Μικρή πολιτική, χωρίς πάθος. Μεγάλη πολιτική με κούφια λόγια.

Είναι γνωστή η ιστορία για τον άνδρα που έλεγε στους φίλους του για το πως έχουν χωρίσει τις δουλειές στο σπίτι με την γυναίκα του.

"Η γυναίκα μου ασχολείται με όλα τα μικρά και ασήμαντα: τι θα φάμε, το θα καλλιεργήσουμε φέτος, σε τι τιμή και σε ποιόν έμπορο θα πουλήσουμε τα κρεμμύδια, που θα αγοράσουμε οικόπεδο για το κορίτσι, αν θα αλλάξω τρακτέρ." και άλλα παρόμοια.

Έκπληκτοι οι φίλοι του τον ρώτησαν "και ποιά είναι τα σημαντικά;", κι εκείνος με στόμφο και πόζα απάντησε "η διεθνής οικονομική κρίση, η σύγκρουση στην Κορέα, οι σχέσεις με την Τουρκία, . . . " και ήταν ικανός να συνέχιζε αν δεν άρχιζαν να φεύγουν οι άλλοι.

Η διατύπωση των δύο κατηγοριών προβλημάτων οριοθετεί και τα μεγέθη της πολιτικής.

Με τα καθημερινά προβλήματα των πολιτών όπου πρέπει να διατυπωθούν ιδέες για την υπέρβασή τους όλοι αποφεύγουν να ασχοληθούν. Αυτή είναι η μικρή πολιτική. Είναι η πολιτική του συγκεκριμένου και της επιβίωσης. Είναι η δύσκολη πολιτική, διότι το γενικό προσωποποιείται: η γενική πολιτική ιδέα γίνεται πράξη συγκεκριμένου πολίτη και συμπολίτη μας και κρίνεται με την πράξη και την δράση του. Μετρούν τα έργα και όχι τα λόγια!

Η πρόσφατη ομιλία του Αλέκου Παπαδοπουλου

Ως ένα διάλειμμα από τα πολύ τοπικά θέματα, σας προτείνω να διαβάσετε την πρόσφατη ομιλία του Αλέκου Παπαδόπουλου  του Αλέκου Παπαδόπουλου στην εκδήλωση του ΕΛΙΑΜΕΠ με θέμα "Η κρίση μητέρα της αλλαγής: για μια διαφορετική Ελλάδα".

Η ομιλία έγινε στις 23 Νοεμβρίου 2010 και το πλήρες κείμενο της, με την ορθογραφία, τους τονισμούς και τις υπογραμμίσεις, όπως δόθηκε στους δημοσιογράφους, ακολουθεί:

«Κυρίες και κύριοι,

Πράγματι, στις κανονικές χώρες η κρίση είναι “η μητέρα της αλλαγής”. Αυτό όμως δεν ισχύει για τη χώρα μας. Δεν κατακτήθηκαν ακόμα οι πολιτικές, κοινωνικές και πολιτισμικές προϋποθέσεις για τον μετασχηματισμό της σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος.

Το 2011 θα είναι μια ιδιαιτέρως αποκαλυπτική χρονιά. Θα διαμορφωθούν νέες πραγματικότητες στο πολιτικό, στο κοινωνικό και στο οικονομικό πεδίο.

Εικόνα μου είσαι Συνεταιρισμέ μου, αλλά βοήθα με, να μη μας λυπάμαι!

Από τα σχολικά χρόνια προβάλλεται σε όλους μας το αγαθό της συλλογικής εργασίας, της συνεργασίας. Από τα Αμπελάκια των χρόνων της Οθωμανικής κυριαρχίας μέχρι τις σημερινές Ενώσεις Συνεταιρισμών και την ΠΑΣΕΓΕΣ έχει περάσει πολύς καιρός και οι αλλαγές είναι τεράστιες.

Η δημιουργία των Αγροτικών Συνεταιρισμών, άνοιξε τον δρόμο για την αντιγραφή τους από άλλους επαγγελματίες και έτσι βλέπουμε σήμερα τους Συνεταιρισμούς Υδραυλικών, Ηλεκτρολόγων, Καταναλωτών, κ.α.. Το γεωργικό συνεταιριστικό κίνημα στην εποχή του, κυρίως στην δύσκολη μεταπολεμική περίοδο, δημιουργήθηκε από τα πιο προοδευτικά μυαλά αγροτών της εποχής. Είναι ιστορία με τραγικές πλευρές το πως έφτασαν οι Συνεταιρισμοί να καρκινοβατούν σήμερα και να έχουν συσσωρευμένες ζημιές.

