητές και όχι τους καλούς. Διάκριση μικρή μεν αλλά σημαντική από άποψη μελλοντικής εξέλιξης και επαγγελματικού προσανατολισμού. Εμείς δεν θα σπουδάζαμε έτσι κι αλλιώς και ως παιδιά του χωριού θα μέναμε εδώ να καλλιεργούμε τα χωράφια. Οπότε η σχέση μας με τον Κατσακούτσο έπρεπε να κτιστεί εξ απαλών ονύχων.

Ο Κατσακούτσος, για όσους δεν τον ξέρουν, είναι η ρεματιά ανάμεσα σε Ερημόκαστρο, Κασκαβέλι, Βάγια και Μαυρομάτι. Παραμελημένη, ενίοτε χώρος απόρριψης διαφόρων άχρηστων πραγμάτων και με άγρια βλάστηση. Το φθινόπωρο, όταν πηγαίναμε για τις δάφνες του ΟΧΙ χαιρόμουν τα απολαυστικά κούμαρα. Κάποιοι υποψιασμένοι έπαιρναν μαζί τους και λάστιχα (έτσι λέγαμε τις σφεντόνες) και σημάδευαν τα πουλιά ενώ οι υπόλοιποι τους βρίζαμε τους παλιολουφαδόρους. Πάντως όλοι μας απολαμβάναμε την κοπάνα και αφού φορτωνόμασταν δάφνες γυρνούσαμε αργά το μεσημέρι, αφού είχε σχολάσει το σχολείο και αφήναμε τις δάφνες έξω από το γραφείο του Διευθυντή. Τα στεφάνια θα τα έφτιαχναν οι συμμαθήτριες την επομένη. Σε εμάς έμεναν οι περιπέτειες της ημέρας που τις λέγαμε μεταξύ μας και ανέβαινε το ηθικό μας.

Ο Κατσακούτσος έμεινε από τότε στη μνήμη μου ως το απρόσιτο, άγριο σημείο ανάμεσα σε τόσα χωριά: τόσο πλησίον αλλά και τόσο μακράν!

Διάφορα