Για πολλούς, η καταστροφική αυτή πορεία, ήταν αποτέλεσμα μελετημένων μεθοδεύσεων επιχειρηματικών και κυβερνητικών κύκλων. Ίσως. Αλλά αυτό δεν ήταν αναμενόμενο; Τι περιμέναμε, ότι θα μας έραιναν με τριαντάφυλλα, ειδικά οι πολιτικοί του συγκεκριμένου κράτος που δεν νοιάζεται για εμάς αλλά μόνο για τις ψήφους των αγροτικών περιοχών;

Άρα, έχουμε κι εμείς τις ευθύνες μας. Χάσαμε χρόνο και σπαταλήσαμε χρήμα αλλά δεν χάσαμε ακόμα το μέλλον.

Θεωρία και πράξη της αγροτικής οικονομίας εν Ερημοκάστρω

Καταρχήν θέλω να πω ότι οι σκέψεις που γράφω εδώ και μοιράζομαι μαζί σας δεν είναι κατευθύνσεις για εγγυημένη επιτυχή δράση αλλά ιδέες για συζήτηση. Δεν πιστεύω να πιστεύετε ότι ξέρω τι πρέπει να κάνω για να λύσω το οικονομικό πρόβλημα. Αν το ήξερα θα το έκανα και δεν θα έγραφα τώρα όλα τούτα. Νομίζω ότι δεν υπάρχουν έτοιμες και σίγουρες λύσεις και αυτό θα φανεί και στην συνέχεια. Αλλά θέλω να πιστεύω ότι αν αρχίσουμε να συζητάμε, χωρίς προαπαιτούμενα και προκαταλήψεις, με ειλικρίνεια και θετική επιδίωξη να υλοποιήσουμε αλλαγές στην ζωή μας, τότε όλα θα γίνουν καλύτερα για όλους μας.

Σε κάθε κατάσταση για να σχεδιάσεις την κατάλληλη κίνηση και να ωφεληθείς πρέπει να εξετάσεις επισταμένως και να κατανοήσεις τις αντικειμενικές  και τις υποκειμενικές προϋποθέσεις. Μάθημα πρώτο φιλοσοφίας και πολιτικής οικονομίας. Ας προσπαθήσουμε να τα κάνουμε πράξη στην αγροτική οικονομία του απλού Ερημοκαστραίου αγρότη.

Αγρότες ταλαίπωροι και πάντα μπερδεμένοι

Μιλώντας για την γεωργική εργασία ή την αγροτική εργασία, δεν μπορώ παρά να κάνω ένα ταξίδι στο σχετικά πρόσφατο παρελθόν. Δεν είναι αχρείαστη αυτή η αναδρομή. Ίσως μας βοηθήσει να καταλάβουμε πιο καλά το που πάμε και το πώς πρέπει να επιβιώσουμε. Θα εκτιμήσω ιδιαίτερα τις προσθήκες και τα σχόλια που θα μας βοηθήσουν να αντιληφθούμε ότι ο δρόμος που πήραμε και φτάσαμε ως εδώ, δεν ήταν μονόδρομος κι ότι πάντα υπάρχει η δυνατότητα μιας άλλης εξέλιξης.

Για πολλά χρόνια οι πατεράδες μας καλλιεργούσαν τα ίδια χωράφια και παρήγαν τα ίδια προϊόντα: στάρι, κριθάρι, πατάτες, βαμβάκι, φασόλια, φακές, ρεβίθια. Μετά, με την Χούντα έγινε η ανάπτυξη της κρεμμυδοπαραγωγής και ήρθαν τα πολλά λεφτά που γκρέμισαν τα παλιά σπίτια με τις αυλές και τους κήπους και έφτιαξαν αποθήκες. Έτσι το Ερημόκαστρο έγινα σαν τα Λιόσια ενώ τα γειτονικά χωριά που δεν είχαν την οικονομική ανάπτυξη τη δική μας, οι ‘κακόμοιροι’ κράτησαν τους κήπους τους

Μια "πρόταση" με καλές προθέσεις που περιμένει τα δικά μας "ρήματα"

Μετά τις εκλογές, κάτι προκαλεί το κοιμισμένο ενδιαφέρον των Ερημοκαστραίων για την ανάπτυξη της περιοχής και για δημιουργία. "Κάλλιο αργά παρά πότε" θα σκεφτεί ο καλοπροαίρετος αναγνώστης και θα αφοσιωθεί στο σχετικό κείμενο που δημοσιεύτηκε στα ΘΕΣΠΙΑΚΑ, και που για την ευκολία της επικοινωνίας θα τα αποκαλώ από εδώ και μπρός σκέτο "Πρόταση".

Καταρχήν οφείλονται πολλά συγχαρητήρια και "μπράβο" στους συντάκτες του κειμένου για την προσπάθεια και το κουράγιο τους. Με όλη την μιζέρια και την κακομοιριά μας και την παντελή έλλειψη αισιοδοξίας μας, ας μην βιαστούμε να καταδικάσουμε ως ‘μια από τα ίδια’ την προσπάθεια αυτή.

Η αλήθεια βέβαια είναι ότι πολλοί από τους συντάκτες της Πρότασης, έχουν στο παρελθόν προσπαθήσει να διατυπώσουν τέτοιες ή παρόμοιες προτάσεις αλλά "κόλλησαν" στην προκατάληψη και τον "σνομπισμό" όλων μας. Μπορεί κι εκείνοι να έκαναν σφάλματα "επικοινωνιακά", αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να τους καταλογίσει κανείς "σκοτεινές" προθέσεις. Εκ του αποτελέσματος κρίνοντες, βλέπουμε ότι οι συμπολίτες μας αυτοί, έπεσαν θύματα της προσφοράς τους, απομονώθηκαν, δεν εκλέχτηκαν ποτέ σε δημόσιο αξίωμα, οδηγήθηκαν στο περιθώριο και η απογοήτευση άρχισε να τους τριγυρίζει.

Αν υπάρχει σήμερα ένας ουσιαστικός κίνδυνος απαξίωσης της Πρότασής τους είναι, αυτή τους η προϊστορία στο τοπικό πολιτικό σκηνικό, να επισκιάσει την ουσία της πρωτοβουλίας τους, να ταυτιστεί δηλαδή το περιεχόμενο της Πρότασης με τα συγκεκριμένα πρόσωπα και έτσι να χαθεί μια ακόμα ευκαιρία για να ξεκολλήσουμε από τον πάτο. Και μόνο για αυτή την επιμονή τους να προκαλέσουν την συζήτηση και τον προβληματισμό μας ακόμα μια φορά τους συγχαίρω.

Πνεύματα εξέγερσης πέριξ του Πολυτεχνείου και οι σαμάνοι της εξουσίας

Οι ψυχές των ανθρώπων που πεθαίνουν, γίνονται πνεύματα και συνεχίζουν να ζουν στον χώρο όπου συνέβη το μοιραίο και απώλεσαν δηλαδή το σώμα τους. Στην λαϊκή μας παράδοση, τα γεφύρια, τα πηγάδια, τα ρέματα, τα μέρη δηλαδή όπου χάθηκαν άνθρωποι από ατύχημα ή από φόνου, έχουν κρατήσει τις ψυχές των θυμάτων και τις νύχτες, με την βοήθεια του ανέμου, ακούει ο περαστικός ταξιδευτής φωνές, οιμωγές, και κραυγές και βιάζεται να τρέξει μακριά αλαφιασμένος, αν δεν ξέρει το ειδικό για την κάθε περίπτωση ξόρκι.

Στην περιοχή του Πολυτεχνείου, στην Αθήνα, τέτοιες ημέρες του Νοέμβρη, υπερίπτανται τα πνεύματα των θυμάτων της εξέγερσης εκείνης της νύχτας του 1973. Εκείνη την νύχτα, με τον αλήστου μνήμης Ντερτιλή -ακόμα φυλακισμένο αμετανόητο στον Κορυδαλλό- να γυρνά λυσσασμένος έξω από την πύλη με το περίστροφο στο χέρι ουρλιάζοντας, τους μπάτσους να κτυπάνε με τα γκλομπς, τους ελεύθερους σκοπευτές να ρίχνουν στον σωρό από τις γύρω ταράτσες, και τους συμπαραστάτες των καταληψιών να έχουν πάρει αποστάσεις. Εκείνη την νύχτα, που μόνο αλλόφρονες νέοι μεθυσμένοι απο την ατμόσφαιρα που οι ίδιοι είχαν δημιουργήσει πίσω από τα κάγκελα και πωρωμένοι φαντάροι κυκλοφορούσαν και μπουκάριζαν στο προαύλιο και στα αμφιθέατρα που είχαν γίνει νοσοκομεία κι όλοι οι άλλοι, οι ‘σώφρονες νομοταγείς πολίτες’, άκουγαν, από τα ραδιόφωνα στα σπίτια τους, την εκπομπή και τις ανατριχιαστικές φωνές των εκφωνητών. 

Χωρίς να το έχουν καταλάβει, εκείνη την νύχτα παρακολουθούσαν το πρώτο ριάλιτι, που κάθε χρόνο τώρα το ξαναπαίζουν στην τηλεόραση, αλλά κανείς δεν τους ζήτησε, ευτυχώς, να ψηφίσουν για την απόσυρση τόσων ‘παικτών’.

Πάνω που το βούλωνε ο Ανθιμος μας προέκυψε ο . . . μουεζίνης!

Με την θρησκοληψία και τον φανατισμό δεν τα πάω καθόλου καλά. Κατά καιρούς εντυπωσιάζομαι και απορώ με τα χριστεπώνυμα πλήθη που γεμίζουν τα προαύλια των ναών για να προσκυνήσουν ιερές εικόνες που ταξίδεψαν από μακριά ή για να προσκυνήσουν κάποιον πνευματικό που επίσης άφησε το γιατάκι του κι ήρθε στους κοσμικούς χριστιανούς να τους ευλογήσει. Δεν τους καταλαβαίνω.

Χωρίς να θέλω να είμαι δηκτικός προς τους θρησκευόμενους, οφείλω να παρατηρήσω ότι οι περισσότερες θρησκείες ενώ διακηρύσσουν την αγάπη προς τον συνάνθρωπο έχουν γίνει η αιτία για πολλούς πολέμους, σφαγές και καταπατήσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Πολύ πριν την μυστική αστυνομία των σύγχρονων αυταρχικών καθεστώτων, η Ιερή Εξέταση στην Δύση και οι αφορισμοί στην Ανατολική, έδωσαν έμπρακτα μαθήματα εξολόθρευσης της διαφορετικής άποψης.

Ο Μωαμεθανισμός δεν πάει πίσω. Όχι ως θρησκευτικό δόγμα αλλά ως οργάνωση των Αγιατολάχ και των Μουεζίνηδων επιδεικνύει την ίδια εξολοθρευτική φανατίλα. Θυμάστε πριν μερικά χρόνια που είχαν επικηρύξει με θάνατο τον συγγραφέα Σαλμάν Ρουσντί ή τον Δανό σκιτσογράφο που είχε τολμήσει να κάνει τον Μωάμεθ σε κάποια γελοιογραφία;

Τα εκλογικά αποτελέσματα και ο σοφός Σωκράτης

Τα αποτελέσματα των εκλογών πυροδότησαν την συζήτηση για την αποχή. Γι εκείνους του πολίτες που δεν ήρθαν στα εκλογικά κέντρα και "μίλησαν" απουσιάζοντας. Απορώ για την ικανότητα όλων των πολιτικών κομμάτων να διαβάζουν το "μήνυμα" και να οικειοποιούνται τους απόντες. Ερμηνεύουν οιωνούς και κρυφά σημεία που μόνον εκείνοι βλέπουν;

Εγώ πάλι με όσους από όλους αυτούς που δεν ψήφισαν στο χωριό μας συζήτησα, το μόνο που κατάλαβα είναι ότι τους πλημμυρίζει η απογοήτευση και η αδιαφορία. Η απογοήτευση καθώς αισθάνονται ότι τίποτα δεν γίνεται και η αδιαφορία ως προς ένα πολιτικό σύστημα που τους βάζει -έτσι τουλάχιστον τους φαίνεται- στο περιθώριο.

Κανένα μήνυμα δεν κατάλαβα ότι έστειλαν οι συμπολίτες μας. Συνέχισαν σιωπηλοί και σκυθρωποί την ζωή τους.

Για τον Γιώργο Ντασιώτη

Αγαπητέ Γιώργο Ντασιώτη

Μόλις σε ψήφισα, οπότε δικαιούμαι δια να σου ομιλώ. Διότι εσένα ψήφισα. Από τους δημοτικούς συμβούλους στο ψηφοδέλτιο σας, ξέρω ελάχιστους και για μερικούς δεν έχω την καλύτερη εικόνα.

Πριν λίγες ημέρες παρακολούθησα την τηλεσυνέντευξη σου. Ως Χριστός εν μέσω των δύο (ωραίων) "ληστών". Εμφανώς τρακαρισμένος, με ωραίο χαμόγελο αλλά εντελώς απροετοίμαστος. Είχες έξι λεπτά στην διάθεση σου και επαναλαμβανόσουν συνεχώς με γενικόλογες αναφορές και φράσεις κλισέ.

Δεν είναι εύκολη η δημοσιότητα και κυρίως το να μιλάς στο "γυαλί". Θέλει την τεχνική του. Αν με είχες ρωτήσει θα σου έλεγα μερικά κόλπα και θα "έγραφες" πολύ καλύτερα. Μερικές φορές εκεί που σακιάζω κρεμμύδια ή μαζεύω τις ελιές φαντασιώνομαι ότι είμαι σύμβουλος -λέει- πολιτικής επικοινωνίας και διαφήμισης. Κανείς δεν είναι τέλειος, έτσι;